XIII Lugo Monumental: Crónica dun parón anunciado

Remato xaneiro con 209 km. Pero na segunda quincena tan so saíron 30 km. Os problemas non deixan de xurdir nos isquios e xemelgos. Nin cambio de zapas (a Adidas Boston) nin os tratamentos con fisio e quiropráctica semellan dar resultado. Houbo un día que tan so puiden trotar setecentos metros, varios tan so 3 ou 5 quilómetros sen molestias. Vamos que todo vai fenomenal. 

Como o grupo de Montrove ia xantar nas terras luguesas participei na XIII Lugo Monumental, unha das probas que máis me gustan (tempos aqueles de baixar dos 37´). A idea era rodar e comprobar se o isquio esquerdo aguantaría ata a meta e senón … abandonar pois esta é unha proba realmente cómoda para facelo. 

Saín practicamente de último ao carón de Raúl. De feito tardamos case un minuto e medio en cruzar o arco de saída (nunca tal cousa me acontecera). Paseniño, paseniño fun collendo algo de ritmo e adiantando xente. Fíxoseme realmente raro ter que ir pola corda máis ampla do percorrido cando habitualmente fágoo pola máis curta pero non queda outra se desexaba mellorar o ritmo. Fago os dous primeiros quilómetros en case 10 minutos. 

Na primeira volta

A medida que ía pasando xente fun charlando cos amigos e amigas que adiantaba, con Chema, con Teresa Corrales e con toda a xentiña do CAS (que grande familia) No km 2 paso de 642 no 5,700 de 398. O quilómetro 5 pasárao en 22´. Continuo mellorando pero o isquio vaise cargando. Trato de non forzalo pois non quero coñecer o seu límite antes de que se bloque. 

Na segunda volta

Vou vendo diante a Óscar Souto, tamén do club. Cando o alcanzo decido falar con el para saber se quere compañía pois deste xeito obrigaríame a baixar o ritmo e chegar tranquilo á meta. Serán tres quilómetros nos que non deixo de animalo, de motivalo para tratar de mellorar algo o seu ritmo e de pasar xente. De feito pasaríamos a máis de medio cento de atletas. Motívoo nas subidas da muralla, nas zonas planas e nas baixadas. Facemos meta xuntos. 

Foto de Anxel Xade

Na meta

Fotos de Tino Méndez

Resultado. Nesta ocasión non nada significativo pois o importante foi que non rachei nin abandonei. Fago meta de 307 sobre un total de 1.240. Na categoría de 61, cun tempo neto de 42.43´´ a 4.17´´. 

Xantar xeneroso e paseo polo fermoso rio Loio. 

NOTA FINAL: como estou farto de case todo menos do asfalto, esta semana toca fisio e logo vou deixar as zapas (durante cantos días? Boa pregunta). Tratarei de ir ao ximnasio e buscar a comodidade das pernas. 

Esta claro que sen Pili non son ná de ná.

XVIII Meia Maratona Manuela Machado. Viana do Castelo

Rematei 2015 cunha contratura nun isquio. Un día de repouso e progresivamente trote ata facer 157 km na primeira quincena de 2016.  Os primeiros dez días adestramos (inclúo a Pilar) moito e ben (a ela as series saíronlle fenomenal). O domingo dez, o isquio volveu protestar. Nestas dúas semanas fun a un fisio novo que, coma non podía ser doutro xeito, fixo un diagnóstico novidoso, aínda que nalgunhas causas coincide con cousas xa sabidas. Basicamente os meus problemas musculares dos últimos cinco meses son causados por empregar zapatillas pronadoras (recomendadas por outro fisio). Teño que regresar ás neutras pero sen plantillas (que tamén as tivera recomendadas por dous podólogos distintos). Ademais o diagnóstico foi feito xusto despois de estrear unhas pronadoras novas… Que lle imos facer. Pola súa recomendación merquei as Adidas Boost Boston. Lixeiras, rápidas pero, polo de agora, ocasiónanme molestias na parte dianteira do pé… Imos seguir unhas cantas sesións máis con novo fisio…

O domingo 17, oitos membros do Club Atletismo Sada participamos na Media Maratona Manuela Machado de Viana do Castelo. A motivación dos adestramentos desde a media de Ferrol era acadar unha mínima melloría nesta proba. Os veteranos que xa a temos corrido, témoslle un especial cariño…

Con puntualidade británica a expedición do CAS partiu do Burgo ás 7.30 horas dunha tirada ata Viana. Tempo para aparcar moi  preto da saída/meta, a retirada de dorsais e un café. Fixemos un breve quecemento a pesar do tempo frío e a ameaza de chuvia. Pilar e máis eu puidemos saudar ao noso colega de Coruña-42, Jorge Lamas. A megafonía anuncia a participación de 3.500 atletas polo que colocámonos ben cedo no lugar da saída. 

Como case sempre, saímos moi atrás, agás Vanessa. Tardamos case trinta segundos en cruzar a liña de partida. Saio con Jesús, temos que subir pola beirarrúa pois é imposible ir pola estrada. Aos cincocentos metros deixo que se marche e non trato de forzar pois el vai facer unha tirada de 1.20´. O primeiro quilómetro saíu en 3.59´´ pero no segundo xa foi a 3.52´´.

Vou cómodo, pasando xente. Teño a sensación ata o quilómetro 4 de ir mellorando posicións. Tras subir pola autovía, iniciamos a parte máis lenta da proba pois serán case catro quilómetros picando en subida. Continuo cómodo. A ritmos por baixo de 4´/km. Vou contento pois ese era o ritmo que non atopaba dende había catorce meses. A partir do quilómetro oito noto que volvo mellorar posicións. No nove tomo o xel (un vicio collido nos meses de baixón) Xa comezaba ver aos primeiros que deran a volta. Vou contando cantas mulleres pasan para saber que tal vai a nosa Vanessa. Vai de 7ª, doulle un berro de ánimo con verbas non reproducibles por indecentes. Non vexo a Jesús.

Paso o km 10 por baixo de 39´. Que ben, penso porque ademais queda a parte máis rápida por seren en baixada.  Agora toca ver a xente que ven por detrás. Saúdo a Inés que vai fenomenal, logo a Juan, a Pili, non vexo a Eliseo  pero si a dona Marisa (tremenda atleta é esta muller, o seu si que ten mérito) Os primeiros quilómetros do regreso teñen algunha subida, non me importa. Vou ben e sigo mellorando posicións.

Non km 13, no inicio da zona de baixadas o isquio esquerdo volve protestar (parece que dúas sesións de fisio non lle chegaron) Non queda outra que estudar a que ritmo me deixa correr. Baixo a velocidade un pouco e uns centos de metros para volver aumentala pero o isquio ameza seriamente con darme un desgusto. Hai que reducir a marchar e minimizar os danos.

O ceo deixar caer, de cando en vez, pingas ben frías de auga.

Calculo que sería adiantado por uns cincuenta compañeiros e unha galeguiña do Bueu, perdendo máis de dous minutos. Fixen un par de intentos de volver recuperar o ritmo pero as ameazas de problema serio reproducíanse polo que tocou aguantar ata meta.

O resultado foi mellor do esperado 1.24.40. Creo que o ritmo para baixar de 1.23´ xa está nas pernas.

Resultados: Tempo oficial 1.25.01´´, na posición 300 sobre 2.776 chegados a meta, de 23 na categoría, de 67º galego e de 3º na categoría dos galegos. Todos e todas do CAS ficamos contentos: Vanessa 7ª absoluta e 2ª galega (cos cartos do premio pagou o xantar), Jesús fixo unha proba cómoda pensado na maratona de Sevilla, Inés continúa na súa progresión ao igual que Pili. Juan gozando da distancia coma Eliseo e dona Marisa baixando das dúas horas.

Duchas (que lavaría Vanessa?), recollida de premios en metálico, fotos e coche ata Valença para darnos a merecida homenaxe co xantar. Dende logo Viana fica no noso coraçao.

Foto en carreira de Erik.

Run, run, run.

Agasallo dos Reis Magos ao Club de Atletismo Sada:

VI San Silvestre da Coruña

Adestrei todo o mes sen molestias e saíron un total de 328 km. É unha boa colleita de quilómetros pero non de ritmos. Remato o ano con 2.870 km. Tampouco está mal. Igualmente é moito máis ca aceptable o número total de probas nas que participei pois foron un total de 26 carreiras con 12 podiums. Gardo con especial cariño a primeira Vig-Bay de Laura e o Coruña-42 ao carón de Pili (grande honra). Pero en conxunto, non considero que este fora un bo ano atlético. Mestres o último trimestre o 2014 fora  magnífico neste 2015 nunca corrín co bos ritmos e tiven reiteradas pequenas molestias. E como  non podía ser menos, despois deste semestre desastroso, remato o ano cunha forte contractura. Para rematar o ano participei na 

San Silvestre da Coruña

O quecemento no foi moi profesional e mesmo tivemos tempo para que Juan Carlos fixera algunhas fotos. 

Coloquei diante na saída con Edgar, Toni e Julio. Deixamos a Jesús uns centímetros por diante nosa. O spearker estivo inconmensurable… tomaríase algo?

Decido tratar de facer a carreira con este rapaces (canto anos lle levarei a Edgar?) Aos douscentos metros da saída, na curva de Xoana de Vega vimos a Manute no chan. Mala curva. Saímos rápidos (3.35´´) no primeiro quilómetro pero é o que toca nas probas curtas, forzar desde o principio.

Hai moita xente no asfalto, imos rápido pero hai atletas que nos adiantan. Nalgún momento por Riazor, Borja adiantounos. No Paseo Marítimo vou ben, cómodo a pesares de que é imposible facer o percorrido máis curto xa que constantemente hai movementos nas posicións. Tras pasar a Casa do Home, iniciamos a subida cara á Torre de Hércules. O meu grupiño váiseme uns metros polo que decido abrirme e coller un carril libre e tiro por eles. Cando chego ao seu carón, quilómetro 3, noto unha forte molestia no isquio esquerdo. Agardo uns segundos e comprobo que vai a máis. Como teño a nefasta experiencia do Coruña-10, aviso a Julio de que me vou apartar e paro.

Trato de estirarlo algo. Vexo que son centos de atletas os que me adiantan. As ideas que pasan pola miña cabeciña non son reproducibles nin por educación nin para que ninguén entre en profunda depresión.Tras un minuto apartado, reincorporeime para ver o estado da perna. Vou con molestias pero inicio de novo a carreira. Pouco a pouco vou tratando de coller o ritmo e vou pasando corredores. Á altura do Breogán póñome ao carón da primeira rapaza da proba, a nosa atleta Raquel Sánchez con quen comparto adestramentos dous días por semana.

Con ela inicio unha nova proba. Nunca corrín con ela. Pero tratarei de axudala a manter o seu fantástico ritmo. Baixamos por Adormideiras, subimos. Iniciamos a baixada cara á Hípica. Vou tratando de animala, de motivala (sería necesario?) Decátome que aínda non é moi constante no seu ritmo pero ten unha fortaleza interior que tira dela cuns folgos incríbles. Entramos na Cidade Vella. Tempo para que Alberto nos tire unha foto e de saudar ao mestre Bernardo (o que tivo que loitar este home para que a proba pasara diante do seu traballo… como es benquerido). Antes de entrar en María Pita, a presidenta do meu club de fans, tíranos unha ducia de fotos (grazas Marisa). 

Na chegada á meta, quédome un pouco e sepárome de Raquel para que poda cruzar a meta como triunfadora. Bravo.

Son momentos de compartir cos amigos e amigas, de buscar a Pili e a Laura, de abrigarnos e desexar a canto coñecido vemos un feliz aninovo. Pili fixo primeira de categoría e Julio, segundo. Despedímonos e con Laura colle o coche pero… tras pagar e saír do parquin, Laura dime que temos que regresar pois entrei de terceiro na categoría. Menuda sorpresa. Lesionado e terceiro, já, já. Pois nada, regresamos e agardamos pola entregar de trofeos onde o speaker (eres un fenómeno, Andrés Prieto) por segundo ano consecutivo tivo a ben loubar este blog, ademais de lembrar os trunfos de Pili.

Como sempre as mulleres do CAS arrasaron. Parabéns Raquel, Noelia, Inés, Pili e María. Javier e Eduardo tamén subiron ao podium.

Resultados: 29.27´´ (un minuto máis ca Julio) entro de 96 sobre un total de 2.699 e de 3º na categoría a un ritmo de 3.53´´.

I Carreira Nocturna Sada 2015-Cruz Vermella

Despois da Media da Volta á Ría descansei uns días pois un xemelgo estivo protestando. O venres, despois dunha sesión dunha hora no ximnasio de fitpower,  participei na I Carreira Nocturna de Sada. Dous feitos a salientar: a capacidade do club de mobilizar a tantas familias (espectacular ver aos cativos e cativas facendo deporte) e a marabillosa visión de rúas ateigadas de mulleres facendo o quecemento previo a unha carreira. Sen dúbida froito do traballo e da motivación das fantásticas adestradoras María e Raquel. Por certo, ao rematar a proba o presi comentaba que probablemente sexa a primeira proba mixta na que a porcentaxe de mulleres participante moi semellante á dos homes. Todo (TODO) o recadado foi para á Cruz Vermella, case 2.000 euros.

A proba... como todas ultimamente. Saio ben, corro ben pero fago malos tempos. Vin correr diante miña a moitos amigos que habitualmente non o fan. Mesmo Julio deixoume a uns metros da meta acadando el o terceiro posto na categoría pero a miña “vinganza” foi a de recoller a medalla do segundo (grande Alfonso) e subirme ao caixón con Pili. A carreira fíxena moi regular soportando moi ben que me foran pasando outros corredores. A ventaxe de correr na casa é que foron permanentes os ánimos dos membros do club que non participaron na proba.

Resultados: fago meta de 33 (de 261) e 4º cat. con 18.33´´ a 3.42´´ o quilómetro.

Sábado: cea do club con outras 130 persoas. Como medrou a gran familia do CAS en tan so cinco anos. Xa somos máis de 1.200. Impresionante. Xa van máis de 30.000 entregados a ONGs para causas solidarias. Debe ser que alguén está a facer as cousas ben.

Domingo regresamos á normalidade, 22 km con Pili. Total de quilómetros semanais: 50.

XXX Volta á Ría. Ferrol: Como son as nosas compañeiras

Terceira semana consecutiva sen molestias con 50, 73 e 70 km respectivamente. Como os nosos gandeiros decidiron ocupar as rúas Lugo en defensa das súas xustas reivindicacións, Pili e máis eu decidímonos a participar na Media de Ferrol coa idea de comprobar o nosos penosos estados de forma e ter unha referencia sobre a que ir mellorando mes a mes. Para min correr en Ferrolterra é coma correr na casa posto que é facelo entre moitos amigos.

Acompañounos Jesús na viaxe. Chegamos con algo máis dunha hora de antelación pensando en ter tempo de retirar os dorsais, tomar un café e facer o quecemento. Mais non foi posible. Coma no ano anterior perdemos moito tempo na retirada de dorsais e case non tivemos tempo para o quecemento. Jesús tiña que atopar a Vanessa para tratar de acompañala e de poñerlle un bo ritmo. A nosa “fuguilla” non daba aparecido. Non tivemos tempo para entrar na foto do club.

Na liña de saída estou con Toni. Decide vir comigo (pobre rapaz… non sabe que o avó xa non está nin para facer de lebre)

O retraso na saída debeu ser de só uns cinco minutos. Fixemos un primeiro quilómetro moi por baixo dos 4 minutos pero xa a primeira costa obrigounos a baixar o ritmo. 

Pronto collemos ritmos sobre os 4.00´´-4.05´´, a non ser que as permanentes subidas nos obrigaran a baixalos. Díxenlle varias veces a Toni que se marchara que eu non tiña ritmo pero decidiu quedar comigo todo o tempo que o asfalto nos permitira. Imos cómodos pola Estrada de Castela, subindo e baixando.

Despois da gran subida na saída de Xubia e chegado o km 10, dígolle ao meu colega que vamos para entrar xa en 1.26´. A idea que manteño na cabeza é de tratar de forzar algo nas baixadas e mellorar as funestas previsións. Baixamos por Fene, cruzamos a ponte das Pías. Creo que paga a pena facer esta proba tan só por gozar destes dous quilómetros sobre a ría.

Na saída da ponte atópase o km 15 e a subida da que gardaba mala lembranza do ano pasado. Segundo o cruzamos ese punto quilométrico e a pesar dos ánimos de Toni, a quen continuei insistindo para que se fora…, empezo a quedarme. Non creo que Toni se fora senón que fun eu o que se quedou. Agora tocáballe traballar á cabeciña e fíxoo ben. Paso dous quilómetros malos (4.15´´) pero no derradeiro teño folgos para subir o ritmo (3.51´´) e forzar.

Tras cruzar a meta vexo á muller máis feliz do mundo, a superwoman Vanessa: na súa primeira media xa fixo 1.20.55´´, gañando a proba.

Resultados: Pili entra en 1.36.38´´, na súa zona de confort. Eu fago meta en 1.26.28´´, empeorando o tempo da pasada VIg-Bay. De 86 sobre 962 e de 11 na categoría. Entrei sen molestias, coas pernas cansas pero volvendo a esnaquizar o crono por baixo. Agardo que de aquí só se pode mellorar pois gañas e asfalto aínda non me faltan.

Parágrafo aparte merecen as donas do club. Son a “caña”. Entre as oito primeiras, catro do CAS e as catro pódiums nas súas categorías. É unha honra adestrar con todas elas.

Foto en carreira de JMDobarro e de Lobeiras.

Trail Costa Doce. Sada xaneiro 2016

IV edición das Tres Millas Solidarias Inditex: outra de callos

Semana con pouco adestramento. O venres na suave tirada con Pili volveron aparecer molestias na parte interna do xeonllo dereito. Logo houbo fitpower. Sábado tocou facer

III Millas Solidarias Inditex

Proba solidaria que o mestre Raúl encárgase de organizar. Tempo con auga, vento e frío. Pouco quecemento e pouca motivación. Todos os coñecidos queren/queremos gardar forzas paras as probas que temos ao día seguinte. Antes da saída é o intre de tirar fotos.

Comparto os minutos previos coa gran Vanessa, tamén do “grupo” e do CAS. Saímos cómodos cara arriba, logo baixada e curva cara o mar. Xa vou notando como empeza a cargarse a isquio dereito por culpa de “algo” no xeonllo. Xa non trato de forzar. Deixo ir (ou tamén podería dicir que) a Vanessa pois empeza a correr. Déixame tamén Alberto. Tiramos cara o mar. Pásame outro mozo ao tempo que se pega outro. Vento forte en contra.

Iniciamos a subida, Alberto vaime collendo máis metros. Tras rematala e xa na baixa o que levaba ás costas tamén me adianta. No derradeiro quilómetro o isquio vai realmente contracturado. Non quero forzar nin esprintar.

Resultados: 19.41´´ nos 5.000 metros a 3.59´´ entro na posición 10 e de seguro o de 1º nos anciáns pero como é unha proba solidaria non hai clasificacións por categorías. No 2012 fixera 18.30´´. Vamos que estou acabado.

Tras a carreira tempo para fotos e para estar co fisio Borja quen confirma a forte contractura no isquio e determina que hai que parar uns días. Cando Mateo chegou á meta tiramos para casa Germán en Sigrás para dar conta dunhas tazas e duns callos.

XXXIX San Martiño: Nous sommes tous Paris

Dúas semanas sen queixarme. Non me doe nada, adestrei ben e mesmo fixen unha tirada longa (20 km) con Pili. Que máis podo pedir?  Nesta primeira quincena de novembro xa levo 139 km case os mesmos que en todo outubro. Para comprobar o estado de forma e facer o test de inicio de temporada fun á:

XXXIX San Martiño

Coma nos vellos tempo, no coche íamos cinco persoas (que digo persoas, atletas) e como pensei que a circunstancia ben o merecía puxen música dos vellos roqueiros:

Chegamos con tempo para un café e ir dúas veces a baleirar líquido. Tempo de fotos para os cinco magníficos e para a xentiña do CAS.

Saudei a moitos amigos/as mais fíxome especial ilusión atoparme con Jorge Lamas, compañeiro de moitos quilómetros na Coruña-42 de abril deste ano. Laura leva instrucións dabondo para facer unha carreira con cabeciña.

Agardo no caixón con Juan Carlos Diéguez e Edgar (vou achegándome, meu) Foi emocionante o minuto de silenzo que se gardou en memoria das vítimas dos atentados do venres en París. Realmente emocionante. Non deixei de lembrarme da miña queridiña Rabuda que estaba no estadio de fútbol (quérote, campioa)

Saio con calma. Ponte sobre o Miño, subida, primeiro quilómetro en 4.00. Ben. Case desde o primeiro metro teño a sensación de que non para de pasarme xente (comprobarei logo que non foi así desde o km 5 polo menos). O segundo km vai en baixada e subo comodamente o ritmo. Non son quen de facer grupo con ninguén, todos se me van. 

Lembro ben que a proba non ten un perfil doado ata o km 5. Pásoo en 20.16´´ e  dígome que hai que apretar e tratar de subir o ritmo.

Recibo ánimos da gran Teresa Corrales desde a beirarrúa. A segunda metade da proba saíu algo máis rápida que a primeira, aínda así nos dous derradeiros quilómetros perdín 11 posicións.

Resultados: entro na posición 477 sobre un total de 4.538 atletas  e de 20 na categoría cun tempo de 39.52´´, é dicir 2.40´´ máis ca o pasado ano, mais entro ledo pois non me doeu nada, non hai molestias. So resta traballar para ir mellorado. Do lugar onde estou so podo mellorar e a iso nos adicaremos.

Segundo entro en meta fago o percurso á inversa para atoparme con Laura. Crúzome con Chema, vai fenomenal. Collo á campioa no seu derradeiro quilómetro. Atópoa ben, sube algo o ritmo, fálolle moito para animala. Fai unha marca magnífica pensando que ademais nos últimos quince días so adestrara unha vez. Vai aprendendo a correr, foi a ritmo de 4,57´´ de xeito moi constante polo non lle tocou sufrir. 

Alberto vai collendo a forma, Chema é todo un superheróe e Raúl correu sempre por diante do seu globo. Fantástico.

Mentres agardamos por Raúl, tiven tempo de saudar ao mestre Xosé Carrera. Sempre é unha alegría ver ao meu maratoniano do sur preferido.

Axiña iniciamos a segundo tempo da San Martiño nas termas de Outariz con pouco de Moët Chandon cortesía de Raúl e rematamos o día xantando na Casa Lolo as súas anguías. 

A música de regreso foi máis suave para non molestar á sesta dos grandes do asfalto, co mestre Roy Orbinso e o Bruce:

II Carreira Popular Centro "Ricardo Baró" Aspronaga

Rematei outubro con 159 km. En outubro de 2014 fixérao con 352, sinal de que algo está a pasar. Xa van dous meses consecutivos que fago menos da metade dos quilómetros realizados no ano anterior. Se en setembro foran os xemelgos, en outubro foi un problema na parte interna do xeonllo dereito que afectou ao isquitibial. A pesares de pasar polo fisio, cando toca facer series hai por aí un aviso de forte contractura que me obriga a baixar o ritmo. Mesmo o xoves non fun quen de rematar o adestramento de series. 

A boa nova do mes é a fichaxe polo CAS de Laura. Benvida.

II Carreira Popular Centro “Ricardo Baró” Aspronaga 

O domingo participei por vez primeira nesta proba que se desenvolve a tan só dous quilómetros da casa. A percorrido era de tan só 5.600 metros. A idea era comprobar como se comportan o xeonllo e o isquiotibial e saber se aguantan uns quilómetros a ritmos alegres. 

Foi un pracer, coma sempre, compartir os instantes previos á carreira con tantos amigos e amigas. Por suposto, houbo marea azul e branca do CAS que ademais colaborou na organización (estes tipos son marabillosos e cada día que pasa penso que o principal valor do club e a solidariedade) 

Saín cómodo ao carón de Inés e de Alvaro. O primeiro quilómetro foi en baixada polo que saíu rápido (3.36´´) Cando principiamos polo plano achégaseme Alvaro que axiña me deixa pero tereino sempre moi preto ata o último quilómetro. Outro que anda renqueante pero … vai fenomenal. Parabéns, meu.

A proba discorre por onde adestro cunha certa regularidade polo que a longa subida non é descoñecida para min aínda que é a primeira vez que a fago co corazón na boca. Vexo que non teño forzas na subida e sobre todo que non teño pulmóns pois cando remata a costa tampouco son quen de recuperar. 

O último quilómetro iníciase cunha dura subida de trescentos metros. Álvaro e o seu acompañante vanme gañando metros, especialmente Álvaro. Recupero unha posición é entramos en Aspronaga. Miro para atrás vexo que alguén se me acerca pero decido non forzar na recta de meta pois cada metro que pasa o isquio cárgase máis. Son adiantado. 

A salientar, coma sempre, os folgos que reparte a xente do CAS que non participa ou que corre nas probas doutras categorías. Grazas. Ademais fiquei abraiado polo cariño que había no aire. Que xente tan boa hai en Aspronaga.

Resultados: Fago meta en 21.54´´ a 3.54´´na posición 24 na xeral e de 3º na de categoría. Creo que foi un bo ritmo.

Fotos na proba de Inés, de Running Plus e do Grinch do CAS. Grazas.

A medalla, ben fermosa.