9/7/18

Gran Fondo Ézaro 2018: deixando atrás o inferno



Hai algún tempo escribín algo sobre Vanessa. Hoxe, lémbrome especialmente dela de novo. No final deste texto está o motivo.

Introdución médico-deportiva
Tras varias visitas ao fisio, Hugo insísteme que todo vai moi ben e que non debo facerlle caso ás miñas molestias. Teima na idea de que debo trotar varios días á semana. As miñas molestias dinme que non, pero como lle fago caso á quen lle pago, fun trotar. Corrín sempre con molestias e especialmente polas noites. Mentres, sigo dándolle á bici.

Nunha das saídas na bici, Álvaro comentoume que xa estaba anotado no Gran Fondo Ézaro cos seus fillos e algún achegado. Van facer a curta 78 kms, a longa, de 140 quedará para outra ocasión. Axiña inscribinme eu tamén como xeito de obrigarme a faceren quilómetros coa bici, a saíren da casa, a esquecer a operación da cadeira.

Foron dous meses de gozar dos quilómetros  e de padecer a subida a Santa Leocadia en Arteixo. Mesmo un día fun facer parte do percorrido da proba para coñecer a subida ao porto de terceira, así como a súa perigosa baixada, e tratar de subir ata o miradoiro de Ézaro onde estaría situada a meta.

Na semana anterior, revisión co traumatólogo. Confirma que fixo un traballo marabilloso na miña desfeita cadeira, que as molestias son normais e que poden durar aínda meses. Mais insiste na idea de que está ben saír a trotar en días alternos. Saio da súa consulta cabreado (nin me tocou, só falamos) e aliviado pois semella que todo vai ben e que non falta moito para o regreso ao asfalto.

Haberá xa dous anos desde a última vez que participara nunha proba deportiva. Sensacións estrañas, case de novato. Será a miña primeira marcha ciclo-turista. Como se roda en pelotón? Como se evitan os "latigazos"? Como se controla o ritmo na proba? Como se coloca un dorsal na bici? E no maillot?

As expectativas eran, hai meses, rodar a 22 km/hora para non seren eliminado da proba. Rodar con calma ata Muxía e sempre gardando forzas para tratar de subir os 1.800 metros que levan ata o Miradoiro de Ézaro. Toda a semana anterior a gorxa foi poñéndose peor, mesmo o sábado pasei por unha farmacia. Vou perdendo a voz. A alerxia está gozando no meu corpo.

Agardábase un día de sol e calor así como de moito vento pero chegando a Ézaro as nubes están baixando e, mesmo nalgún momento, ameazarán con chuvia. Do vento prefiro non dicir nada.

O día da proba, cheguei con tempo (hai costumes que non cambian) e puiden compartir uns minutos con don Ángel Nieto.

Apuntamento persoal: os verán téñoos unidos a dúas persoas e a dous deportes, unha é Angel Carracedo e o seu trote pola nosa praia e a outra é Angel Nieto coa súa bicicleta.

Logo xa aparece Álvaro e familia. 

En canto o pelotón se move un chisco xa me poño ao carón do grupiño de Montrove. A miña intención é de aprender e gozar. O primeiro quilómetro é para iren con moito coidado e evitaren as caídas. E xa comezamos a subir os tres quilómetros de Gures.

Segundo a organización, iremos en pelotón controlado a 22 km/hora ata Muxía pero vexo como na subida a xente tira e tira. Por atrás cólleme Gus, o meu monitor preferido do bike no ximnasio (case podería chamarte míster resistencia 4, pois de 5 é a súa preferida para machacarnos). Non miro para atrás e voume con Gus e o seu grupo do Triatlón Coruña. Cando chegamos á cume tampouco se para e iniciamos unha curta e rápida baixada. Vou cos músculos algo cargados por subir rápido de máis pero, xa sabedes como son. Non vou lento nin para o baño.

Confeso que quero aprenden a ir en pelotón e teño certos reparos nas baixada en grupo. Gus gáñame uns metros.  Na entrada en Cee vou con Pablo (tamén do Triatlón Coruña e compañeiro do ximnasio e de moitas carreiras) Na saída de Cee non damos collido ao grupo de Gus e pouco tempo despois perdo tamén a Pablo.

En dirección Muxía o tempo vai empeorando e case vai frío. Vemos o primeiro compañeiro caído. Xa están as asistencias onda el. A cabeciña dinme que vai con sentidiño. Trato de ir sempre por onde teña visión máis alá de dous metros. Aínda que o pelotón vai estiradísimo non quero ir moi pegado a ninguén.  O percorrido é un quebra-pernas total. Segundo compañeiro caído e tamén coas asistencias. En ningún caso semellaba grave. Como a primeira barriña. Vou bebendo con regularidade.

Vemos as obras do novo parador de Muxía e xente que está a facer a andaina da Ruta dos Faros. Antes de entrar en Muxía comprobo que a media é de 27 km/hora. Non sei se serei un suicida, se as pernas aguantarán. Pero que lle imos facer, un é coma é.

Chegada a Muxía:


Na entrada de Muxía, todos evacuamos líquido. Hai un parón xeralizado no avituallamento. Non collo líquido tan só un anaco de plátano.Tiro unha foto con Gus.
Grazas, mestre

Saio co grupo de Gus e do Trialtlón Coruña. Anímame para tratar de ir con eles e así o fago. Tomo o primeiro xel.  Nada máis saír de Muxía comezamos subir (hai que gañar uns 400 metros de altitude nuns 25 kms) Na primeira subida longa, o grupiño báixeme pero vou a carón doutro que tamén vai facer a Curta. Na baixada quedo incorporado ao grupo para bastantes kms. Son minutos de aprendizaxe, de observar cando cambian, o seu desarrollo, de ver cando beben e cando comen.

Cando cruzamos a estrada de Coruña-Cee, ía eu comendo, o grupo váiseme de novo pero como as pernas xa van quentiñas, achégome de novo onda el. Por fin, iniciamos a subida ata Ferro Atlántica. Sorpresas te da la vida!!! Durante os quilómetros de subida a este porto de terceira funme concentrando en contar a canta xente adiantamos, a uns trinta compañeiros e compañeiras. Que mo ía dicir a min. Eu adiantando na subida!!!

Tras coroar, iniciamos o perigoso descenso e todos e todas aqueles que adiantara, pásanme. Por que non darei baixado mellor? Medo? Prudencia? Falta de técnica? Ben certo é que adiantoume xente con máis quilos pero tamén xente con menos ca min. Tomo nota. Hai que mellorar nas baixada. O prato de 50 dentes será insuficiente ou haberá que poñer un de 52?

Cruce en Cee para iren en dirección a Ézaro. Tiña a intención de facer estes quilómetros que faltaban con calma para tomar outro xel, comer, beber e relaxar os músculos antes da subida final. Pero… como saberes xa, na subida a Gures, de novo, vou pasando xente e na baixada a Ézaro xa non me adiantan tantos. A media volve estar nos 27 km/hora.

Debido ao forte vento, moita xente que estaba inscrita na proba longa, abandona a idea e fai a curta. As rachas do nordés son realmente perigosas.

Cando facemos o cruce para o Ézaro e deixamos aos que van facer a longa, hai un cambio de ritmo tremendo. Todo o mundo vai amodiño, relaxando pernas, gardando forzas. Na miña idea estaba chegar a pé de porto ás 12.00 e resulta que son as 11.44 cando ademais saíramos con uns cinco minutos de retraso.

A subida final
Inícioa gardando dous piñóns. Nos primeiros cen metros xa me adiantan uns catro ciclistas. Mal comezamos penso… e deixei de pensar. So hai que dar pedais. Axiña comezo ir dun lado a outro da estreita estrada aínda que pendente de non molestar a alguén que veña por detrás máis rápido ca min. Non vou contando as curvas. Non vou pendente dos metros realizados. Tan so de dar outra pedalada máis, e outra, e outra ata que por fin chega o formigón.

Inicialmente pensara que sería boa idea facer o tramiño de formigón a pé para logo volver subirme á bici pero, como a cabezón gáñanme poucos, decidín que o meu 34x28 ben podería co formigón.

Levanto a cabeza, vexo a curva do 30% de desnivel. Sen pensar e para arriba. 










Da miña gorxa saen ruídos onomatopeicos para traspasar todo o esforzo a sons. Son coma unha especie de bufidos para descargar a adrenalina e darme ánimo. Continuo de lado a lado e case atropelo a Teresa, esa heroína que pasou tempo e tempo para tirar unhas fotos. Dame un berro de ánimo personalizado. Non llo podo responder con cariño. Gravoume este pequeno vídeo onde, efectivamente o de azul e branco son eu:


Continúo bufando e berrando LUME. Levanto un intre a mirada para saber o que ven. Unha tolemia de desnivel, sen pensar continuo dando pedais. A agonía en estado puro. Un mareo dun segundo. O corazón na boca.

A roda dianteira separouse varias veces do asfalto. Conciénciome de que teño que ter coidado.

Fotos de Manuel Domínguez Cano

Sabía que tras o formigón aínda quedaba un treito realmente duro. De lado a lado. Cando faltan 550 metros os isquios e o xemelgo da perna dereita ameazan con contracturarse. Doulles un respiro e pedaleo case so coa esquerda. Practicamente non me adiantara ninguén desde os primeiros metros da subida pero agora noto que levo un bo grupiño pegado. Xa sei que non baixarei da bici ata cruzar a meta. Mágoa de non poder forzar máis. Non fago ademán de defender a posición, chégame con seguir subindo. Pásanme varios e paso a algún. Vamos sendo moi animados. Póñome guapo para as fotos (as gafas quiteinas antes de iniciar a subida). Cada vez que vexo un fotógrafo, peitéome e busco un sorriso na faciana.


Na liña de meta deixo pasar a don Marino Lejarreta.

Sensación de orgullo pola proba realizada e pola última subida. As pernas sempre trataron ben á cabeciña.

Medalla. Foto con don Mariño. 

Un Powerarde de penalti. Un plátano. Un saúdo moi agarimoso con Baltasar (colega muradán das carreiras de asfalto).

Inicio a baixada dando ánimos aos que veñen subido. Vou ata onde está Teresa para agardar pola súa familia. Foise poñer no lugar máis duro. Dámonos un gran bico. Moitísimas grazas Teresa polos ánimos. Vemos como veñen subindo moitos pero cada vez hai máis xente que fai camiñando o tramo de formigón. 

Non podo agardar máis e tiro para Louro, deixando a Teresa en espera.

Resultados: 87 de 342, en 3.10,39´´. A subida ao Miradoiro foi en en 17.00´´, posto da subida 109.

Como ves, Vanessiña, Nunca choveu que non escapara!!!

6/5/18

Cinco mil primeiros quilómetros de bici


Actualicemos o blog co gallo de ter feitos os primeiros 5.000 kms coa bici.

Desde que a principios do verán 2017 houbo consello médico para usar bici e natación… púxeme a iso. 

Verán gozando das tiradas e das vistas, con centro en Louro (Muros): 
Fisterra desde o alto de Gures 

Ponte Nafonso


Praia de Carnota e Fisterra desde o alto das Paxareiras

Houbo tempo para compartir (Jaime, Laura, Jesús…) tiradas polos montes de Muros coa fermosas vistas sobre Carnota o sobre a Lagoa de  Xarfas

Praia de Carnota ao fondo

Desde Louro, Area Maior e Lagoa dasXarfas

Tamén  houbo un día “moi especial” con  Maite pola beira norte da Ría de Arousa.
En Castiñeiras, antes do "incidente"

Despois do verán continueille coa bici e a natación.

En decembro houbo artroscopia da cadeira dereita para solucionar o seguinte: 

"Conflito  fémoro- acetatubar de cadeira dereita. A nivel central: rotura de  labrum e pequena  condromalacia grao III marxinal á lesión. A nivel periférico: xibectomia ata  obxectivar ausencia de rozamentos".

Primeiras semanas con muletas e bici estática sen resistencia, logo exercicios en piscina. Regresar de novo con Bea e Hugo de ATP, adestradores personais, e máis piscina, ximnasio e, sobre todo, máis bicicleta, sempre co bo “apoio” (xogo de verbas) de Miriam.

Quilómetros para gozar das vistas:
Ría de Betanzos

 Quilómetros para gozar do noso patrimonio:

Mosteiro de san Salvador de Bergondo

Capela de san Gregorio de Bergondo

Torre de Celas de Peiro en Culleredo


Santa María de Dexo en Oleiros


Nosa Señora do Camiño en Betanzos

 Pedrafita ou Marco da Anta en A Laracha

E quilómetros para gozar da compaña de Laura, Julio e Álvaro:
En Centroña (Pontedeume)

 Con tempo para algún que outro café:

E así ata os 5.000 kms onde, por fin, parece que a molestia da operación é cousa do pasado. Hai outras molestias que estanse encabronando, que casualidade que sexan as mesmas que había antes da operación. Pero agardo que unha nova xanela váiase abrindo... e o Gran Fondo Ézaro agardando...

11/1/18

Sen muletas pero con palas


Hai un mes xa da artroscopia da cadeira dereita e, por fin, deixei as muletas.

Toca agora fortalecer o corpiño coa axuda da bici estática e da natación. Son as semanas ideais para mellorar a técnica na auga. Ademais conto coa axuda dunhas palas especiais agasallo da súper sobriña.



Seguiremos informando.

5/11/17

Deporte e literatura: Jo Nesbo, La sed

No último, e non o mellor, libro de Nesbo:


Harry corría. No le gustaba correr. Por lo visto había gente que corría porque le gustaba. A Haruki Marakami le gustaba. A Harry le gustaban los libros de Murakami, salvo el que trataba sobre correr, ese no lo había terminado. Harry corría porque le gustaba parar. Le gustaba la sensación de haber corrido. Y también podía cogerle el gusto a las pesas. El dolor específico, limitado por la capacidad de los músculos, no por la voluntad de sufrir. Seguramente era un síntoma de su debilidad de carácter, su tendencia a evadirse, a buscar el analgésico incluso antes de que le doliera.

Un perro de caza famélico, de esos que la gente pudiente de Holmenkollen tenía aunque no fueran de caza más que un fin de semana cada dos años, llegó brincando por ele sendero. Su dueño venía corriendo a unos cien metros de distancia. Vestía ropa de temporada de la colección Under Armour. Harry tuvo tiempo de hacerse una idea de cuál era su técnica de carrera cuando se cruzaron como dos trenes a punto de chocar. Una pena que no corrieran en la misma dirección. Harry se habría colocado tras él, respirándole en la nuca, habría fingido que estaba a punto de dejarle ir y luego le habría machado en las cuestas hasta llegar al lago de Tryvann. Le habría dejado ver las suelas gastadas de sus Adidas de veinte años. Oleg afirmaba que Harry era Increíblemente infantil cuando salían a correr; que, incluso cuando se había prometido ir al trote todo el camino, siempre acababa proponiendo una carrera en la última subida. En su defensa, habría que decir que Harry estaba pidiendo que le dieran caña: Oleg había heredado el inmerecido elevado nivel de absorción de dióxido de carbono de su madre.

Más adelante vio a dos mujeres con sobrepeso que más que correr andaban, y que hablaban y jadeaban tan alto que no oyeron llegar a Harry, así que se desvió por un sendero más estrecho.

22/7/17

Resume médico-deportivo

Hai que facer algo co blog.

Lembraredes que a finais de maio 2016 notei unhas molestias no pube-adutores. Desde entón púxenme en mans dun fisio. Chegaron as súas vacacións e as miñas. Outro fisio e algo de trote no verán coa idea de poder rematar a Meia maratona de Porto, onde nos seus últimos quilómetros volveron as molestias. Parón total e máis fisio.

Fago unha ecografía: “Cambios de entesopatía a nivel do tendón proximal aos adutores do muslo dereito, ecograficamente de entidade ao menos moderada. Identifícanse varios pequenos focos milimétricos intratendinosos de rotura fibrilar”. Máis fisitoreapia con punción seca.

Para fortalecer toda a zona muscular, contrato entrenadora persoal que traballa con outro fisio. Seis meses de dúas medias hora á semana. Nese tempo visitas a un traumatólogo (radiografías, gammagrafía ósea) que remata con inflitracións. Ante os seus nulos efectos, o trauma di que só resta operar os adutores (“dos tres adutores que tes, córtanse dous, e o que queda vaise ir reforzando…”) As molestias nos adutores fanse crónicas.

Vou de cando en vez ao ximnasio e fago, por aburrimento, a San Silvestre da Coruña.

Fálanme dunha nova téctiva de fisioterapia ideal para o diagnóstico da ecografía, a Electrolisis Percutánea Intratisular coa axuda do ecógrafo. En dúas ou tres sesións debería estar listo. Tras oito, deixo a terapia.

Inicio outra revisión da pisada. Piso dun xeito rarísimo. Por consello da fisio-podóloga visito a un novo traumatólogo para estudar, de novo, a cadeira. Cos informes que lle paso e cunha mínima exploración cre identificar o problema. Mándame facer unha artro-resonancia. No seguro so me fan unha resonancia magnética. O informe di que non teño nada pero o traumatólogo vendo as imaxes determina que teño un problema na cabeza do fémur que impide unha rotación completa (un labrum excesivo).

En internet atopo a seguinte información:

                “O choque femoroacetabular é unha das causas de dor de cadeira no adulto. Fai referencia a unha relación anatómica anormal entre a cabeza femoral e o acetábulo.

A partir dese momento, a dor localízase na zona inguinal ou na cara anterior da coxa, durante a práctica deportiva ou máis frecuentemente logo da realización da mesma.

Son frecuentes os diagnósticos erróneos, por aqueles especialistas que non están familiarizados con esta síndrome: osteopatía de pubis, pubalxia, tendinite de repetición...e as terapias empregadas son ineficaces e frustrantes para o noso paciente.

Os síntomas do choque femoroacetabular son variados, e a miúdo non están todos presentes no mesmo paciente. Adoita iniciarse por unha dor que localizamos na ingle, de características mecánicas , tras realizar algunha actividade física, ou ben logo dalgún esforzo; aínda que tamén poida que non haxa unha causa desencadenante.

Na primeira visita ao novo traumatólogo acordamos que nadar e montar en bici non me tería que sentar mal ao contrario ca correr. Os resultados foron unha nova bici e un novo traxe de neopreno. Regreso ao asfalto na bici (como me gusta) e iníciome, da man de Laura, na natación no mar (paseniño, paseniño).



E agora que? En agosto, continuar nadando e montando. En setembro, nova revisión con outro trauma e pensar se compensa pasar polo quirófano para amañar a cabeza do fémur.

31/12/16

San Silvestre 2016

Con 40 km realizados, pecho o terceiro trimestre do ano 2016 para un total de 1860 (uns mil menos do habitual) E que mellor forma de facelo participando (xa que non correndo) na san silvestre da Coruña, acompañado por amigos, polos mellores amigos que teño no asfalto. E para rirse deste pésimo ano, fixémolo disfrazados.

É curioso como reacciona o cerebro ante unha proba non que non imos disputar nada, tan só a pásalo ben. Pois iso foi o que fixemos nos minutos previos a o inicio da proba. Saúdos a moita xente, tirar moitas fotos e rir, rir e rir.

As Pedros o Pablo e a Wilma saímos xuntos e axiña decidimos e íbamolo pasar o mellor posible. Cos nosos paus prehistóricos metímonos con canto meniño había polas beirarrúas, coa policía local e, sobre todo, cos corredores que pretendían adiantarnos (que falta de respecto!!!)


Aínda que pretendíamos non disputar nada e si comprobar se as pernas da Wilma e dun pedro aguantaban… o cerebro ordenou forzar todo o que se podía nas lamentables condicións nas que estamos. Así saíron km a 4.30 e a 4.19 para unha media de 4.25´´. Realmente contentos e sorprendidos. Molestias? Claro, algún caso desde a saída, noutro no km 3. Pero hoxe non era un día para queixarse senón para gozar dos qilómetros e botar unas risas.




Chegando á meta, xorden Aina e o Roi. Tan so podo collela a ela e tirar para a meta. Esta rapaza ten corpo de corredora. Que ben o fixo.

Resultados.

A sorpresa final foi, como non, o terceiro posto da Wilma. Se que ata lesionada, sen adestrar, ten que subir ao podio.


Para o vindeiro ano… curar as lesións físicas e atopar os ánimos mentais.