Semana
con 57 km semanas e dúas sesión de ximnasio. Continúo nese chamado “período de
descarga”, reducindo o volume e intensidade dos adestramentos en asfalto e
aumento o tempo de ximnasio.
Cando
algunha persoa benquerida te invita a correr no seu concello, facéndote a
pelota para coñecer previamente un misterio (Soandres) con orixe no século IX e
igrexa de feitura románica e cabeceira gótica, indo ademais acompañado por
Pili… que facer? Pois cumprir.
Efectivamente,
e con tempo suficiente para tirar unhas fotos en Soandres, partimos desde
Montrove o vello trío. Non sen discusión para decidir onde aparcar, retiramos
dorsais, toma un café (invitados polo lugareño) e fixemos algo de quecemento. Intres
para compartir coa ducia de membros do CAS presentes na proba. Oportunidade
para tirar unha foto do grupo (non estamos todos pero si somos todos os que
estabamos) e para lembrar por onde anda-andivo a xentiña do club: no Trail do
Río Lor (valentes, abofé) e no campionato da Estrada.
Na liña
de saída comparto uns minutos con Jorge, do Castro de Lobariz, para poñérmonos
ao día (esquezo activar o GPS). O percorrido son dúas voltas para facer 9,5
km.Trato de non saír moi rápido. Saúdo a Mario e fillos de Manuel Ferreira
(menudo club de fans temos) e axiña cólleme Luis Hermida, do club, que cando pasamos
o quilómetro dous dime que imos a 3.40´´ polo que decido baixar o ritmo.
Sei
que se non se adestra non se pode correr e que se mantivera ese ritmo o final
seríame realmente duro. Pequena subida e na longa e pronunciada baixada, quédome
so.
Desde o
quilómetro tres, máis o menos, non me adiante ninguén e paso a un par de
corredores. Vexo ao lonxe á xente da miña quinta (José Manuel e Julián). Vánse
marchado. Falo da “quinta” posto que a categoría confeccionárona a partir de 40
anos… Subida en dirección ao núcleo da poboación. Fotos dos Mestre.
Iniciamos
a segunda volta. Sempre so. Baixada, subida, baixada e subida final. Antes de
iniciar a recta de meta comprobo como o club de fans encheu o
asfalto cos nomes da xente de club. Estes rapaces son tremendos. Grazas.
Vexo
cada vez máis preto a José Manuel e a Julián pero non son quen de collelos… sei
que para facelo teño que estar “realmente fino”.
Resultados:
Pili 40.45´´ de 104 e 1º na categoría a 4.18´´. Eu 36.49´´ (3.53´´) 38 de 391,
10 na categoría de m+40.
E para rematar este fin de semana, terceira proba en tres días “XII Carreira Pedestre Popular concello de O Pino”. Ben lembro como foi a do ano pasado e con que re-gusto amargo quedárame. Levamos tres días con previsións meteorolóxicas de moita auga mais venres e sábado non nos molláramos nada durante as probas atléticas. Hoxe semellaba imposible. Toda a noite chovendo mesmo ata que cheguei a Pedrouzo (O Pino) non deixou caer auga. So cando restaban uns quince minutos para o inicio da proba o ceo decidiu pechar as billas.
Fago pouco quecemento pois notaba as pernas realmente cansas. Saímos con algo de retraso e en dirección contraria ao ano pasado. Son uns centenares de metros costa abaixo onde moita xente me pasa. Cando iniciamos a primeira subida recupero algunhas posicións e axiña nos metemos polo Camiño de Santiago: fermoso traxecto pero… cheo de lama. Os corredores aínda imos moi agrupados polo que faise difícil escoller o mellor lugar onde pousar as zapas. Saímos todos realmente enlamados. Baixamos, subimos, asfalto e lama. O percorrido gústame un montón.
Iniciando a segunda volta. Grazas pola foto, Florentino
Cambio moi pouco de posicións. Ao inicio da segunda volta dous rapaces (xa todos parécenme rapaces) pásanme pero na baixada enlamada os adianto. Pásame algún outro corredor pero tamén adianto algunhas posicións. A segunda volta fáiseme longa e dura.
Resultados: 31.51´´ e de 46 na xeral (280 en meta) e de 5º na categoría. O ano pasado fixera 31.35´´. A parte positiva é que tanto venres como o domingo entrei diante dalgunha persoa coa que tiña malas experiencias. Debo recoñecer que competir tres días seguidos non é bo: o venres o ritmo foi de 3.44´´, o sábado de 3.49´´ e o domingo de 3.56´´. Pero había que aproveitar a oportunidade.
Agora toca descansar e facer poucos quilómetros no mes de maio.
Creo
que é a primeira vez que compito dous días consecutivos pero as circunstancias
son as que son e, neste caso, era, ademais unha acción solidaria pois A
recadación resultante de cada inscrición irá destinada a apoiar e dar
continuidade aos proxectos de cooperación ao desenvolvemento que Implicadas No
Desenvolvemento ten na India: “ERRADICACIÓN DO INFANTICIDIO FEMININO” en Salem
e “EMPODERAMENTO DE MULLERES II” en Tiruchy. Máis información:
www.implicadas.net
Foi
tamén a ocasión de compartir sensacións con grupo de mulleres de María e
Raquel, moitas delas estrenándose unha carreira. É impresionante ese grupo de
mulleres. Parabéns a todas.
O
percorrido é por onde adestro moitas veces. Saída rápida e subindo ata As
Galeras. Nos primeiros metros pásame moita xente pero xa á altura do INEF (500
metros) recupero posición. No primeiro quilómetro creo que debe ir de 15 aprox.
Posición que case non modifico ata o remate (creo que so fago un adiantamento.
Na primeira volta fago unha baixada ata Bastiagueiro rápida e cómoda con
quilómetros por baixo de 3.50´´.
Rematando a primeira volta
Na
segunda volta teño a sensación de que non fago a subida tan cómodo nin tampouco
tan rápida a baixada… mais o datos contradinme.
Rematando a segunda volta
Resultados:
19,34´´, de 12 na xeral e de 2º na categoría (volveume gañar Fernando Pérez –oito anos máis novo ca min- que xa o fixera no Trail da Coruña).
Rematei
abril con 314 km. Despois da marabillosa experiencia de Coruña-42, iniciei a
recuperación das pernas con catro saídas na semana seguinte (43 km a ritmos moi
suaves coa panda de Montrove e Pili). Na última semana de abril regresei ao
ximnasio (tarefa para o mes de maio) e fixen un trote de 9 km (con 8x500 entre
1.47´´ e 1.42´´)
Debino
a circunstancias familiares que non son para comentar públicamente, o venres
pola tarde participei na
II
Carreira Pedestre Popular Concello de Frades
Tiven
que aparcar realmente lonxe da saída e comprobei a dureza dos dous primeiros
quilómetros. A participación do CAS, coma sempre, numerosa. Quecemento
suficiente e saída con retraso. Saio con Luís Pinedo. As douscentos primeiros
metros son case plano e a partir de aí, tres quilómetros picando para arriba.
Luís váiseme xa no primeiro quilómetro, que paso en 3.50´´. O segundo foi a
4.00´´. Desde o quilómetro 1 xa non me pasa ninguén e eu pasaría a uns cinco
atletas ata o quilómetro 4.
Despois
da longa subida, uns quilómetros mais o menos planos para logo facer outra
subidiña na que collo a Luís. Tiramos xuntos
uns dous quilómetros e cando comeza a longa baixada vaime collendo
metros. Vexo que non temos ninguén por diante a quen poidamos coller e que por
detrás tampouco ninguén se nos achega. Son quilómetros nos que me sorprendo o
rápido que tiramos, costa a baixo, iso si: 3.40´´, 3.30´´.
Resultados:
32.11´´ a un ritmo de 3.44´´ (que o diría), de 29º sobre 164 chegados á meta.
De 2º na categoría. Sorprendido polo ritmo. O CAS acaparou premios: tres
masculinos e catro femininos (tres individuais e outro polo mellor equipo). O equipo de homes é tan malo que non pasamos, supoñemos, do 4º posto.
Teño
que recoñecer que foi un pracer ir ata Frades pola ilusión, cariño e esforzo
que a organización puxo para o desenvolvemento da proba. Da gusto correr así.
Esta
crónica e esta proba dedicámola ao noso Presi, a don Francisco Martínez.
Os
amigos sempre están onde deben estar, onde teñen que estar.Os amigos están nos
corazóns. Tamén poden estar noutros lugares pero só os mellores están
no corazón.
En
febreiro asumín definitivamente que non podería adestrar ao meu gusto para a
maratona da Coruña. Pero, coa axuda dunha pantasma, xurdiu unha idea: proporlle
a Pili facela xuntos. Esta distancia debíanos unha a Pili e a min.
Desde
setembro de 2010 esta parelliña de veteráns acordáramos preparar a maratona de Barcelona que se desenvolvería no marzo seguinte. Moitos quilómetros xuntos coa
ilusión dela de baixar de 3.20´e a miña das 3 horas. Pero non puido ser: da case a desesparación á ilusión por poder estar no asfalto de novo. Esta distancia
debíanos unha… e a maratona Atlántica foi o intre de saldar a débeda.
Non
adestramos moito. Ela só tres días por semana. Eu en xaneiro fixen 190 km, en
febreiro 128 para subir ata os 344 en marzo. Ata o 14 de abril levaba 156 km. Desde
finais de febreiro tratamos de facer varios adestramentos xuntos, especialmente
as tiradas longas para practicar, sobre todo, o beber correndo e a inxesta de
xeles (canto nos deu de si este tema) entre a Torre e o Milenium. A
contrapartida ao escaso adestramento foi a ausencia de presión. Adestramos
tranquilos e confiados en facer todo o que puideramos.
Por
obxectivo a acadar, ademais de chegar á meta, pensamos en baixar das 3.30´ pero
saíndo a ritmo de 3.25´. E iso por varias razóns, en primeiro lugar as
obxectivas: Pili estaba capacitada para conseguilo (Coruña-10: 43.44´´
Coruña-21: 1.34.27´´), en segundo lugar polas afectivas: na súa primeira
maratón (Mapoma 2008) xa fixera 3.30´ e na súa segunda (Mapoma 2009) fixera
3.26.12´´… E, ademais, o pantasma andaba
a lembrar que neste temporada ela acadara o primeiro posto da categoría tanto en
Coruña-10 como en Coruña-21, faltando Coruña-42.
NOTA DE
RESPONSABILIDADE: o sábado anterior á proba, esta parelliña saíu trotar uns
escasos quilómetros. Foi unha media hora na que aproveitamos para poñernos de
acordo en toda a intendencia da maratón (horarios de recollidas, aparcamentos,
duchas…) Mais xurdiu unha dúbida á hora de falar do ritmo de saída e durante a
proba: déixame toda a responsabilidade, que tire ao ritmo que considere… Que
farei? Tirarei para ir pola súa MMP ou deberei ser prudente e marcar un ritmo
de 5´/km?
Chegamos
con tempo para tirar a fotos cos maratonianos e maratonianas do CAS e de pasar
polo control de chamada. Non facemos quecemento. Con puntualidade deuse a
saída. O tempo foi estupendo: fresco e cuberto. Saimos xuntos pero aparentemente demasiado rápido, mesmo adiantamos ao
globo de 3.15´ porque era moi numeroso e incordiábanos para correr. Cando
vemos o paso polo km 1 (4.25´´) decidimos irnos deixando caer detrás globo.
Axiña cruzámonos por vez primeira con Juan á altura da Fábrica de Tabacos.
Creo
que é de xustiza facer xa un apuntamento sobre a xente que animaba. En primeiro
lugar, agradecer a Juan o seu cariño e perseveranza en seguirnos durante toda a
proba. Foi un apoio constante. Ben sabe el canto Pili e eu o botamos de menos nas
tiradas dos venres. Non son iguais.
En
segundo lugar, os membros do Club de Atletismo Sada que non participaron na
proba e que foron A CAÑA. Sempre, sempre, sempre, constantemente berrando os nosos
nomes, con tanta ilusión por nós… GRAZAS DESDE O CORAZÓN, COMPAS.
Non sei
en que momento un compañeiro do Car Marisqueiro sumóusenos. Foi unha compaña
moi agradábel. Unha mágoa que alá polo km 30 os isquios non o respectaran
porque tíñase merecido entrar con nós na meta. Grazas pola compaña Jorge Lamas.
Xa
desde o km 2 voulle comentando a Pili que imos rápidos de máis pois son
quilómetros 4.41´´, 4.42´´, 4.37´´. Díxenlle unha e mil veces que debíamos ir
máis lento. Pero ela atopábase moi ben polo que decidimos tirar tratando de
manternos entre 4.40´´ e 4.50´´ e a agardar que pasaran os quilómetros.
Pasamos
polo túnel, pola rotonda de Lonzas (en todas as pequenas subidas díxenlle que
non había que forzar), por Ministerios. No km 9 tomamos o primeiro xel, segundo
o previsto. No km 10 bebemos, ou iso intentamos. Imos cara a Oza. Imos na
posición 372. Cómodos, cómodos, charlando, non moito pero relaxados.
Continúamos coa compaña de Jesús do CAR Marisqueiro. En cada cruce cos coñecidos
animámonos mutuamente. Así da gusto correr. Imos a ata a Praza de Mina para
rematar a primeira volta. Na segunda mantemos o ritmo fenomenal. Vou convencido
de que Pili non vai fallar. Non vai aparecer o muro porque… para iso vou eu.
Desde o
primeiro momento temos a sensación de que non deixan de pasarnos corredores.
Dígolle que se somos constantes, desde a media, seremos nós os que adiantemos
xente.
Acompañados por Jorge, iniciando a segunda volta.
Na
segunda volta, e despois de tomar o segundo xel (km 19) destacar que no
avituallamento de Oza estaba a miña alumna Noa. Foi moi graciosa a súa
reacción. Pasamos a Media Maratón en 1.38.57, na posición 385, cando o previsto era en 1.42´ e a un ritmo inferior a 4.42´´. Seríamos uns inconscientes?
Cando
chegamos a Riazor xorden os berros da pantasma dando ánimos. Que bozarrón. No km
25 xa imos de 368. Mantemos moi ben o ritmo e pasamos xente. É o territorio por
onde temos adestrado moito e esa é a nosa forza. Coñecemos cada subida, cada
baixada, onde hai que forzar e onde non. Temos as cabeciñas preparadas para o cansanzo e o sufrimento.
Imos
acumulando quilómetros pero a cabeza non envía sinais de esgotamento. No km 29
tomamos o terceiro xel, no meu caso é o primeiro con cafeína. Seguimos
fenomenal. Esta muller non deixa de sorprenderme. Subimos ata a rotonda da
Torre, facémolo con forza. Subimos ritmo na baixada. Tiramos ata Riazor. Sabemos que cada vez falta menos. Estamos lembrando sensacións dos adestramentos. Nada pode fallar. Imos convencidos de que a meta xa está agardando por nós.
É o meu
momento. Para algo me paga. Comezo a falarlle moito. Ata ese intre non o fixera excesivamente. Trato de que non pense.
Unha perna tras outra. Unha perna tras outra. Na subida ata a Casa da Auga non
forzamos pero recuperamos moito na baixada. Juan continúa ao seu, grabando. Comezamos pasar corredores que
van pola primeira volta. Pasamos a Natalia e a Marisa (son unas auténticas
heroínas estas ironwomen). Dígolle a Pili que na subida ata san Roque que non force.
Pasamos o km 33,1 na posición 348. Sabemos que a cada quilómetro que pase, menos xente temos diante. Sempre en positivo.
Comeza
a ir cansa. Pero seguimos con ritmos por baixo de 5´. Tiñamos comentado que
esta última volta sería fantástico poder manter o ritmo de 5´. Pero nós… coma
foguetes. No km 34 tomo o último xel, Pili non o quere. Facemos Riazor, pasamos
a fonte dos Surfistas e Pili da os primeiros síntomas serios de esgotamento. Muda
a faciana, xa non vai relaxada, semella que deixou de suar, que leva frío.
Coñecémonos
moi ben. Ela sabe que sinais debe transmitirme e eu, creo, seille responder.
Déixolle que faga a subida a ata a rotonda da Torre como queira, sen presión. É o momento no
que somos adiantados por Juan e Fernando. Dobramos a rotonda e baixamos. Tarda en
recuperar. Son os únicos tres quilómetros que superamos o ritmo de 5´ (de
5.10´´ a 5.02´´) Á altura do Surfistas recupera. Hai moita xente na beirarrúas.
Os ánimos do público danlle novas forzas. Melloramos ritmos. Estamos rematando.
Vou convencido de que vai facer Mellor Marca Persoal. É tempo de insultala e tirarlle
gabanzas (agardo que máis o segundo co primeiro). Cámbialle a cara. Volve
sorrir.
No km 40. Caras de ledicia
Praza
de Pontevedra, km 41. Fenomenal. Tiramos. Tramos de forzar aínda máis. Cantóns:
todos os berros de ánimo son para ela. Pásannos dous asturianos no Obelisco e…
oh marabilla: Rúa Real ateigada de xente. Berros, de ánimo por doquier. Trato
de que force pero non creo que me poida escoitar con tanta xente. Baixada para
Rego da Auga e… María Pita.
Collémonos da man.
Que
grande.
Resultados:
3.22.16´´, de 340 e 341 sobre un total de 1073. Ela fai 5ª muller na absoluta e
1ª na súa categoría. Eu de 22. Media de 4.48”/km.
Ficamos
abraiados polos premios acadados: 2ª absoluta no Campionato Galego de Maratón. 3ª
muller galega, 1ª na categoría e 1ª na categoría do Campionato Galego. E, como
colofón, as mulleres do CAS, primeiras.
Os
quilómetros semanais xa van a menos. Coruña-42 é o vindeiro domingo. Esta
semana foron 67, con dúas sesións de series 2x4000 e 2x5000 (con Pili), a
anterior, 75, e a de finais de marzo, 92. O domingo non fixen a tirada que
tocaba pois participei no
Campionato
Galego de Milla de Veteráns en Sada
Teño
dito moitas veces que non sei como se corre unha milla. Ben é certo que
tampouco adestro velocidade. Tocoume saír no grupo de máis de 45 anos. Nos
primeiros cincuenta metros as posición xa están marcadas. Non me pasará
ninguén. Convénzome de que fixen boa saída, nin moi rápido nin moi lento. Os
grupos de diante vánseme marchando ata os cincocentos primeiros metros. Desde
entón vou achegándome aos atletas que me preceden. Antes da rotonda que marca a
metade da proba, adianto a un, e ao saír dela estou con presidente do club. Por
ser quen é, dígolle que se me pegue ata que faga o sprint. Dame ánimo para que
tire. De aí a meta: a fume de carozo. Creo que vou subindo o ritmo mesmo nos
derradeiros metros. Vou pendente de Fernando para entrar con el.
Resultados:
5.30´´. Non é boa marca pero fixen 3º da categoría.
Xa non
estou afeito a darlle tanta caña ao corpo. Saín seis días.O martes fixen 10x400
m. entre 1.34´´ e 1.20´´. O sábado caeron 17 km con Pili pero, a última hora,
fun á carreira da Torre, algo co que non contaba pola mañá e o domingo fixen
28 km tamén con Pili polo Paseo Marítimo da Coruña, entre o Milenium e a Torre
de Hércules, pensando nos quilómetros finais da Maratón da Coruña. Por suposto,
non estivemos sós. Moitos amigos tamén andiveron trotando por alí.
V
Carreira Popular Torre de Hércules
Pois,
efectivamente, e co tempo xusto para retirar o dorsal, participei na proba da
Torre. Creo que tan só a disputara nunha ocasión xa que en outras dúas
oportunidades acompañara a Pili (2010) e a Inés (2014). Charla cos amigos e
amigas do Club cos que había meses que non coincidira. Puxémonos ao día das
nosas inquedanzas/problemas deportivos.
A saída
foi xusto coa posta do Sol, ás 19.50. Nos instante previos comparto ese tempo
con Toni e con Julián (compañeiro de categoría)
Saímos
diante mais xa desde o primeiro instante son adiantado por moitos corredores.
Non me importa, non quero forzar o ritmo ata a saída de Adormideiras. Baixamos
ao polígono residencial de Adormideiras. Na subida cólleme Álvaro. Cando
iniciamos a baixa cara ao Castelo de san Antón, trato de aumentar o ritmo.
Pouco a pouco noto como non me pasan máis corredores. Chegando ao final da
volta, adianto á gran Barca Toba (2ª muller en meta)
Cando
damos a volta e iniciamos a subida vou tratando de animar aos compañeiras e
compañeiros do club que aínda van baixando. No paso de control polo quilómetro
3 vou de 92. De agora a meta irei pasando xente. Toca subir, subir e subir.
Primeiro polo Paseo Marítimo, despois ven a baixada a Adormideiras (non son
adiantado por ninguén, que sorpresa) Controlo ben a subida de saída do
polígono.
Só resta a subida á Torre. Faise eterna. Comprobo que entro
practicamente xusto detrás de Julián (3º de categoría), a tan só cinco
segundos.
Resultados:
entro en 26.09´´ de 78, sobre un total de 2.609 e de 4º na categoría. Carlos tírame esta foto.
Xa de
regreso ao coche, e tras felicitar ao gran número de atletas do club que
fixeron pódium, vou para o coche. Paro uns intres para falar con Paula Mayobre,
primeira muller. Gran atleta e mellor persoa.Despois camiño (ou troto) con Borja.
Terceira semana de adestramentos: 82 km. So un día con 6x1000 entre 4.04 e 3.49´´. Domingo participación , por oitava vez, na
XVI VIG-BAY: se non se adestra non se corre
Coa motivación de facilitarlle a Laura a súa estrea na distancia e acompañado por Raúl, iniciamos a viaxe a Vigo. Críamos que chegábamos con tempo pero a recollida da roupa para Baiona pechaba cedo de máis polo que tivemos que contar coa axuda de Jesús A. Chinchilla (grazas, mestre) para poder arranxalo.
Pouco quecemento. Deséxolle moita sorte a Laura e á súa compaña (Raúl e Sergio) e agardo pola saída con Jesús e Félix practicamente na liña de saída. As expectativas non son boas pero creo que poderei manter o ritmo de 4´/km. Vou con Jesús no primeiro quilómetro pero intranquilo porque xa non controlo os ritmos… cando vexo o paso polo km 1 (3.37´´) despídome de Jesús e baixo o ritmo. Pásame Pablo.
Na saída, por detrás de Jesús e diante de Félix e Pablo
Trato de coller o ritmo desexado de 4´/km e de volver gozar deste fermosísimo percorrido. Saímos das praias e iniciamos as subidas. Como estivera moi preto da liña de saída son constantemente adiantado por outros corredores. Foi unha sensación que me acompañou practicamente toda a carreira, agás do km 10 ao 11 e na derradeira subida. Fago ben a longa subida (km 3-6), na baixada cara a Praia América tamén vou ben pero sendo adiantado. Os ánimo son para Sara Pérez (meta en 1.26.48´´, terceira muller na absoluta) que ven por detrás e me adianta pero consigo repoñerme e tirar con ela ata que facemos a dura baixada cara á Praia, onde se me vai un grupo moi numeroso.
No km 10 paso a 4.02´´ nun tempo 40.14´´ na posición 245. Busco a motivación positiva pensando que xa pasáramos o peor, a longa subida. A partir de Praia América vexo que perdo ritmo. Que se no km 9 non me decidirá a tomar o xel que levaba ao mellor podería tómalo no 14 pero tampouco o fago.
En Praia América vexo un letreiro que dicía “Sorría para a foto. A cervexa é gratis”. Cervexa de balde? Pois collín un vaso e dinlle dous grolos que me sentaron fenomenal. No 14 continuo a 4.02 o quilometro (56.28´´) paréceme incrible pois as sensacións son realmente malas. Vou na posición 254. Saio mal dos dous quilómetros desta praia.
Iniciamos a subida polo monte Loureiro. Lémbroa ben do ano pasado cando ía con dona Inés (a progresión desta muller comeza a dar medo). Por fin creo que vou mellorando, que recupero posición, mesmo paso a Sara. Cando deixamos o monte e baixamos cara á Ramallosa trato de motivarme pensado que sempre me gustara este quilómetro mais vou canso. Desatou a miña bandeira republicana para paseala pola Ramallosa. Despois, póñoa no pantalón.
Restan os quilómetros máis feos e duros (do 18 a meta). O ritmo vai notoriamente a menos. Trato de non perder demasiadas posicións. No derradeiro quilómetro vou pendente da familia e das fotos que poidan tirar. Levanto de novo a bandeira e tirar ata meta.
Resultados: 1.26.15´´ a 4.06 de 261 sobre un total de 4.788 chegados a meta. Na categoría fago 16. Mal resultado pois son cinco minutos máis comparado coa última vez que a disputara ou un minuto máis sobre a primeira media na maratona de Porto do novembro pasado.
Entro tan mal que non sei moi ben que facer. Bebo, como un plátano, repouso e… por fin decídome tratar de axudarlle a Laura. Vou onda Jaime e Tere, déixolles a miña bolsa e, mal que ben, inicio o percorrido ao revés en busca da primeiriza. Cólloa cando lle debe faltar uns 1.500 metros.
Trae mala cara pero despois de estar un anaco con ela, anímoa para que aumente o ritmo e baixa de 1.57´. Impresionante. Duchas, viaxe ata Vigo e xantar no Durán. Fermoso xeito de inaugurar a primavera.
Moitas grazas aos fotógrafos (Jaime Erikalfonso...) polo seu traballo.
Nos
oitos primeiros días do mes fixen 98 km en seis saídas e con unha tirada de 17
e outra de 25. Ía sendo hora de aceptar algún reto e de tratar, de verdade, a
busca da posta a punto. As culpables? As mulleres. En primeiro, lugar aceptar o
reto de levar á Vig-Bay a dona Laura, na que será a súa primeira media. En
segundo lugar, e visto que non chegarei en condicións óptimas á maratona da
Coruña, propúxenlle á miña colega de quilómetros acompañala en C-42 para un
obxectivo en torno a 3.30´.
Na
segunda semana do mes (64 km), as cousas torcéronse un pouco e estiven varios días sen
poder trotar. O xoves saíron 15 km, o venres fixemos a tirada longa (23 km), o
sábado 13 de recuperación e o domingo 13, incluíndo a participación no I Trail
da Coruña (mentres seis fenómenos do CAS facían a Marató de Barcelona e moitos outros compoñentes do club a súa tirada longa semanal)
I Trail cidade da Coruña
Non sei
como Pili aínda se deixa lear… Chegamos con moito tempo para recoller dorsais e
facer o quecemento tratando de coñecer o percorrido e as súas subidas. Só
debemos acertar no primeiro quilómetro e medio (durísima subida despois de
deixar o castro de Elviña) pois axiña baixamos ata o lugar de saída. Tempo de
saudar a amigos e coñecidos e trotar aínda un pouco máis.
Saída
puntual e, para miña sorpresa, nos primeiros cen metros véxome moi adiante. Na
seguinte centuria, e antes de iniciar a primeira subida, calculo a miña
posición: 17-20. Cando pica para arriba
trato de non forzar e seren conservador (como se fai iso?).
Aguanto ben a
posición e na durísima subida, que fixera con Pili, vexo que o experto que
levaba diante deixa de trotar e ponse a camiñar. Pois me digo, se os expertos
camiñan, eu tamén. Segundo deixamos de subir, adianto posicións pero
inmediatamente viña outra subida, cortiña pero dura. Na baixada, por camiños
estreitos e de terra, a xente que levo diante impedíame ver ben o percorrido
polo que decido adiantalos en canto me foi posible, mesmo a tres dunha tacada
nun cambio de ritmo que parecía máis ben de pista. Xurde algo de lama.
Rematando a primeira volta,
alguén da organización, canta as posicións: 7 e 8, dinnos aos dous que íamos
xuntos. Rematando a primeira volta, por diante da facultade de Dereito, saúdo a
varios cativos, a Miguel e a outros coñecidos (que farán aquí?, a quen virían
animar?)
No
inicio da segunda volta, comprobo que calculara mal as miñas forzas e que saía
rápido de máis. Manteño a posición no primeiro quilómetro pero na subida dura e
longa, que fago practicamente camiñando, son adiantado por tres compañeiros. Na
seguinte subida, pásame outro máis. Pero na baixa comezo a atoparme mellor, a
recuperar e a pensar e ir a polos de diante. Pouco a pouco voume achegando onda
eles pero… na derradeira subida, no remate do derradeiro quilómetro, vánseme.
Na entrada en meta fago unha pequena homenaxe ao club:
Resultados: tardo en facer os case 11 quilómetros 52.14´´ (de 13 na absoluta sobre un total de 259 chegados e de 2º na categoría 45-54) Recoñezo que sufrín moito por non calcular
ben as forzas (é o que ten estar moitas semanas sen competir) e tamén sufrín
polos, agardados comentarios negativos de Pili. Pero… a ela encantoulle e
ademais rematou de 1ª muller. Agardar polos trofeos… ben acompañado e pasando
frío.
Cara onde estaría mirando? Ao caixón máis alto?
Segundo
trail rematado. Molestias nunha deda. Fotos da Voz de Galicia, Runningplus, Pichyaxesta e de Meizudo. Rematando a primeira volta (grazas Runningplus)
Mes ben
pobre: 128 km en once saídas e sen competir. Ademais con tan só unha tirada longa: 21 km para
coñecer o novo percurso da Media da Coruña acompañando a Pili. Cantos menos
quilómetros fago menos gañas teño de facelos e máis me custa saír.
A parte
positiva foi unha viaxe absolutamente museística e arqueolóxica por Grecia (en
especial polo Peloponeso) onde puiden visitar varios estadios (Atenas,
Epidauro, Olimpia e a gran sorpresa de Mesenia) e trotar polo “mítico” de
Olimpia.
.JPG)
.jpg)
.JPG)
