Nunha das novelas do escritor sueco, e dentro da serie do inspector Kurt Wallander, podemos ler o seguinte texto:
"Pero Lars Olsson era también un entusiasta corredor de campo a través. Vivía para correr por los bosques suecos con mapa y brújula en mano. Corría en un equipo de Malmö y ahora se estaba preparando para una competición nacional de orientación nocturna. Se había preguntado muchas veces por qué dedicaba tanto tiempo a ello. ¿Qué sentido tenía correr por los bosques con un mapa y una brújula buscando controles ocultos? Muchas veces hacía frío y humedad, le dolíael cuerpo y le parecía que nunca acababa de hacerlo bien del todo. ¿Merecía aquello dedicarle la vida? Por otra parte, sabía que era un buen corredor de campo a través. Tenía buen sentido de la orientación y era rápido y resistente. En varias ocasiones había sido él el que había llevado a su equipo a la victoria haciendo un gran esfuerzo en el último tramo. Estaba justo debajo del nivel de la selección nacional. Y aún no había renunciado a la esperanza de dar alguna vez el salto que le permitiera representar al país en competiciones internacionales".
La historia del maratón, la más simbólica y también la más antigua del atletismo (el 31 de octubre Atenas conmemorará los 2.500 años de la agonía de Filipides), está repleta de trampas. Quizás la más conocida de todas, aunque rechazada por algunos historiadores, fue el maratón olímpico de París en 1900, cuando un panadero francés Michel Theato aprovechó el conocimiento de las calles de la capital francesa para evitar el pavés e imponerse en la prueba de 40 kilómetros, que era la distancia que entonces se corría.
No obstante, jamás se había producido una descalificación a mansalva como ha ocurrido en el maratón de Xiamen, que se disputó hace tres semanas en China. Treinta atletas, que consiguieron entrar entre los 100 primeros, fueron descalificados después de analizar el vídeo de la prueba por haber utilizado vehículos o haber cedido su chip a otros atletas que cruzaron la meta con dos puestos. Algunos directamente optaron por ceder su identidad a otros conocidos más veloces que disputaron la prueba por ellos.
Al parecer, el motivo que llevó a este resultado tan adulterado eran los créditos que concedían de entrada a la universidad a aquellos competidores que consiguieran bajar de 2.34. El ganador fue el etíope Feyisa Lilesa con un tiempo de 2.08.47.
E para rematar o ano… unha san Silvestre: A V Carreira Popular Fin de Ano Mugardos-Ares-Mugardos.
Como a proba non é competitiva, os membros do club participantes decidimos que tan só íamos adestrar, correr amodiño, a un ritmo de 5 minutos ao quilómetro… pero hoxe non o acadamos posto que levábamos con nós a un membro dun prestixioso e ben equipado club atlético de Lugo., quen mesmo se atrevou a chegar tarde á carreira incorporándose á mesma cando xa levábamos os primeiros mil metros Tivemos que ir animándoo e facéndolle compaña porque non podía, non podía... Fixádevos nas fotos como ao chegar á meta o primeiro que fixo foi repoñer potasio comendo un plátano.
A proba foinos divertida, aínda non tanto como a de Berlín. O noso bo humor foise contaxiando pola estrada e polas persoas que nos miraban desde as berairrúas ou dende as vivendas.
Na meta entramos collidos das mans (non tivo éxito a proposta de collernos doutro lugar).
Cando aínda o termómetro sinalaba datos en negativo, catro atletas do club e a lesionada Keniata de Montrove iniciamos a viaxe a Lugo para participa na Lugo Monumental, non sen antes comprobar que algún veciño tiñas as luces prendidas cando xa era de día e podían apagarse.
No automóbil os comentarios semellan os cánticos do nenos de san Ildefonso: un grao baixooooo cero, dous graos baixoooooo cero… así ata que en Guitiriz observamos con pavor menos seis grados. Que frío, que inmenso frío.
Mais como este ano, e baixo as ordes do xeneral Sobrinoff, a organización foi perfecta, o frío semellaba ser menos: Fernando agardaba por nós na porta do seu garaxe, na súa oficina están os dorsais, O Triatleta probou o seu baño; tempo para tomar un café; despedímonos de Pili (canto frío pasou) o quecemento inicial no garaxe, logo polo sol de Lugo.
Aquí temos que abrir a sección reivindicativa, señor Presidente. Como ben se pode observar na foto hai clubs que agasallan aos seus atletas con magnífico equipamento para evitar lesións ocasionadas polo frío (obsérvese a Fernando), pero tamén hai clubs nos que os atletas son auténticos sufridores que corren sentido os cores do club porque senón o único que sentirían sería o tremendo frío de Lugo. Señor presidente, póñase as pilas. A pesar disto, estamos contentos cos novos pantalóns, mesmo algún xa os estreou en Lugo.
Posteriormente cada quen foi ao seu caixón e desexámonos sorte.
Fernando e Sobrinoff fixeron a carreira conxuntamente, por algo son amigos desde hai moitos anos; o Furacán do Miño atopouse como nunca (por algo corría na casa); o Triatleta fixo un adestramento de calidade marcándose un ritmo de 4 minutos quilómetro; o Cronista foi a testar o estado de forma e mellorou a súa marca na carreira e na distancia. Todos rematamos contentos.
Na meta estábanos agardando Pili e Elena cos nosos polares. Nós non pasamos frío… e pero elas… moito pasaron. GRAZAS. Tras a carreira que mellor que deixarnos atender por Fernando: non fomos tan maleducados de rexeitar a súa invitación de ducharnos na súa casa, onde, dona Mercedes, insistiu en que tomáramos leite quente con mel. Deste xeito conseguirán que todos os anos participemos na carreira. MOITAS GRAZAS Fernando e Mercedes.
Unha vez lavadiños e acicalados, dirixímonos ao encontro cos resto do club, onde? Na rúa dos viños: alí estaban Pili, Elena,Teresa, Álvaro, Raquel, Isabel e o señor presidente, quen chegou á cidade da muralla no OSEDO FORCE ONE (novo vehículo presidencial) Tras os viños… a polo cocido en Terras do Miño: magnífico restaurante no río Rato nun contorno espectacularmente fermosos. Sobremesa abundante e licores estupendos. Temos que “vender” máis e mellor Lugo.
En total houbo 1114 participantes. Os tempos foron os seguintes:
Nunha mañá fría, con pingas de auga antes da saída, participei na Media de Ferrol. Practicamente só (vin a Alberto cando chegaba á meta) posto que temos á nosa Keniata convalecente, ao Mestre en proceso de recuperación, ao Triatleta iniciando a temporada e ao resto gardando forzas para Lugo. A saída e a meta estaban en san Valetín, en Fene. A idea da carreira era facer un adestramento longo (tres semanas sen facelo) e poder comparar o estado de forma con decembro do 2007. Hai dous anos rematara moi contento a proba porque pasara na distancia de 1.28 a 1.24 (aquel ano saíamos e chegábamos a Narón). Pero tras máis de catro mil quilómetros de rodaxe, tendo xa como mellor marca na media 1.22 (Vig-Bay de abril de 2009) agardaba poder baixar de 1.24. Xa sei que levo poucas series pero non poucos quilómetros e que non consigo enlazar máis de dúas semanas boas de adestramentos. Así que... saín gardando forzas no primeiro mil, dando dúas voltas por san Valentín (como na milla, lembras Chema?) collendo axiña o ritmo polas Pías e localizando a un grupo como referente.
Primeira sorpresa: quilómetro 5 en 17,30´´. Non pode ser. Ten que estar mal medido. Os atletas e as poucas atletas vanse estirando. Entramos en Ferrol. Quilómetro 10, constatación de que está mal medido: 37,17´´. Sáeme un tempo dun dez mil magnífico. Non pode ser. Rodo cun grupo. Ao cruzar o Xubia, comeza de verdade a proba, o rompe-pernas de subidas. Perdo o contacto con grupo. No 15 teño a certeza de que non mellorarei o crono na distancia. Algún problemiña nun xemelgo. Nin caso. Xa vou só. Desde o quilómetro 10 puidéronme adiantar uns quince atletas, só adianto a un. Marco ritmo de supervivencia. Chegar sen sufrir moito. Unha vez en Fene trato de subir o ritmo, creo que non adiantarei a ninguén e intento que a respiración que me persegue non me adiante. Nos marcamos un último quilómetro rápido. Entro con forza na meta pero descontento polo tempo: 1.24.23´´na posición 73 de 528. Tan só nove segundos menos que hai dous anos. Como pequeno consuelo Pazmasajes di que a distancia supera en 270 metros o percorrido regulamentario, e Khene que en case 400. Iso xa sería outra cousa.
Conclusión: facer máis series, tratar de ser máis regular nos adestramentos, buscar reforzos positivos para a Maratón.
Ricardo Ortega e Martín Velasco. De la milla al maratón. Entrenamiento para corredores de élite y recreativos, jóvenes y veteranos, sanos y enfermos. Alianza, 2009
Na contraportada do libro pódese ler:
"Aínda que é certo que o correr un maratón e outras distancias menores pódese facer cunha preparación intuitiva ou autodidacta, non é menos certo que se pode correr moito mellor se se segue unha preparación baseada nas directrices e os coñecementos de persoas que demostraron sobradamente a súa experiencia ao longo de moitos anos adestrando a atletas de elite, preparando a corredores recreativos, iniciando a persoas que nunca fixeron deporte, e ata deseñando plans de rehabilitación para persoas afectadas por algunha doenza cardíaca".
Que cousas me chamaron máis a atención deste novo agasallo recibido?
En primeiro lugar a cantidade táboas para calcular ritmos, tempos… En segundo lugar que os autores consideran que unha persoa que corra con certa regularidade debe planificar a maratón en… sete semanas porque, afirman, se se prepara en máis tempo aumenta o risco de lesións e tamén aumenta o estrés psicolóxico pola carreira. Tamén chamoume poderosamente a atención o ritmo das series que tenden a facelas ao ritmo de competición (Martín Fiz nos seus plans de adestramento tamén as aconsella deste xeito) cando tendo a tentar facelas por debaixo do ritmo dun dez mil aínda que prepare a distancia de Filípides.
El día 15 de Noviembre se celebró en Orense la XXXIII Carreta Pedestre Popular do San Martiño a la que acudió el equipo de Atletismo de la Panadería Osedo (Antonio, José María, Raúl y Fran) y tres adosados (Alberto, Mónica que ejerció de fotógrafa y Sandra).
La carrera consistía en 10 km por el centro de la citada ciudad.
A las 08:30 estábamos todos en Montrove dispuestos a mejorar o por lo menos intentarlo, nuestras marcas personales pero contábamos con un enemigo: el tiempo.
Sobre las 10:00 llegamos, con tiempo suficiente para coger los dorsales y calentar un poquito. 10 minutos antes de comenzar la carrera, la lluvia cesa permitiendo que los participantes puedan disfrutar del recorrido.
A las 11 estábamos todos en la salida, en la cual se observa unapara mujeres y otra para hombres, pero les diré que eso sólo lo indicaban los carteles porque el número de hombres triplicaba al de mujeres.
La carrera discurre sin inconvenientes siendo el 1º en llegar del Club Atletismo Panadería D´Osedo Antonio en un tiempo de 38 minutos. Dos minutos más tarde llega Alberto. 44 minutos le lleva a Chema, 48 a Fran y en 50 llega Raúl.
Siguen llegando corredores a la meta y cuando todos ellos estaban cansados de esperar llega Sandra, llevándole el recorrido 1h y 6 minutos, pero con alegría porque ha finalizado el reto establecido ese día: terminar la carrera.
Como podrán observar, después de un gran esfuerzo debe llegar el relax, por lo que nos dirigimos a las Termas a lucir nuestros cuerpitos esculturales y a darles envidia a los allí presentes cuando Raúl se acerca con una botella de Champán y 6 copas.
Con el cuerpo descansado, pero el estómago gritando que le diésemos algo de comer, nos dirigimos a Cea donde disfrutamos del siguiente menú: 2 raciones de pulpo y una de gulas y, de 2º plato Conejo, Capón y Cordero. Lógicamente hubo postre, (aunque no para todos...), café y chupitos.
Después de un día “tan duro” decidimos regresar a casa .
Tenía que llegar y llegó: los sufridos atletas del club más laureado de Osedo pusieron por fín una pica en la capital de la locomotora europea (presi dixit). Aprovechando el viaje turístico-cultural-gastronómico que el kaiser Sobrinoffnos había preparado y que la casualidad (?) hizo que la nutria de Montroveencontrase un evento hecho a nuestra medida, nos estrenamos internacionalmente de la mejor manera posible: corriendo todos en bloque, sin cronómetro y sin más preocupaciones que pasarlo lo mejor posible, misión sobradamente cumplida .
La víspera de la carrera, cena en el castillo medieval Zitadellen Schänke, con menú nada apropiado para atletas, pero necesario para satisfacer a nuestro presidente el famoso D´Artagnan de Osedo, al que únicamente la falta material de tiempo le impidió desenfundar su sable contra la bella "bruja" cuando ésta se iba despojando de parte de sus prendas de vestir.
Después, gin-tonic en la disco de moda, el Felix, repleto de gente guapa, para regocijo de todos nosotros y en especial de... sí, de él.
¿La carrera?: Risas (chubasqueiros fóra!!!), fotos, vídeos, entrevistas... hasta los hipopótamos del zoo se preguntaban quienes eran estos taladrados pequeñitos (mira que son largos estos germanos) que no paraban de hacer el indio, parándose en los semáforos en rojo o taponando la salida del Zoologischer. Buen rollo con la gente, no acostumbrados a tanta algarabía pero que la aceptaban con su exquisita educación y con un poco de sana envidia.
En resumen, una experiencia fantástica, que esperamos repetir en cualquier otro punto del mundo, ¿quién sabe donde?.
O xornal coruñés, La Voz de Galicia, para elevar a súa categoría deportiva, tivo o permiso para fotografar aos tres membros do club participantes na primeira edición da Carreira da Torre.
O Furacán do Miño (antes coñecido como O Farmacéutico Veloz), O Comensal Austero e O Cronista participaron o pasado domingo día 13 de setembro na 1ª edición da Carreira Popular da Torre de Hércules. Amenceu un día tristiño, deses nos que a chuvia non para de caer, deses que nos fan cuestionar a nosa actividade atlética (mira que ter que ir a unha carreiriña co día que vai e co ven que se estaba na cama…) Pero os compromisos adquiridos polo club e a profesionalidade dos seus atletas fixo que estes tres dignos representantes se persoaran ao pé da Torre ás 9, 45 horas. A retirada de dorsais fíxose baixo uns paraugas, o quecemento case igual. Pasadas as 10.30 Andrés Díaz deunos o pistoletazo de saída. A partir de aí cada quen fixo o que puido: -O Comensal Austero dedicouse a vixiar as costas dos seus dous compañeiros para que ninguén os adiantara a traizón. - O Furacán do Miño (antes coñecido como O Farmacéutico Veloz) dedicouse a probar en que quilómetro comezarían as dores: 27.03´´.
-O Cronista, laiouse de saír moi rápido e de non ter feito a estas alturas máis series: 23.17´´.
A sorpresa, agradábel, da xornada estivo protagonizada polo Mestre e a súa bicicleta. Participou na carreira dando ánimos, especialmente ao Cronista, xa que ao estudar a súa faciana, parecía claro que non ía moi ben na proba.
Como a nosa Keniata de Montrove preferiuse ir de viaxe nesta fin de semana e visto que corríamos (nunca mellor dito) o risco de non pillar premio, O Cronista decidiu que lle tocaba sacrificarse un pouco polo club e loitar por un deles (3º Premio na Categoría de Veteranos B).
Con vento moi duro do nordeste (que diría aquel ministro innomeable), faltando os dous andaríns do grupo: o Mestre e Pura Vida e saíndo media hora máis tarde do previsto...
Feitos:
Ás 10.07 minutos do pasado domingo 30 de setembro, seis membros e mebras do club iniciamos a subida ao mítico Monte Pindo (Red Natura 2000).
Existían tres posibles hipóteses para ver ao Comensal Austero poñerse diante do grupo na subida: intención de marcar o seu característico ritmo de diesel incansable e constante dos seus entrenos correndo, tratar de desfondar ao grupo, ou subir ata rebentar. Efectivamente, querido lector ou lectora, a terceira hipótese foi a correcta. Media hora dando caña ata que non puido máis.
Pero a continuación deixámoslle coller a dianteira ao noso Triatleta, caracterizado pola súa forza e non pola súa boa visión nin capacidade de orientación (lembrade a Andaina de Allariz e o tempo que nos fixo perder). E, como non, tamén fixo varios intentos para perdernos polo camiño.
A Keniata de Montrove coma sempre, ao seu, a subir, subir, subir. Tan só de cando en vez botaba en falta ao Mestre (“como lle gustaría a el esta subida…”)
Que dicir de dona Teresa. Todo un espectáculo… nos seus nocellos: que se os torzo para a dereita,que se os torzo para a esquerda, que se me resbalo un pouquiño por aquí ou por alá. Pura fantasía, pura elasticidade. Tamén se lembraba do Mestre e do pouco que a el lle gusta ir e voltar a un lugar polo mesmo recorrido. Seguro que lle encantaría facer unha “ampliación” ou unha variante” ao Pindo.
A cola de pelotón foi case sempre o reporteiro gráfico. O pobre non daba feito, non sabía se camiñar o fotografar, mesmo chegou a separarse, temporalmente, da súa dona. Máis vale unha boa foto que unha boa compaña (debía pensar)
Ás 11.27 fixemos cume na Moa. (641 m.) Fotografías. Bebidas isotónicas. O forte nordeste case non nos deixa gozar das espectaculares vistas sobre Fisterra, Carnota, o Ézaro ou Paxareiras. Que espectáculo.
Tras unha hora e dez minutos completamos o descenso. Pera nos deron as persoas que ían subindo a pesar do forte sol (moito nos preguntaron canto faltaba para o ascensor…)
Remate:
Ao chegar ao vehículo atopámonos cunha advertencia escrita dun ser cheo de envexa por non poder camiñar (disque que ten unha fascite plantar, cando en realidade o que ten émedo ás alturas, medo de non seguir o ritmo do grupo, medo ao non estar ao seu nivel). A advertencia… pura maledicencia. Nin caso. Polo tanto non será reproducida pero será gardada no arquivo histórico documental do Club.
Rematamos a maña descansando na praia de san Francisco e xantando churrasco acompañando de un tal “Ribera del Duero” e dunha pequena colección de sobremesas (mesmo o ex-Comensal Austero estivo tan educado que probou case todos…)
