1/8/16

Xullo, que foi de xullo?

Imos actualizar o blog tras un mes sen competir. Despois da Media de Os 21 do camiño, púxeme en mans de Angel para tratar de controlar os adutores pois apareceran amagos de molestias no pube. Só puidemos atopar datas para tres sesións (cajo nas vacacións) Ademais despois de facer 35 km en bici e ao rematar unha clase de Fitpower no ximnasio un isquiotibial tamén protestou. Polo tanto? Neste mes máis do mesmo: repouso, descarga e non forzar.

Recuperei a miña vella bicicleta de estrada (xa ten o cualificativo de vintage). Fixen algo máis de 250 km, nunha ocasión acompañado (ou mellor dito, detrás de Iago) e volvín gozar dela. Lonxe fican aqueles tempos onde rodaba moito máis de 1.000 km ao mes.

As zapatillas tamén foron gastadas pois saíu un total de 158 km.

Ademais tratei de regresar ao ximnasio, gozando das sesións de Bike sempre con boa música (a derradeira sesión do mes foi rematada con un Proud Mary interpretada por Tina Tuner) 


Tamén gocei dunha versión cañeira e en directo do Vals del obrero de Ska-P.


En conclusión. Hai molestias pero hai máis gañas de comezar  rodar forte con obxectivos á vista.

26/6/16

IV Media Maratón "Os 21 do Camiño"

Debo estar un pouco tolo. Se o estado de forma non é o axeitado para que me inscribir nunha media dura? Non me chegaría coa dureza da media O Grove-Sanxenxo?  Para que me inscribiría na media maratón máis dura á que nunca me teño enfrontado? Diagnostico tolemia absoluta.

Toda a xente falaba marabillas da media “Os 21 do Camiño”, entre Palas e Melide polo camiño de Santiago e tras comprobar que o tempo non sería malo (nubes, sol e 18-17 graos con algo de nordés) inscribirme para constatar que, efectivamente, é unha proba preciosa. Pero… preciosa se se toma con calma, non é para facer marca nin para sufrir (non estou para iso).

Fixen a viaxe ata Melide con Segis (grazas meu por unha viaxe tan agradábel). Tiramos fotos cos do Cas en Palas. 


No escaso quecemento comprobo que non teño pulmóns para as costas polo certifico que será mellor ser prudente e tirar con calma. Mirade con é o perfil:



A saída cólleme charlando con Jorge Rodríguez polo que inicio a proba case sen decatarme. Saída e xa iniciamos unha subida que practicamente dura tres quilómetros. Non entra aire nos pulmóns. A respiración é moi esaxerada. Noto axiña que unha zapatilla está atada, e ben atada, moi frouxa polo que notareime inseguro en toda a proba. Collo a dúas rapazas (as dúas deixaranme definitivamente na grande subida do km 11 para quitarme entre 1 minuto e minuto e medio na meta) Parece que as posicións xa están moi estabilizadas aínda que neste primeiro tramo en baixada son adiantado por varios corredores.

Tras eses primeiros quilómetros entramos, por fin no camiño de Santiago en dirección, de novo, a Palas. Tras cruzar a vila e uns metros por unha estrada, iniciamos o tramo máis fermoso do camiño. Son uns quilómetros dunha grande fermosura. 



Imos ao carón dun regato por un sendeiro no medio dunha espectacular fraga. Para correr non é precisamente o lugar máis idóneo pois o sendeiro é estreito e con curvas pechadas polo que non é doado deixar de molestar aos corredores que van ao meu carón.


Son uns quilómetros en baixada suave pero con algún tramo en forte pendente nos que unha deda comeza a sufrir, coma sempre que hai baixadas. Nas baixadas non freo senón que forzo.

Atoparémonos dous grupos de gaiteiros na proba así coma bastante xente animado nos cruces e nas pequenas aldeas que atravesamos. É unha delicia correr así, con tan animación. Grazas. Fago case todo o camiño cun grupo de seis persoas que nos imos adiantando. Fago o primeiro dez mil en 42.30´´.

Subindo, subindo


No km 11, na posición 75, iníciase a famosa e temida costa na que este ano fixeron unha cronoescalada. Inícioa paseniño, con calma, mesmo case camiñando pero constante polo que adianto algunha posición. Aínda que soe case a arrogancia, tanto medo lle tiña que ata se me fixo curta e suave.  Ao coroar, na posición 73, hai un avituallamento con auga e vasiño de isotónica. Párome para coller o vaso e xa bebo correndo. É o intre no que un colega de "Corredores Acea de Amá”, Carlos, fálame e imos tirar xuntos outros cinco quilómetros máis. El toma un xel pero eu agardarei ata ver o seguinte punto con auga. Cando o vexo, tómoo e volve sentar mal (coma en Porto 2014). Non podo case respirar. É un minuto moi incómodo, case angurioso.


Cruzando pontes

Tras un grolo de auga, xa no 18, Óscar e outro colega vanme collendo metros, pois eu u comezo notar a falta de forza. Trato de gardar algo para o derradeiro quilómetro pois sei que pica para arriba. Neses últimos metros, adianto a outro colega, a quen animo. Xa en Melide fago o marcarra todo o que podo na liña de meta chocando a man con canto cativo vin.

Resultados: 1.32.20´´ e de 69 na xeral sobre un total de 507 chegados á meta e de 4º na categoría a un ritmo de 4.23´´.

Tras cruzar a meta e recoller outra bolsa con agasallos, tomar unha caña, unha isotónica e algo para comer fun ata os fisios pois na segunda metade da proba notei molestias no isquio dereito e, cachis, de novo e como había ano, no pube (haberá con pedir cita en alfafisio). Regreso moi agradábel con Segis.

Unha proba tan fermosa coma dura e cunha excelente organización. Parabéns.

As fotos procenden dos álbums colgados en Correr en Galicia.

19/6/16

10 K Carballo: Todos con Vanessa


Hoxe non toca crónica. Participei nos 10 km de Carballo pero non hai crónica nin do mes nin da proba. Por que? Porque hoxe toca escribir sobre Vanessa.



O cartel da proba leva a súa foto. O club participou co equipo “Todos con Vanessa” e no que todos e todas levamos unha pulseira con ese texto.  

Amosando as pulseiras

Nos dorsais ía o texto  “¡¡¡Ánimo Vane!!!" E logo?



Foi hai xusto un ano, nesta mesma proba, cando coñecín a Vanessa. Adiantáraa no km7. Ía mal pois facía moita calor para ela. Foi a única proba na que entrei na meta diante dela. E desde entón…

-quilómetros de adestramentos compartidos nas pista do INEF (ben lembro aquelas verbas entre serie e serie, mentres o seu corpo non deixaba de moverse, “e que facemos entre serie e serie?”, joder Vane, nada, nada, recuperar),

-as súas bágoas de emoción (case nos fai chorar a todos) na cea anual do club despois das palabras de Presi sobre a súa calidade humana,

-a súa emocionante ledicia ao gañar na súa primeira media maratón (Volta á Ría de Ferrol, foi a primeira vez na que a levantei ao darlle unha aperta),

-a viaxe compartida á media maratón de Viana de Castelo, digo viaxe porque do xantar non compartiu nada.

Hoxe toca escribir de Vanessa. Dunha muller que case non ten pasado xa que é todo futuro, todo por vivir. Cantas risas non botaremos con ela? canto cariño non recibirá? cantas amizades non lle restan por coñecer? E do seu corazón que agardamos? O mesmo, risas, cariño, amizade pero nunha cantidade maior pois é todo xenerosidade.

Vanessa entrando na meta
Foto de JM Ferreiro


Forza Vane.

5/6/16

V Carreira pola Ría do Burgo: bailando con Toni

Rematei abril con 250 kms. A primeira semana de xuño sen queixa pola cantidade de quilómetros acumulada (77) e con dúas sesións no ximnasio (bici e pesas). Só houbo un amago de series (10x500 entre 2.05´´ e 1.46´´) Despois de facer o venres 18,5 km e o sábado outros 12 (como me maltrata dona Pilar), o domingo participei na  V Carreira pola Ría do Burgo.

Sen comprender a redución da quilometraxe da proba (de 14 a 10,6 –estaba anunciada de 10) e coa sensación de pernas cansas e xemelgo esquerdo frouxo, fun a ata o Burgo. Non sei se é boa idea participar en carreiras por onde a cotiá se adestra. Teño o percorrido bastante aburrido.
Respresentación do Cas no quecemento. Grazas Carlos

Quecemento co club, especialmente con Toni. Saída algo alegre de máis pois o primeiro km foi a 3.37´´. Dígolle á miña parella (que ben bailo con el) que vou baixar o ritmo e aceptoume a proposta gustosamente. Seguintes quilómetros  entre 3.53´´ e 3.58´´.

Tras baixar o ritmo somos adiantados por uns cinco corredores (que ben vas Alvaro!!!)

Poñémonos guapos para as fotos que nos tira Inés.

Ao rematar a primeira volta constatamos que o circuíto é máis longo do anunciado pero tamén imos adiantando algún corredor así como constatando o dano que está producindo a calor e a humidade nos colegas (a Toni e a min, ná de ná) Sorprendentemente, e a pesares do sol e da calor, non hai avituallamento intermedio.

Na segunda volta continuamos traballando (ou bailando xuntos) pero ao dar a volta preto da Pasaxe dígolle á miña parella que se quere bailar só que apure algo máis.  Mais Toni tivo o detalle de agardar por min e mesmo baixar o ritmo a 4.03´´ e 4.04´´.


Os últimos catrocentos metros facemos un progresivo estupendo para entrar da man da meta.

Foi toda unha honra que bailas comigo, Toni, e perdón por entrar diante de ti.


Resultados: de 36 e 37 (sobre un total de 503 chegado á meta) a 3.55´´/km, facendo eu 5º na categoría.

Fotos de RunningPlus (grazas Carlos e Inés), de Running Oleiros, Oscar Duro e de Adrime87. Grazas.

22/5/16

Maralbatur. Media Maratón do Salnés: trotando tamén é xerundio

Se hai unhas semanas titulei unha crónica “empeorando é xerundio”, hoxe modifiquei o verbo pois estou nunha xeira de rodar e rodar.

Na primeira semana de maio caeron 46 km, na segunda 54 e na terceira 68. Foron semanas de trote e de continuar facendo exercicios de fortalecemento e tonificación no ximnasio. Non teño molestias pero tampouco estou facendo series que, entendo, son as que me dan o ritmo. Non hai obxectivos atléticos importantes á vista.

Para comprobar a evolución do estado de forma, participei na

Media Maratón do Salnés, entre O Grove e Sanxenxo, a MarAlbaTur


Tocou madrugar e tirar para Sanxenxo a deixar o coche, onde tamén deixei o que tiña preparado para os minutos previos á proba: algo para xantar, para beber, un cortavento e a bandeira da sorte, a republicana. Tiven a fortuna de ser orientado por outro atleta e axiña collemos o autobús con dirección á saída, a O Grove. Senteime con outro corredor e fixemos a viaxe contándonos as nosas batalliñas.

Chegada a O Grove, retirar o dorsal e saudar ao mestre Xosé Carrera. Son uns minutos para poñérmonos ao día. Despois atopeime con Miguel do CAS-Montaña.


Non vimos con tempo a Inés para a foto.

Fixemos pouco quecemento. Notei as pernas cansas e cargadas e mesmo  tiven preocupacións por un xemelgo. Puntualidade na saída e tiramos cara á illa da Toxa. Fico sorprendido pola velocidade do globo do ritmo de 4´/km. Xa no quilómetro 3 levaríame un minuto e ía a 4´/km. Como veredes o perfil non era para saír moi rápido:

Trato de ir a un ritmo cómodo pero axiña pásanme bastantes corredores. Rematamos o primeiro quilómetro por baixo dos catro minutos (3.52´´), o segundo en 3.58´´ e sigo sendo adiantado, terceiro en 3.54´´ e aínda me pasa xente. Fomos ata Illa da Toxa e logo collemos a estrada para a Praia da Lanzada, subindo, subindo, subindo. 
Saíndo da Illa da Toxa

As sensacións non son boas a pesares de seren quilómetros entre 4.02 e 4.07´´ Ademais ségueme pasando xente. Saúdo a Pedro Nimo pois xa deixou de forzar e vai en dirección contraria.

Hai algo de vento, menos de previsto e case nunca en contra. Pola Lanzada son adiantado por un de Bueu que podería ser da miña categoría. Non consigo gozar da paisaxe. As sensacións son malas pero trato de manter o ritmo. Paso o km 10 en 41´. Sei que a segunda parte é realmente a difícil. Vexo o castro e a igrexa da Lanzada para logo comezar as subidas e as baixadas. Son quilómetros que xa fago entre 4.12´´ e 4.25´´. Hai algunha baixada na que melloro substancialmente o ritmo.



Fíxome moita graza adiantar en carreira a Yolanda Gutierrez (estaba a facer un relevo solidario) 
Momento de adiantar e saúdar a Yolanda

Pásame a terceira muller na proba. A partir do km 17 creo que baixo moito o ritmo pero, sorprendentemente, o Garmin non indica iso pois se ben hai algún quilómetro en 4.25´ tamén hai algún en 3.55´´. Vou realmente sen forzas mesmo penso que na derradeira subida, curta pero intensa, se continuo trotando xa é un éxito.

Non teño forzas para aumentar a velocidade nin polo paseo de Portonovo nin polo de Sanxenxo e, para colmo (ou para darlle personalidade á proba, como podería dicir a organización) os derradeiros 300-400 metros son pola área da Praia de Silgar. A pesar de todo fico contento coa marca 1.26.49 a 4.08´´, practicamente a mesma da pasada Vig-Bay pero cun perfil moito máis duro.

Resultado: de 71 sobre 581 chegados á meta e 1º de categoría, cun tempo de 1.26.50.

Nota para a organización. Facer unha proba desta distancia é realmente difícil. O percorrido estivo moi ben sinalizado e o tráfico cortado. Hai moitos pequenos detalles para mellorar:
 -A entrega da roupa na meta foi caótica (as bolsas sen ordenar, cada quen buscando a súa…)
-Cando chegamos ninguén sabía nada das duchas; tivemos que andalas buscando e abríndoas.
-As clasificación tardaron unha hora e media en publicarse cando hai outras empresas nas que podemos ver o resultado na máis chegar á meta.
- E, finalmente, foi moi triste (por non dicir outra cousa) que de cada tres atletas chamados a recoller trofeo só subíriamos, de media, un. Por que sería?


Ánimo e a continuar traballando para mellorar.

Fotos da proba da organización.

8/5/16

V Carreira Solidaria Corre con Implicadas

Rematei abril con algo máis de 280 km sen molestias. Nesta semana de maio só fixen 46 pero a ter en conta que fixen a miña tradicional doazón de sangue e vou incrementando a carga no ximnasio.  A salientar que no último momento no puiden participar na prevista media maratón de Xixón (cachis). Este domingo corrín no patio da casa, é dicir, participei na V Carreira Solidaria Corre con Implicadas.

O percorrido era por Bastiagueiro e, aínda que curto, tan só un 5000 metros, sentíame na obriga de participar polo que a mini tirada longa fixenna o día anterior, o sábado. Outro elemento a salientar foi a enorme presenza do CAS... se ben é certo que os "pros" participaran onte na carreira de Frades e temos a moitos pola montaña...

Un pracer compartir os instantes previos cos coñecidos, nesta ocasión, especialmente con Julián Gesto.

Na liña de saída vímonos colocados en primeira fila mais os dous tratamos de seren prudentes e non saír especialmente rápidos pois era en ascenso. Axiña, Julián cólleme uns metros e tamén outro corredor do seu club (o novo Running Oleiros), Saúl. Nos primeiros cincocentos metros son adiantado por un bo feixe de corredores mesmo por uns cantos rapaces. A partir de entón as posicións van ficar moi estabilizadas. Son case setecentos metros en subida, logo baixada por Bastiagueiro Pequeno para regresar ao punto de saída, no INEF. Collo a Saúl na baixada por Bastiagueiro Pequeno (eu adiantando xente en baixada!!!) pero fará a goma comigo pois volve adiantarme en dúas ocasións máis.
Rematando a primeira volta. Foto de Running Oleiros

Rematamos a primeira volta en algo máis de nove minutos (creo que levo un ritmo lento) No inicio da segunda volta cóllolle uns metros a Saúl. Subimos cara ás Galeras e son adiantado por un corredor. Forzo o que podo na baixada pero gardando forzas para os derradeiros metros pois son nunha dura subida. 
Rematando a segunda volta. Foto de Running Oleiros

Na penúltima curva comprobo as posición e certifico que non teño nada que disputar, nin por diante nin por detrás.
Foto na meta de Kurai sports

Resultados:19.42´´ (nove segundos por detrás de Julián) a 3.55´´/km e de 17 na meta (2º na categoría) sobre un total de 296 chegados á meta. O ritmo non foi especialmente bo pois foi o mesmo ca no último dez mil da Coruña.

Tras cruzar a meta, un mínimo descanso, unha verbas cos amigos, cambio a camiseta e volvo trotar para relaxar as pernas. Son minutos baixo a auga pois chove con gañas. Trato de tirar cunha compañeira do club nos seus últimos metros. Algo de estiramento e poñerme guapo para o pódium. 


 Grazas pola organización Implicadas e FORZA VANE!!!

17/4/16

Quen dixo medo? Coruña-10

Tras a Vig-Bay esta semana foi de recuperación. Sesión, imprevista, de masaxe relaxante. Intento de rodar o martes (só 8 km), intentos de series o xoves (das catorce de 500 previstas so fixen sete). Houbo dúas sesión de ximnasio e trote o venres con Pili. En total saíron 42 quilómetros, incluíndo a participación no dez mil da Coruña que se fixo en paralelo á Maratón Atlántica.


A salientar que esta semana, Iago e Borja invitáronnos a xantar a Pili e a min a cambio de aguantarlles todo o seu rollo da primeira maratón, a de París. Canta ilusión vimos nos seus ollos. Aínda tiñan o sorriso na cara. Que grandes. Benvidos, maratonianos.


Dous homes felices: dous maratonianos

Nos días previos falara con Julio de facela xuntos tratando de acadar o 39´. Chego a tempo para a foto co club e charlar cos que van participar na maratón. Que emoción… despois de tantos anos aínda me emociono nas maratóns. Bea super-ilusionada. Jesús super-responsable como lebre. Que club: tres das lebres son do CAS.
25 chegados á meta na maratón e 63 no 10.000. Un gran club

O tempo, coma a semana pasada, volveu darnos unha alegría: sería unha proba en seco. Tras un quecemento suave, coloqueime con Julio, Alberto e o seu grupo de triatletas. Vemos preto de nós a Abel Antón ao carón do “meu” Pedro. 

Julio sae moi rápido e tardo en collelo. Vou pola zona máis aberta para non molestar e/ou poder avanzar para tratar de collera o meu grupo. Aos cincocentos metros xa estou onda eles. Pero case sen decatarme voume colocando por diante, tanto que ao rematar o primeiro quilómetro comprobo as posicións e decido frearme para agardar polo grupo.


Tiramos polos Cantóns, pola Mariña, Montoto. É un pracer correr polo centro da cidade sen coches. Pode haber un lugar mellor?

Imos cara ao Paseo Marítimo, os tres ben xuntos. Temos moita xente por detrás e collemos a alguén do CAS. Imos ao ritmo esperado 3.52´´/km. Tras deixar o Castelo de san Antón, temos a primeira subida, a do Oceanográfico. Julio vai primeiro, logo Alberto e eu máis aberto. Baixamos o ritmo. Tiramos polo Paseo e eu, como sempre, tratando de facer o percorrido o máis curto posible. Cando subimos cara a Adormideiras parece que os tres nos custa moito pero na rotonda onde habitualmente facemos un xiro, nesta proba tocaba aba continuar subindo. É o intre no que Alberto se nos queda e irá perdendo tempo (en meta un minuto é medio). Pasamos o km 5 en 19.33´´, moi ben pois xa non quedan practicamente subidas. Despois de deixar de subir, recupero ben e atópome cómodo no ritmo.

Agora comezamos a cruzarnos cos que levamos diante e cos que veñen por detrás. Vexo especialmente ben  ao Edgar (baixou de 37´, moi ben crack), Toni non vai moi lonxe (38.35´´) Pero sobre todo faime moita ilusión ver ás damas do club. Inés vai diante, con dúas máis, e pegadiña a elas Karina (esta dúas donas farían 1ª e 2ª, entrando da man e Karina mellorando a súa MMP) Continúo animando a canto amigo/a vexo.

Toca xa iniciar o regreso cunha pequena subida cara á rotonda da Torre. Julio quédaseme un chisco.

Por diante levo a Juan Carlos Brandón. Cando iniciamos a baixada desde Adormideiras, cólloo e dígolle que se pegue pois vou ir con el. Por suposto, el dime que non o espere e que tire. Tirar? Forzas as xustas. Falo con el para animalo (animarme). Temos a outro corredor con nós sen dar relevo. Tiramos, tiramos, tiramos.

Dígolle que quero entrar con el na meta. Faltando cincocentos metros tratamos de subir o ritmo, a pesar do cal, somos adiantados por dous corredores.
Grazas pola foto, Félix



Entramos na meta collidos da man. Non é fantástico ir facendo amigos? Nas probas non teño competidores, teño amigos e futuros amigos.
Da man e ao fondo... Abel Antón

Resultado: 39.12 de 70 (sobre un total de1555 chegados á meta) e 3º na categoría a un ritmo de 3.55´´ Juan Carlos Brandón. E 7 segundos por diante de Abel Antón, Julio entrou a dez segundos, Alberto en minuto e medio despois.
Saudando ao  dúas veces campión do mundo de maratón na súa chegada a meta

Charlo un pouco con Brandón, Lucía e especialmente coas primeiras mulleres na meta: Inés e Karina. Saúdo ao maratoniano Iago e Pedro tíranos unha foto con Abel Antón.

Despois tocou animar un pouco aos/ás maratonianos/as. Danme, aínda, tanta envexa, que tan só me quedo unha media hora para animalos. Pasei a mañá pendente do seus resultados.

Non hai molestias. Ben


Na casa comprobo que quedei 3º na categoría. Outro premio sen foto no pódium!!!

11/4/16

XVII Vig-Bay: empeorando é xerundio

Nesta semana  adestrei catro días (e a competición do domingo) pero sen atoparme ben, con poucas gañas e con molestias estomacais. A parte positiva e que as pernas están aguantando e non protestan. O domingo participei na..


XVII Vig Bay



Inicialmente estaba previsto que acompañaría a Laura para acadar o 1.45´pero ao ter doenzas na semana previa imposibilitaron a súa presenza na proba o que me obrigou a facela en solitario a un ritmo aceptable. Ben lembro que o sufrín o ano pasado a pesar de facer 1.26´ e que era naquel momento a miña peor marca en moitos anos. Esta temporada, tras tres semanas sen molestias nas pernas, trataría de non empeorar a marca.

Ademais da compaña obrigada de Raúl, e como dona Laura non puido vir, tivemos a sorte da compaña das nosas donas, as que para non aburrirse moito en Baiona, fixeron un percorrido completísimo polas súas tendas, pois todas estaban abertas. Esa si que foi unha maratona, tanto para os seus pes coma para as súas tarxetas.

As previsións climáticas eran desastrosas pero como íamos estreando coche, case nin nos decatamos da viaxe ata Samil (sen deixar de chover). Non fixemos quecemento pois agardamos á hora da saída nunha marquesiña pois chovía, chovía, chovía. Cinco minutos da hora de saída, varios miles de atletas apareceron repentinamente para colocarse na estrada de Samil. Dous minutos antes das 10.30 deixou de chover pero o vento... iso si que foi ventar.

Saín tranquilo, buscando facer o quecemento e tratando de coller temperatura. O primeiro km en 4.00´´. Teño a sensación de que son adiantado por varios centos de corredores. Visualmente trato de situar a outros corredores para testar o meu ritmo. Nas subidas quédome algo. No quilómetro nove a cabeciña envía mensaxes negativas (non hai velocidade no corpo, non fondo... vai ser un desastre). Tomo o xel (que vicio) logo a auga do km 10 que paso en 41.21´´ e na posición 232. Sei que pasei o peor en canto ao perfil agora toca aguantar. Empezo ir mellor, mesmo atopándome, de novo, cómodo. Teño varios atletas de referencia.
Foto de Sanmikel 

Baixada a Praia América e, coma todos os anos, son adiantado por un bo feixe de atletas, e, mesmo, por dúas rapazas (non sabía que eran as dúas primeiras). Tras marchar en dirección Vigo e logo de volver coller a dirección cara a Baiona e antes de entrar en Praia América, digo en voz alta que debemos formar un pelotón para protexernos do vento. Durante case dous quilómetros imos moi agrupados. Saíndo de praia América quédase unha rapaza e no 15 non son quen de coller auga pero levaba ao meu carón a Eladio dos Taninos quen, amablemente, pásame a súa botella. A outra rapaza, e a súa lebre, cóllenme uns metros. Manteño o ritmo a 4.08´´ e vou na posición 244.

Iniciamos o percurso por Monte Lourido (non me gusta o novo  percorrido da proba). Posicións moi estabilizadas. Volvo falar en alto para tratar de facer grupo con outros tres corredores. Anímoos que se me enganchen pois parece que ían peor ca min. Algún confésame que leva toda a proba detrás de min. Enganchando a estrada que nos leva á Ramallosa teño diante a Edu, tamén dos Taninos e con quen teño coincidido nas maratonas de Madrid e Barcelona. Dígolle que se me pegue pois parece que perde ritmo. Mesmo reduzo a miña marcha para que se enganche pero non pode. Pois a tirar.


Fotos de Pe pe, con Edu e Juan detrás.

Na Ramallosa desato a bandeira republicana. Póñoa no pantalón. É un xeito irracional de buscar forzas para  tramo máis feo, a entrada en Baiona. Uns dous quilómetros despois comprobo que non a levo. Penso que cando vaia a por Raúl terei que estar atento para atopala.


Nos tres últimos quilómetros teño enganchado a Juan Legaspi. Falo con el para motivarnos. Levo eu o ritmo. Faltando quilómetro e medio deixo que tire el para afrontar xuntos o derradeiro quilómetro. Foi o máis rápido a 3.50´´ e ninguén nos pasou. Dígolle que non vou esprintar e que entremos xuntos da man. Así o fixemos.

Meta cruzada

Tras cruzar a meta dime que fixo a súa mellor marca e móstrase sinceramente moi agradecido. Dígolle que é a miña peor marca...

Uns intres despois, Edu entrégame a bandeira que vira como me caera. Grazas, campión. 
A bandeira entrando en meta. Grazas Edu

Como un plátano. Collo a bolsa que deixo onde as nosas rapazas e... troto en dirección contraria a ritmo de 5.30´´. Vou animado moito os corredores e mesmo interesándome pola situación de Pablo, Félix, Lucía, Ana... Moitos fican alucinados ou abraiados ao verme trotar en sentido contrario.

No km 18 vexo a Raúl. Póñome diante del e empezo a marcarlle o ritmo. Protesta axiña. Debo ir máis lento. Dende aí ata meta adiantou a 125 corredores con tan só unha pequena axuda motivadora que, por suposto, tamén fun repartindo entre os adiantados.


Fotos con Raúl de R R Running

Resultado: 1.26.53´´ a 4.08´´ na posición 233 dun total de 4.037 e de 5º na categoría.

Tras a ducha, unha cervexa reparadora, tamén con Pepe e Eva e logo xantar no Paco Durán con vistas ás Cíes.

Outra Vig-Bay no peto e xa van... nove.