6/5/18

Cinco mil primeiros quilómetros de bici


Actualicemos o blog co gallo de ter feitos os primeiros 5.000 kms coa bici.

Desde que a principios do verán 2017 houbo consello médico para usar bici e natación… púxeme a iso. 

Verán gozando das tiradas e das vistas, con centro en Louro (Muros): 
Fisterra desde o alto de Gures 

Ponte Nafonso


Praia de Carnota e Fisterra desde o alto das Paxareiras

Houbo tempo para compartir (Jaime, Laura, Jesús…) tiradas polos montes de Muros coa fermosas vistas sobre Carnota o sobre a Lagoa de  Xarfas

Praia de Carnota ao fondo

Desde Louro, Area Maior e Lagoa dasXarfas

Tamén  houbo un día “moi especial” con  Maite pola beira norte da Ría de Arousa.
En Castiñeiras, antes do "incidente"

Despois do verán continueille coa bici e a natación.

En decembro houbo artroscopia da cadeira dereita para solucionar o seguinte: 

"Conflito  fémoro- acetatubar de cadeira dereita. A nivel central: rotura de  labrum e pequena  condromalacia grao III marxinal á lesión. A nivel periférico: xibectomia ata  obxectivar ausencia de rozamentos".

Primeiras semanas con muletas e bici estática sen resistencia, logo exercicios en piscina. Regresar de novo con Bea e Hugo de ATP, adestradores personais, e máis piscina, ximnasio e, sobre todo, máis bicicleta, sempre co bo “apoio” (xogo de verbas) de Miriam.

Quilómetros para gozar das vistas:
Ría de Betanzos

 Quilómetros para gozar do noso patrimonio:

Mosteiro de san Salvador de Bergondo

Capela de san Gregorio de Bergondo

Torre de Celas de Peiro en Culleredo


Santa María de Dexo en Oleiros


Nosa Señora do Camiño en Betanzos

 Pedrafita ou Marco da Anta en A Laracha

E quilómetros para gozar da compaña de Laura, Julio e Álvaro:
En Centroña (Pontedeume)

 Con tempo para algún que outro café:

E así ata os 5.000 kms onde, por fin, parece que a molestia da operación é cousa do pasado. Hai outras molestias que estanse encabronando, que casualidade que sexan as mesmas que había antes da operación. Pero agardo que unha nova xanela váiase abrindo... e o Gran Fondo Ézaro agardando...

11/1/18

Sen muletas pero con palas


Hai un mes xa da artroscopia da cadeira dereita e, por fin, deixei as muletas.

Toca agora fortalecer o corpiño coa axuda da bici estática e da natación. Son as semanas ideais para mellorar a técnica na auga. Ademais conto coa axuda dunhas palas especiais agasallo da súper sobriña.



Seguiremos informando.

5/11/17

Deporte e literatura: Jo Nesbo, La sed

No último, e non o mellor, libro de Nesbo:


Harry corría. No le gustaba correr. Por lo visto había gente que corría porque le gustaba. A Haruki Marakami le gustaba. A Harry le gustaban los libros de Murakami, salvo el que trataba sobre correr, ese no lo había terminado. Harry corría porque le gustaba parar. Le gustaba la sensación de haber corrido. Y también podía cogerle el gusto a las pesas. El dolor específico, limitado por la capacidad de los músculos, no por la voluntad de sufrir. Seguramente era un síntoma de su debilidad de carácter, su tendencia a evadirse, a buscar el analgésico incluso antes de que le doliera.

Un perro de caza famélico, de esos que la gente pudiente de Holmenkollen tenía aunque no fueran de caza más que un fin de semana cada dos años, llegó brincando por ele sendero. Su dueño venía corriendo a unos cien metros de distancia. Vestía ropa de temporada de la colección Under Armour. Harry tuvo tiempo de hacerse una idea de cuál era su técnica de carrera cuando se cruzaron como dos trenes a punto de chocar. Una pena que no corrieran en la misma dirección. Harry se habría colocado tras él, respirándole en la nuca, habría fingido que estaba a punto de dejarle ir y luego le habría machado en las cuestas hasta llegar al lago de Tryvann. Le habría dejado ver las suelas gastadas de sus Adidas de veinte años. Oleg afirmaba que Harry era Increíblemente infantil cuando salían a correr; que, incluso cuando se había prometido ir al trote todo el camino, siempre acababa proponiendo una carrera en la última subida. En su defensa, habría que decir que Harry estaba pidiendo que le dieran caña: Oleg había heredado el inmerecido elevado nivel de absorción de dióxido de carbono de su madre.

Más adelante vio a dos mujeres con sobrepeso que más que correr andaban, y que hablaban y jadeaban tan alto que no oyeron llegar a Harry, así que se desvió por un sendero más estrecho.

22/7/17

Resume médico-deportivo

Hai que facer algo co blog.

Lembraredes que a finais de maio 2016 notei unhas molestias no pube-adutores. Desde entón púxenme en mans dun fisio. Chegaron as súas vacacións e as miñas. Outro fisio e algo de trote no verán coa idea de poder rematar a Meia maratona de Porto, onde nos seus últimos quilómetros volveron as molestias. Parón total e máis fisio.

Fago unha ecografía: “Cambios de entesopatía a nivel do tendón proximal aos adutores do muslo dereito, ecograficamente de entidade ao menos moderada. Identifícanse varios pequenos focos milimétricos intratendinosos de rotura fibrilar”. Máis fisitoreapia con punción seca.

Para fortalecer toda a zona muscular, contrato entrenadora persoal que traballa con outro fisio. Seis meses de dúas medias hora á semana. Nese tempo visitas a un traumatólogo (radiografías, gammagrafía ósea) que remata con inflitracións. Ante os seus nulos efectos, o trauma di que só resta operar os adutores (“dos tres adutores que tes, córtanse dous, e o que queda vaise ir reforzando…”) As molestias nos adutores fanse crónicas.

Vou de cando en vez ao ximnasio e fago, por aburrimento, a San Silvestre da Coruña.

Fálanme dunha nova téctiva de fisioterapia ideal para o diagnóstico da ecografía, a Electrolisis Percutánea Intratisular coa axuda do ecógrafo. En dúas ou tres sesións debería estar listo. Tras oito, deixo a terapia.

Inicio outra revisión da pisada. Piso dun xeito rarísimo. Por consello da fisio-podóloga visito a un novo traumatólogo para estudar, de novo, a cadeira. Cos informes que lle paso e cunha mínima exploración cre identificar o problema. Mándame facer unha artro-resonancia. No seguro so me fan unha resonancia magnética. O informe di que non teño nada pero o traumatólogo vendo as imaxes determina que teño un problema na cabeza do fémur que impide unha rotación completa (un labrum excesivo).

En internet atopo a seguinte información:

                “O choque femoroacetabular é unha das causas de dor de cadeira no adulto. Fai referencia a unha relación anatómica anormal entre a cabeza femoral e o acetábulo.

A partir dese momento, a dor localízase na zona inguinal ou na cara anterior da coxa, durante a práctica deportiva ou máis frecuentemente logo da realización da mesma.

Son frecuentes os diagnósticos erróneos, por aqueles especialistas que non están familiarizados con esta síndrome: osteopatía de pubis, pubalxia, tendinite de repetición...e as terapias empregadas son ineficaces e frustrantes para o noso paciente.

Os síntomas do choque femoroacetabular son variados, e a miúdo non están todos presentes no mesmo paciente. Adoita iniciarse por unha dor que localizamos na ingle, de características mecánicas , tras realizar algunha actividade física, ou ben logo dalgún esforzo; aínda que tamén poida que non haxa unha causa desencadenante.

Na primeira visita ao novo traumatólogo acordamos que nadar e montar en bici non me tería que sentar mal ao contrario ca correr. Os resultados foron unha nova bici e un novo traxe de neopreno. Regreso ao asfalto na bici (como me gusta) e iníciome, da man de Laura, na natación no mar (paseniño, paseniño).



E agora que? En agosto, continuar nadando e montando. En setembro, nova revisión con outro trauma e pensar se compensa pasar polo quirófano para amañar a cabeza do fémur.

31/12/16

San Silvestre 2016

Con 40 km realizados, pecho o terceiro trimestre do ano 2016 para un total de 1860 (uns mil menos do habitual) E que mellor forma de facelo participando (xa que non correndo) na san silvestre da Coruña, acompañado por amigos, polos mellores amigos que teño no asfalto. E para rirse deste pésimo ano, fixémolo disfrazados.

É curioso como reacciona o cerebro ante unha proba non que non imos disputar nada, tan só a pásalo ben. Pois iso foi o que fixemos nos minutos previos a o inicio da proba. Saúdos a moita xente, tirar moitas fotos e rir, rir e rir.

As Pedros o Pablo e a Wilma saímos xuntos e axiña decidimos e íbamolo pasar o mellor posible. Cos nosos paus prehistóricos metímonos con canto meniño había polas beirarrúas, coa policía local e, sobre todo, cos corredores que pretendían adiantarnos (que falta de respecto!!!)


Aínda que pretendíamos non disputar nada e si comprobar se as pernas da Wilma e dun pedro aguantaban… o cerebro ordenou forzar todo o que se podía nas lamentables condicións nas que estamos. Así saíron km a 4.30 e a 4.19 para unha media de 4.25´´. Realmente contentos e sorprendidos. Molestias? Claro, algún caso desde a saída, noutro no km 3. Pero hoxe non era un día para queixarse senón para gozar dos qilómetros e botar unas risas.




Chegando á meta, xorden Aina e o Roi. Tan so podo collela a ela e tirar para a meta. Esta rapaza ten corpo de corredora. Que ben o fixo.

Resultados.

A sorpresa final foi, como non, o terceiro posto da Wilma. Se que ata lesionada, sen adestrar, ten que subir ao podio.


Para o vindeiro ano… curar as lesións físicas e atopar os ánimos mentais.

22/12/16

Deporte e literatura. Toni Hill, "Los amantes de Hiroshima"




"Eran casi las ocho y media, y Héctor comenzó a trotar despacio, con la intención de calentar la musculatura, eludiendo mirar a la gente que se había dejado vencer por la desidia y se relajaba en las terrazas, bebida en mano. Aunque había probado a ponerse cascos y escuchar música mientras hacía ejercicio, la verdad era que disfrutaba más del ruido natural de la calle, del ritmo de sus propios pasos que se aceleraban a medida que pasaban los minutos. Corriendo se abstraía de cuanto le rodeaba hasta niveles increíbles, concentrado únicamente en sentir cómo su cuerpo iba soltando la tensión con cada zancada, preparándose para alcanzar una velocidad con la que muchos de su edad sólo podrían soñar. Cuando llegó al Passeig Marítim y notó aliviado la brisa que desprendía aquel domesticado mar de ciudad, casi sonrió, satisfecho de encontrase allí, ejercitando el cuerpo, en lugar de haberse apoltronado en casa. Sus abdominales, esa parte de la anatomía masculina tan tímida que se resistía a dejarse ver, se lo agradecerían. Y Lola También.

Aceleró aún más la carrera al pensar en ella (…)


La Brisa se transformaba en aire, y en el paseo ya sólo quedaban otros corredores que también se esforzaban por llegar a una meta que únicamente estaba en sus cabezas. Por superarse. Por ganarle segundos al tiempo. O quizá, como a veces le sucedía a él, esascarrears nocturnas se convertían en un simulacro de huida…"


2/10/16

VI Carreira da Auga: que mala lebre fun.

Continúo parado con visitas frecuentes ao ximnasio.

Case sen pensar fixen de lebre na VI Carreira da Auga de Sada.

Non madruguei moito. Cando cheguei a Sada, 7.30 da mañá boa parte do traballo organizativo xa estaba feito. Tocoume balizar un pouco o percorrido e rematar coa publicidade. Da gusto pertencer a un grupo de xente tan disposta a organizar e colaborar nos traballos. Cada Felipe faime entrega do tutú fun consciente que de verdade ía facer da lebre de 50 minutos. Son dúas semana sen pisar o asfalto. Pensei que o ritmo aínda sería cómodo para min polo decidín comprometerme con club tan só unas horas antes da saída.

Breve quecemento con Felipe. Tempo para tirar a foto cos compañeiros de lebre e outra con case todos os  e as participantes do club.





 Na saída vou deixando que Felipe, lebre de 45´) vaime collendo metros. Vou algo intranquilo pois non sei se acertarei co ritmo no primeiro quilómetro. Penso,a priori, que nos seguintes será máis doado coller o ritmo de 4.55´´. E o primeiro saíu en 4.41´´.  Trato de baixar o ritmo na saída de Sada pero fago 4.39´´. Nestes primeiros metros vou contando en alta voz como é o percorrido así como a dureza de cada subida.


Vaise formando un grupo. O terceiro km xa foi a 4.55´´ e xa con algo de subida. Vou comentando que imos gañando tempo para poder perdelo na longa subida pero os seguintes mil metros volven ser por baixo dos cinco minutos. A xente que teño ao meu carón van cómodos co ritmo e tiro con eles. Trato de ir máis pendente do meu colega Javier L. Martín que fai amagos de quedarse.

Vou radiando o percorrido, o habituallamento, o pouco que falta para rematar a subida. Son dous quilómetros a 5.01 e a 5.03´´. Cando iniciamos a baixa digo en voz alta de que se poden que forcen un pouco. Eu vou cómodo e déixome ir con eles. Ao chegar rematar o km 7 comprobo que saíu a 4.31´´ e son consciente de que imos a ritmos de 48 baixos. Que erro. Que inmenso erro.

Decido pararame e ir trotando algún metros con da grupiño de xente que me adianta. Incluso algún corredor (con razón) chamoume a atención por iren tan rápido. Corro con algún e párome agardando polo seguinte grupo. 


Dando un ultimo ánimo

Corro e párome para axudar a outros e así ata a liña de meta que cruzo en 49.20´´.
Preparándome para facer na meta un "fermín".



Na cola do habituallamento son saudado polos integrantes do primeiro grupo que entraron en meta sobre 48´.

Está claro que se non  adestro tampouco son quen de calcular os ritmos.

Quero pedir perdón a todos aqueles que contaban ter unha lebre durante todo o percorrido a un ritmo de 4.55-4.59´´ e non a tiveron.

19/9/16

X Meia Maratona do Porto: coma na casa


As molestias continúan. De acordo con Angel, de AlfaFisio, trotei menos na primeira quincena de setembro co obxectivo de poder rematar a media de Porto. Aumentei o traballo específico para fortalecer glúteos e en consecuencia protexer abdutores. Tras a media de Porto toca continuar co traballo de fortalecemento de glúteos e de gañar mobilidade na cadeira.

Correr en Porto xa é coma correr na casa. Van tres maratonas rematadas e dúas medias.

Esta cidade xa forma parte da miña vida atlética e pronto tamén o será dunha persoa admirable, Manu Mariño, (superador de calquera importunio físico e gozador de cada quilómetro coas zapatillas)

Non tiña moi claro o obxectivo da proba. Acompañar a Iago e Borja… se apareceran… Saír con calma, comprobar o estado físico e logo tirar… Desde logo o que si desexaba era gozar da proba, se as pernas non están para sufrir hai que saber gozar.

Na saída atópome con Diego Álvarez con quen teño compartido moitos km de asfalto en Porto. Vai facer esta media para en sete semanas facer a maratona: sorte, meu. Tamén saúdo a Félix e tiramos unha foto con Paula e Alex. Non coincidín con Javier, mágoa.


No caixón de saída Alex está convencido de querer facer 1.30 e eu disposto a axudalo para un ritmo de 4.15´´/km. Vai ser a súa estrea na distancia e este avó xa tiña a quen contar batalliñas durante a proba.

Saída con calma a 4.42´´ desde a parte traseira do noso caixón. Facémola pola beirarrúa pois os dous carrís non dan para avanzar. Temos coidado de non tirar a ninguén e de non ser tirados. Vou tratando de marcar ritmo e de tranquilizar ao meu acompañante quen fica emocionado ao atravesar a Ponte de dom Luis ao ver a grande cantidade xente que está a animar. Voulle contando o percorrido e os pequenos trucos (por V.N. de Gaia hai que ir pola beirarrúa todo o que se poida). Fálolle moito coa intención que se despreocupe dos ritmos e do paso dos quilómetros.

Por Gaia teño a oportunidade de saudar por vez primeira a Angel, forista maratoniano de Correr en Galicia.


Facemos quilómetros entre 4.16´´ e 4.20´´. Cruzámonos con Paula quen vai tan concentrada coma sempre (verémola algún día coa faciana relaxada?). Damos a volta na foz de Gaia, un lugar realmente fermoso. Álex da algún síntoma de cansazo a partir do Km 10. Trato de axudalo psicoloxicamente para que non sexa derrotado polo asfalto: fálolle, cóntolle batalliñas, explícolle algunha cousa, coa idea de que se lle pasen os quilómetros.

Novo paso pola Ponte de dom Luis. Os dous aplaudimos á xente que anima. Márcolle unha nova etapa: hai que subir río arriba. A seguinte etapa será a baixada ata a Ponte.  Son cinco quilómetros que comezan ser unha tortura para Alex. Baixamos ritmos a 4.22´´, a 4.42´´… Somos adiantados por bastantes corredores e corredoras. No Km 15,5 tras o avituallamento, dime que está en crise e pídeme que o deixe, que tire só. Con tristura e con algo de remordemento (foi culpa miña o ritmo de saída?), cambio a velocidade e vou recuperado os ritmos dos primeiros quilómetros.

Son metros nos que gozo (que malo son) de ir adiantando colegas. Volvo ir sobre 4.17´´. Gozo da distancia. Como me gustan os 21.000 metros. Desato a miña bandeiriña republicana. Vou notando as molestias no abdutor dereito e consecuentemente no pube. Sabía que as pernas non estaban ben pero cría que estaban algo mellor. O derradeiro km sae a 4.05´´. Levanto a bandeira para entrar con ela na meta.



Resultados: 1.33.10´´ (bruto) e 1.32.23´´ (neto) de 436 e de 16 na categoría.


Despois da proba continuamos coa maratona turística iniciada o sábado. Un traballo realmente duro incluíndo o xantar no Valentím de Matosinhos, regado co Casal García de turno.

Tan só un apuntamento final: creo que Porto corre o risco de converterse nunha atracción turística en si mesma, nun parque temático coma Barcelona.

Agora hai que parar e recuperar. Semanas de ximnasio. Aínda queda moito asfalto por correr pero para facer sen molestias.