8/4/09

Arquivo fotográfico Life: maratón

Como algúns andamos na fase final da preparación, apesar da lumbalxia, da Maratón de Madrid, imos hoxe a recrearnos a vista empregando as posibilidades que nos ofrece o arquivo fotográfico da revista LIFE. Supoño que nas fotos recoñeceredes a un dos históricos da distancia e mesmo a un español.

23/3/09

Vig-Bay 2009: baixando tempos (1.22.03´´)


O pasado domingo 20 de marzo e coas ausencias xustificadas por varios motivos (que se “teño que traballar”, que se “estou lesionado”, que se “estou perdido en Lugo”, ou que “non vou porque non teño ánimos”) nove espectaculares atletas do club desprazáronse a Vigo a pesar dos enormes problemas materiais que case impiden a nosa participación na décima edición da Vig-Bay.
Problemas ocasionados polo cambio horario (houbo un que se ergueu ás 4.40 da madrugada), pola dura competencia da Fórmula 1 e, sobre todo, polos problemas ocasionados debido ao estado técnico do transporte: unha furgoneta de aluguer que tiña máis sede que Fran no Támesis. Moito piloto para tan pouca máquina. Os atletas pensando que a furgoneta estreaba o novo sistema para aumentar a potencia dos coches de Fórmula 1, o kerst, e en realidade a furgoneta perdía máis auga que o Nilo no seu esteiro.
A X Vig-Bay, Vigo-Baiona a toda costa, sería a posta de longo a nova equitación do club. O señor Presidente tivo a ben dotar de novas camisetas e dun cortavento a todos os seus esforzados atletas, amosando unha vez máis o seu cariño polo atletismo popular, o seu cariño polos seus sufridos atletas e a súa xenerosidade case sen límites.

Tras os consellos madrugadores do atleta coñecido ata o pasado domingo como “O comensal austero”, o xefe da expedición ordenou a saída ás 07.30 horas. Horario escrupulosamente cumprido por todos os membros da expedición, incluído Roberto.
Chegamos a Samil con tempo dabondo para recoller dorsais, facer augas menores e maiores e quentar o mínimo imprescindible. Cunha temperatura fresca e cun vento de 10 nus do norte, emprendiamos a carreira segundo as indicacións do novo estratega atlético do club, do gran catalizador do xogo: o coñecido ata entón como “O comensal austero” destapouse como un auténtico distribuidor do xogo, como un Xabi (peza fundamental no Barça) das carreiras populares (din as crónicas históricas que nos seus tempos mozos, alá polo Lugo romano, inventara o fútbol de calidade) enviando a:

-Teresa (a nosa heroína da xornada) e a Álvaro a cubrir as costas a todos os membros do equipo, impedindo ataques a traizón. A pesar do catarro da atleta, fixeron o seu labor dun xeito sobresaliente.
-As novas fichaxes recibiron o consello de que o tomaran con calma e que fixeran o que poideran que isto non échegar e encher (ou que carallo se pensaban)
-José Antonio e Raúl foron enviados a dominar o segundo bloque de corredores amosando un ritmo de diésel que xa lles é característico.
- Chema recibias ordes de “sangue, suor e bagoas” para intentar mellorar os seus tempos: a orde foi cumprida con auténtica submisión pois mellorou seis minutos a pesar das súas crónicas dores.
-Roberto recibiu a seguinte indicación . “Fai o que poidas” pois tras as duras xornadas de cata etílica á que foi sometido polas súas amizades era a única orde que podía cumprir.
-Pili, correu como nunca e gañou como sempre, mellorando o seu rexistro na distancia e na carreira, cun resultado de primeira na súa categoría e novena muller na clasificación absoluta.
-Julio tivo como indicacións as de protexer a Pili de atletas femininas inesperadas e gardarlle as costas a Antonio. Estivo inconmensurable.
-AntonioFai test para o Maratón de Madrid”. Comprobación do seu bo estado de forma ao mellorar en case tres minutos, o seu mellor resultado.
Do xantar, que dicir? Figurará como un novo éxito gastronómico do club. O xantar máis que aceptable, os postres inmellorables, as vistas insuperables e o menta-poleo con pingas de anís, magnífico. A factura foi graciosamente cargada na visa do señor Presidente, quen tivo a ben aceptar o cargo na súa conta bancaria tras un intercambio de sms. Moitas grazas, señor Presidente.

23/2/09

Marató de Barcelona 2009



O vindeiro domingo 1 de marzo celébrase o Marató de Barcelona. Os comentarios dos atletas participantes alaban tanto a organización como o recorrido. Moitos prefiren irse á capital catalana en vez de a Madrid.



Din que os seus desniveis son inferiores aos de Madrid:
Algún día ou ano destes teremos que probalo. Xa está ben de tanto medio maratón. Haberá que dar o salto definitivo, non? Cando empezamos a planificación de entrenos? Ofrécennos uns plans de entrenos máis realistas e asequibles (menos de tres horas, menos de tres horas e media) que os da Big-Vay.

12/2/09

Madrugadores


Un día me levanté temprano, me vestí lentamente, hice café, agarré mis palos de golf, me fui silenciosamente al garaje, puse los palos en el coche, y procedí a sacar el coche del garaje bajo una lluvia torrencial.

Estaba toda la calle inundada y el viento gélido soplaba a 100 km/h. Volví a entrar el coche en el garaje, puse la radio y me enteré de que el mal tiempo iba a durar todo el día.

Entré de nuevo en mi casa, me desvestí silenciosamente y me deslicé dentro de la cama.

Despacito me acurruqué contra la espalda de mi mujer, y le susurré al oído: “¡El tiempo afuera está horrible!” Ella me contestó medio dormida, “Ya lo sé. ¿Te puedes creer que el gilipollas de mi marido se fue a jugar al golf?”


Nota: También se aplica para los que salen a correr temprano o ciclistas.

1/2/09

Vig-Bay 2009



Xa falta menos. A X edición da media maratón Vigo-Baiona xa está aquí, a escasamente dos meses. Recordade que na súa páxina web podedes atopar unha completa información sobre o evento, ademáis duns plans de adestramento para "esforzados" do asalfato.


Alá estaremos.

31/12/08

Ares-Mugardos-Ares


Menuda inocentada verme durante os primeiros mil metros no pelotón de cabeza!!!.
É que veredes, como fun ata Ares con persoas serias e responsables (O Mestre e O Triatleta, logo veríamos a outros membros do club e achegad@s) chegamos con tempo dabondo para recoller os dorsais, facer o quecemento, estiramentos, visita turística á igrexa románica de santa Eulalia de Lubre (veredes a reportaxe no blog de arte INICIARTE), saudar aos amigos e amigas (Fernando, acompañado por Teresa, estivo insistindo no cambio de club).



Tanto tempo tivemos que mesmo cheguei, case sen querer, a colocarme na primeira liña de saída. Prudentemente din un paso atrás e quedei na segunda. Tras o pistoletazo, saín amodiño (a experiencia comeza a ser un grado) pero ninguén quixo tirar forte, en consecuencia, durante os primeiros mil metros estiven co grupiño que comandaba a proba. E canto ía comezar a subida deixei que xente máis nova collera a responsabilidade de estirar o pelotón, permitindo que uns vinteún atletas pasaran diante e me foran abrindo camiño. Tras culminar o porto, non permitín que ninguén máis vira o nome do meu querido club na parte dianteira da camiseta.


Desde alí ata meta, tranquilamente, gardando a posición e procurando facer un entreno de calidade (xa sabedes que os domingos toca tirada longa e non estas caralladas de 10 quilómetros) cun resultado de 37 minutos e 11 segundos.


Como empeza a ser unha tradición, durante o percorrido a nosa fotógrafa (case) oficial (pertence xa ao club, señor presidente?) tivo a ben obter algunhas instantáneas dos corpos amarelos.

Os outros membros do club na súa habitual liña: O Triatleta collendo a forma, o Mestre ligando, o Camiñante Montañeiro achegándose aos catro minutos por quilómetro. Pero sen dúbida o mellor foi o ambiente, a confraternidade no pavillón, o sorteo de cestas de Nadal, a auga quente das duchas e os xa tradicionais pinchos.

Fantástica organización, parabéns.

Na liña de saída e da meta podemos comprobar, unha vez máis, o prestixio que xa ten o noso club e o seu sitio web. Moitas grazas a cantos visitades esta humilde bitácora.


Máis fotos no álbum de Blas.

Xa publicaron os resultados: alguén máis idade que o cronista quedaría por diante del?

22/12/08

Lugo Monumental

Pues sí, qué estrés Raquel.

Estrés al desplazarnos hasta Lugo en un domingo tan frío como el del 21 de diciembre.

Estrés al comprobar cómo nos cortaron alguna calle y tuvimos que aparcar más lejos de lo previsto.

Estrés al pensar que tan sólo teníamos 25 minutos para recoger los dorsales, calentar, estirar y ponernos pronto en la línea de salida.

Estrés al no encontrar por ningún lado de todo Lugo al Comensal Austero y los dorsales (¿Dónde estará mi dorsal? parece que nos cantaba Manolo escobar)

Estrés al estar desaparecido el Farmacéutico Veloz, menos mal que en la línea de salida alguien generoso le pudo colocar el dorsal.

Estés de la fotógrafa al buscar los mejores sitios siguiendo las indicaciones (¿órdenes?) de Pura Vida.

Estrés de los corredores al volver a comprobar que volvían a salir desde muy atrás y que, otra vez, perderían treinta segundos en la salida.

La carrera, lo único relajado. Fuimos a Lugo a disfrutar de un recorrido precioso y rapidillo. Cada uno hizo la carrera como pudo y casi todos acabamos contentos (no sé si los cojos opinarán lo mismo)

Estrés al terminar la carrera, buscar las duchas, encontrar un sitio, pero, oh sorpresa había agua caliente (dicen las malas lenguas que en casa del Farmacéutico Veloz sólo tenían agua fría)


Estrés en la zona de trofeos. ¿De que habrá terminado la keniata de Montrove? ¿Tendría la Keniata Blanca su merecido y habitual premio? Los esfuerzos de la protagonista y del del triatleta-libre dieron resultado: PRIMERA DE SU CATEGORÍA.

Estrés en la recogida de premios: por fín, la estrella del club iba “vestida” gafas de sol incluidas.Y del xantar qué? Puro estrés.



Eso no se le hace a nuestro querido y nunca suficientemente amado Presidente. Al parecer hubo un intento, serio, de un club lucense por hacerse con los servicios de nuestros atletas a cambio de equipación (eso sí, una equipación de carallo) En todo el cocido (uhmmmmmm) el único tema de conversación fue la calidad de chuvasquero de ese innombrable club de Lugo.

Afortunadamente nuestro Presidente se resistió a la presión comercial de Mercedes y no nos compró nueva equitación en Lugo. Seguro que algún día contaremos con chándal, zapatillas nuevas, camisetas de manga larga y chuvasqueros con forro polar.

¡Qué estrés, Raquel!




Crónica de El Progreso.

Para ver todo el álbum de Pura Vida, clicar aquí.

Para desacargaros el ámbum de esta entrada, clicar aquí.

25/10/08

Que cara!!!

Por petición popular, colocamos hoxe este magnífico exemplo de entrega e do esforzo deportivo nos últimos metros dun atleta do noso club. Último quilómetro en 3.42´´
Que cara! Que rostro! Que esforzo! Que paixón polo deporte!
Pero... mira que eres feo...


13/10/08

A Coruña-10: 2008

Non podemos seguir así. As presións que estamos soportando os/as atletas deste club están comezando a ser insoportables. CaixaGalicia presiona para patrocinarnos. O BBVA insiste en ofertarnos nova equipación e o pago de dietas de desprazamento a carreiras e de manutención. Ata cando aguantaremos as promesas do noso presidente?





Na Carreira A Coruña-10 houbo unha nutrida participación do club (u-lo presidente?). Os magníficos resultados estiveron en relación coa cantidade de quilómetros que se fan nos entrenos.







Todas as fotos nesta ligazón (grazas Blas)

28/8/08

Tempada de verán

Mientras tanto, y en su retiro estival, el jefe del Gabinte de Prensa del Club, participó en la "Carreira a pé Mar de Lira" el pasado 16 de agosto. Probablemente por estar leyendo la última novela de Eduardo Mendoza (El asombroso viaje de Pomponio Flato ) padeció un fuerte ataque de flato que le impidió esprintar por lo que no pudo pillar a un chavalín de treinta y tantos. El resultado 3º en su categoría y 8º en la general, tardando 30 segundos más que el año anterior.



Posteriormente, el 23 de agosto, se estrenó en la Carreire Pedestre Popular de Noia con un recorrido muy próximo a los 8.000 metros (tal vez 7.850). El tiempo realizado fue de 30.08´´, siendo el 31º en la clasificación general, sobre 207 participantes, y el 6º en la de veteranos B. Otra vez con flato, siendo adelantado por dos fornidos atletas (que podéis ver en la foto de la derecha) de su categoría en el último kilómetro.






Esperamos que, a partir de ahora, se reintegren a la lucha los que, por una u otra causa, se creen que el mes de Agosto es para vacacionar. ¡QUE NO!