Behobia-San Sebastián 2012

Case sen adestrar na semana (34 quilómetros e unha hora de ximnasio) o sábado pola mañá saíu un vehículo desde Montrove con destino Donostia. No automóbil van dous veteráns da Behobia-San Sebastián (Raúl e Antonio) e dous novatos (Paloma e o que escribe) Tras case 700 quilómetros e certos problemas para atopar aparcamento en Donostia, recollemos os dorsais no velódromo de Anoeta coa compaña de Luís Pardo. Houbo certos problemiñas co meu dorsal... “ah… pero es tu sales muy adelante...”. Na pequena feira do corredor fixemos provisión de camisetas para os amigos e a oficial para dona Teresa. O Mariscal fixo acopio de calcetíns. Tivemos ocasión s de saudar a Jorge Valdés e desexarlle sorte. Cando nos dirixiamos a tomar a primeira caña o ceo descargou sobre nós varias toneladas de auga como presaxio do que sería o día da carreira.

Achegámonos ata o hotel, preparamos a equipación para o día seguinte e baixamos ao centro a degustar os ben afamados pintxos donostiarras onde tamén saudamos a Manute (Manuel Hurtado)

O domingo levantámonos moi cedo e almorzamos no hotel mais non na habitación senón no comedor (xa sabedes como é o Mariscal…) Pillamos o topo e un bus que nos deixou en Hendaia (Oh, la France…). Foi chegar a Francia e principiar a chover, chover, chover… milleiros de toneladas de auga sobre nós…Tras deixar as mochilas nos camións, que fixemos? O quecemento? Protexernos da chuvia nunha gasolineira como todos os milleiros de corredores e corredoras.

Como a organización era moi previsora, separou a saída dos distintos grupos de atletas  case unha hora. Marchei para o meu caixón cos mellores desexos de Paloma, Antonio e Raúl. Metinme no meu grupo so 30 segundos antes da saída ben tapadiño baixo o chuvasqueiro e unha gran bolsa do lixo do xardín. Asumo que será a primeira vez que corra tan tapado… A intención é saír detrás do grupo, sen présa, probándome, tratando de ir cómodo e pensado que xa habería tempo para correr. Cruzo a liña de saída na posición 2.168.

Os primeiros metros son unha constante fuxida dos  charcos e tratando de nun ser tirado e de non tirar a ninguén.

Van pasando os minutos e comezo a ir pasando xente. No quilómetro dous tiro a bolsa de plástico. Atopo ao Rama, dos Taninos de Ponteareas. Saúdoo e mándolle recordos para Xosé e Edu. Desexámonos boa sorte. De súpeto vexo o bandeirola do quilómetro 4… xa van catro e non me decatara dos 20.12´´ transcorridos. Paso o km 5 en 20.14´´ (a 4.03´´ o km.) e na posición 1.371  . Vou tranquilo e paréceme un tempo de paso estupendo. 

Teño a sensación de que toda a carreira será un sube-baixa polo que paréceme estupendo ser moi prudente e ver como se comportan os piramidais e os abductores.. Cada vez que hai unha subida, e hai moitas, quedo abraiado coa cantidade de xente que vai diante… non lembro ningunha outra proba na que saía tan atrás… tamén é certo que é a proba con máis participantes (25.000 inscritos) da miña vida. Chego á subida máis longa da proba nun tramo de autoestrada… fáiseme difícil, vou lento pero… continuo pasando xente. Vou cambiando de carril, en zig-zag, constantemente na busca da liña máis recta posible.

Paso o 10 en  40.16´´ (a 4.00´´/km nos últimos 5000) é dicir en menos tempo que os cinco quilómetros anteriores. Vou na posición 1.078. Longa baixada na que aproveito para quitarme o chuvasqueiro, Chegamos ao porto de Pasaia. No quilómetro 15 o meu tempo é de 59.45´´… (a 3.56´´/km os últimos 5000, isto ten boa pinta) e na posición 999. Comprobo que vou aumentado o ritmo aínda que vou algo canso… Cada metro teño menos atletas diante… Agora toca esforzarse e correr, correr, correr.

Por fin chega o remate do 15 e o inicio da costa máis dura subida do traxecto, O Mariscal tenme avisado da súa dureza. Vou amodiño pero… sigo adiantando xente. Na parte máis dura, pásame un rapaz… Pobriño, quedeime coa súa matrícula… para que na baixada contemple el a miña.

Chegamos a Donostia, aumento o ritmo. Forzo. O espiquer anuncia o derradeiro quilómetro e… nese momento o ceo decide descargar outra tonelada de auga. Tanta descargou que o fotógrafo do Diario Vasco non fixo fotos deses minutos (cachisss) e o vento mesmo chegou tirar o arco de meta cun cronómetro. Márcome un esprit da casa: longo e progresivo. Mirade que pintas nos últimos metros:

Entro na meta contento e empapado cun tempo de 1.18.55 ´´ a unha media 3.57´´/quilómetro, de 929 na clasificación absoluta e de 22 na categoría. (Ligazón a un vídeo coa entrada na meta no tempo de 1.21.30)

Como fago nas probas especiais, pídolle á rapaza que me da a medalla dous bicos. Recollo a mochila e os abundantes alimentos e marcho aos fisios. Danme unha masaxe de corenta minutos. Camiño ata o hotel onde temos previsto volver xuntar o grupo. Doume unha ducha longa, longa, longa e quente, quente, quente. Chega Raúl moi contento pois mellorou moitos minutos. Tamén Paloma (e Antonio) está moi contenta. Rematou o seu primeiro vintemil, nas peores condicións metereolóxicas posibles. Guiada por Antonio, foi moi prudente ata que no quilómetro 10, co corazón ben colocado, empezaron a recoller cadáveres… Entraron na meta en pouco máis de dúas horas. Parabéns, campiona.

Cando chegamos a Donostia, Luís preguntáranos que tiña de especial esta carreira Non o sabía. Non cría o que tiña contado Raúl. Que, que ten de especial…? Que por que é proba máis afamada? Pois pola xente, polo público. Milleiros de persoas, de nenos e nenas, de familias completas, de aitas… Foi impresionante. Xente e xente nas cunetas, nas rúas, baixo a a infatigable choiva, ofrecéndonos froita, auga, bebidas isotónicas. É realmente incrible. Por iso é a mellor proba.

Tras outros pintxos para o xantar, iniciamos o regreso na hora prevista (ordenada) polo Mariscal. Sete horiñas ata casa.

NOTA FINAL: Agora si toca descansar, recuperar os piramidais, isquios e curar o inicio de pubalxia.

Eskerrik asko

Gero arte

II Carreira Popular Novo Mesoiro

Outra semana ben rara. Inicieina con moitas molestias en piramidais, isquios, pube… Vamos, feito unha merdiña. En repouso as molestias eran permanentes e as gañas de facer deporte nulas. Teño que estirar moito toda esa zona do corpo.

O mércores fixen 12 km rematando moi canso e, outra vez, sen poder estirar. O xoves fixen outros 9 pero con peores sensacións: moi feble, pulsacións moi altas. Non comprendo o que pasa. O venres, moi cabreado, fixen 11 km cando tiña intención de ver se conseguía chegar ata os 13/14 km posto que a Behobia-San Sebastián está a tan só unha semana… Chego a casa fundido e absolutamente desmoralizado. Dígolle a Raúl que non vou á Behohia, que para ir de paseo, ou con medo a non rematala, prefiro non ir. Pola tarde fixen unha hora de ximnasio (GAP e abdominais) con Pili e Juan. Canto os botei en falta!!! Foron sesenta minutos moi divertidos que me levantaron o ánimo.

O domingo participei na II Carreira Popular Novo Mesoiro coa intención de probar as pernas. Fixen o quecemento cos amigos do Clube Atletismo Sada. 

Saín no medio do grupo e lento coa intención de irme probando. Sen présa. As pernas responden e vou, paseniño, adiantando xente. Primeiro paso a Alberto… Fago a primeira e longa subida sen agobios. Teño preto a Roberto e vexo ao lonxe a Jesús. O primeiro quilómetro pasou en 3.50´´. Sorpréndome porque teño a sensación de ir máis lento. O segundo, que pica para arriba vai en 4.00. Ben… doume ánimos posto que sigo ben. Rematando o 3 km collo a Roberto. Quédome con el para darlle ánimos e para que se me enganche. Agradezo os ánimos do mestre Bernardo.

 Tras acompañar uns centos de metros a Roberto, déixoo e trato de recuperar as posicións perdidas. Perdo a referencia de Jesús (está coma unha moto, parabéns, rapaz). Voume asombrado da barbaridade urbanística que supoñen estas novas edificacións. 

Nas baixadas non gaño ningún posto pero nas subidas e nas zonas planas si. Sorpréndome rematando con forza e adiantando xente na liña de meta.

Resultado 26.55´´ nos 7.075 metros a uns sorprendentes 3.48´´ o quilómetro (hai dous meses andaba a 3.44´´). Entrei de 35 na clasificación absoluta sobre un total de 461 atletas e de 2º na categoría, a minuto e medio dun fenomenal Emilio Martínez (1º da categoría) e  a 1.20´´ do impresionante, e bo fotógrafo, Jesús.

Agora toca adestrar esta semana algo e decidir se vou á Behobia. Total semanal: 40 míseros quilómetros...

O CAS, coma sempre fenomenal, acaparando o pódium.

9ª Maratona de Porto 2012: Non puido ser

Tras ir amañando os problemas xurdidos no nocello esquerdo uns días antes da Maratón da Coruña de abril de 2012, inicieime no “trote borriquero” desde xullo. En agosto xa tiña claro que desexaba facer outra maratón e a escollida volvía ser a de Porto a finais de outubro. 

En xullo fixen 311 km, en agosto 376, en setembro 387 e en outubro (ata o 22) outros 242, cunha media de 85 km semanais. Nas dúas últimas semanas as sensacións non foron boas: molestias case permanentes nos piramidais e tamén apareceu algo semellante a un inicio de pubalxia. 

De sempre existía a posibilidade de non poder ir. Cada semana que se achegaba a data da proba, 28 de outurbo, as posibilidades de non poder asistir ían en aumento. Uns días antes da proba anulamos o hotel. Finalmente o que non pode ser e, ademais, non pode ser. Hai moitas cousas máis importantes que unha maratón.

Nestes meses adestrei moi cómodo, sen presión, gozando dos quilómetros no asfalto. Con bo tempo que facilitou o traballo. Nunca tantos quilómetros fixen en tres meses… 

Agora toca descansar e recuperar o corpo e a cabeciña.

Déixovos o vídeo promocional:

E o vídeo da presentación da proba:

Apresentação Maratona do Porto from Digital Frame pt on Vimeo .

Sen ir á Media de Pontevedra

No meu plan de adestramento esta é unha semana moi tranquila, de asimilación do traballo realizado e de ir acumulando forzas. Tras o luns de repouso, o martes só trotei 20 km posto que non tiven máis tempo e foi imposible facer a tirada longa prevista. Mércores novo descanso e xoves… a test de 2x6000 ao que lle teño pánico.

Nunca acadei os tempos deseñados. Teoricamente teño que facer a primeira serie en 25.00´´, algo nada complicado posto que é o ritmo desexado para unha maratón, pero a segunda serie habería que facela en 22.20´´, é dicir, a 3.43´´ o que supón para min correr a un ritmo magnífico dun dez mil en competición e só competindo podo acadar eses tempos. Nunca conseguín facer ben esta segunda serie. Historicamente os meus tempos foron 23.31´´ (II-10); 22.31´´ (II-11); 23.50´´ (X-11), 23.17´´ (IV-12) e esta semana foi tamén de 23.17´´. Tras rematar ese test pasei pola quiropráctica. Non había ningún problema físico pero… recibín tal malleira que o venres foime imposible moverme. O sábado trote lento, lento, lento para facer 18 km. Pulsacións altas e as pernas non podían subir o ritmo.           

 

O domingo fixen un quecemento de 7 km para logo trotar con Pili outros 18. Primeiro fomos bastante alegres pero como aos dous foinos chegando o cansazo (ela ten falta de quilómetros e eu tiña molestias no piramidal esquerdo) rematamos baixando o ritmo. Outro quilómetro máis ata casa.

Total semanal: 81 km

mentres o Clube de Atletismo Sada enviou esta magnífica representación  á  Media Maratón de Pontevedra:

II Carreira da Auga en Sada

Luns descanso. Martes fixen a tirada longa que tocaba o domingo pasado. Fiquei sorprendido de como podo chegar a calcular unha ruta para facer entre 1.08 e 1.10: foron 1.08.30´´ na ida e 1.06 no regreso. Mais non me atopei moi ben no regreso posto que picaba para arriba e non fun demasiado cómodo. A cabeza emitiu os primeiros sinais negativos pensando na maratón que teño pensado facer en vinte días. O mércores as pernas non querían/podían trotar no quecemento pero como tocaba facer 15x400 entre 1.36 e 1.24 con 50´rec., non había máis remedio que sufrir. Finalmente portáronse moi ben pois fixeron unhas cinco series entre o máximo tempo previsto e 1.30´´; outras cinco entre 1.30´´ e o mínimo previsto e outras cinco a 1.23´´-1.24´´. Xoves descanso. Venres fixen 19 km con 4x3000 e rec.de 90´´. Os tempos planificados eran entre 13.00´´ e 11.50´´. Os tempos realizado foron 12.50´´ (ben); 12.25´´ (ben, boa progresión); 12.20 (regular, case sen progresión) e 11.24´´ (ben, mellor do previsto). O sábado “nin chica nin limoná” é dicir, nin fixen o que tocaría nin fixen o que tocaría o domingo. Fixen 18 km alegres. Deixo a tirada longa prevista para o domingo para o vindeiro martes. 

O domingo a estrearme en Sada formando parte do equipo Alfa na II Carreira da Auga, a favor de UNICEF (recadáronse case 4000 euros, parabéns). É impresionante o ben organziaron todo, o nivel de traballo e esforzo tivo que ser descomunal. Hai tempo para saúdar a case todos os do club e coñecer persoalmente a Beningo de Dieta y Deporte, un pracer.

Iniciei a carreira detrás de Jesús polo Paseo Marítimo. Uns dous quilómetros lisos. Antes de coller a estrada cara a Meirás collemos a Bernardo (“tranquilos, de menos a máis”). Iniciamos as subidas (durarían case ata o quilómetro sete) Imos detrás de Bernando un pelotón grande. Nas subidas váisenos quedando xente. Jesús tira do grupo. Pasamos o quilóemtro 5 en 19.03´´. Tras o avituallamento e logo doutra costa, iniciamos a baixada. Jesús está desbocado. Tira, tira e tira. Colle a Bernardo que se nos separara uns metros e segue baixando (menos mal que se lle dan mal as baixadas…)A pesar da velocidade saúda ao seu fillo e muller (perdón...!) Trato de que non se me escapen. Ao chegar de novo a Sada téñoos preto. No Paseo Marítimo animo a Bernardo…. Dime que ten flato. Vai sufrindo. Pásoo. Nos últimos vinte metros aparece de novo e entramos collidos da man. Fermoso. 

Despois da nosa proba… Andrés Díaz e Pedro Nimo están cos máis pequenos e pequenas. Fan o quecemento con eles. Sofía Toro (medalla de ouro en Londres) tamén nos acompaña. Lembramos cousas do noso instituto. Que actitude. Grazas polo exemplo. Cantidade inmensa de rapaces. 

Posteiormente foi a entrega de trofeos nuhna magnífica sala onde o CAS arrasa. Fixen 37.47´´. Contento posto que o percorrido ten varios quilómetros en subida. Entro despois de Jesús que fai 2º na categoría de máis de 45 anos e un fago… 3º? Non 4º. Já, já. Cousas de champion chip. Equipo Cas-Alfa: segundos. Total semanal 91 km. 

A Coruña-10, 2012

Nesta semana o meu plan de adestramento marcaba poucos quilómetros posto que ten deseñado correr unha media maratón por baixo de 1.23´o domingo. O luns tocou descanso, o martes fixen carreira continua con 17 km onde puiden saudar a Óscar e trotar un pouco con Mariquiña. A verdade é que é unha delicia non trotar sempre só. O mércores foron os mesmos quilómetros incluíndo 6x1000 onde saíron os seguintes tempos: 4.14; 4.11; 4.02; 3.59; 3.38; 3.33. Foron bos tempos máis poucas series… O xoves decidín descansar e non facer ná de ná. Para compensar fixen o venres outros 17 km, media hora de GAP, outra media de abdominais e o que cría ían ser tinta minutos de estiramentos convertéronse nunha hora de Bodyflex. Menos mal que na sala do ximnasio estaban Juan, Teresa e Álvaro para facernos compañía. O sábado trotei uns minutos comodamente (6 km) e o domingo… A Coruña-10.

Tras recoller a Raúl, dirixímonos ao Obelisco para saudar e fotografarnos cos amigos. Toda unha ledicia ver tanta xente con gañas de participar nunha proba de atletismo popular. Incluso estaba Roberto e… con dorsal!!! Tamén andaba por alí Blas...

O Clube de Atletismo Sada

Situeime no meu caixón de saída sen gañas de estar diante. De feito, nada mais darse a saída vou adiantando xente, sen forzar, o que me permite comprobar que estaba moi comodamente situado. No quilómetro dous vexo que vou a ritmo de 3.45´´. Continuo pasando atletas, incluso na subida a Adormideiras. Non paro de mellorar o meu posto na proba ata practicamente o final. Na baixada a Riazor nótome moi tranquilo e poucas pulsacións. Continuo mellorando, mesmo pasando a atletas da miña categoría mellores ca min. Mar tírame unha foto (iso é unha filla; ás miñas? supoño que na cama). Fago varios intentos de facer algún grupo cos corredores que vou adiantando. Non o consigo. Paso o quilómetro cinco en 18.50´´, cinco segundos máis lento ca o ano pasado, mais sigo tranquilo na confianza de ir gardando forzas para o final. Chegando á Casa da Auga entro nunha pequena crise con amago de flato. Baixo un pouco o ritmo uns cincocentos metros nos que ninguén me pasa.

Desde a Praza de Pontevedra vou animando a unha rapaza para que non se me quede. Ao chegar aos Cantóns convénzome de que teño que forzar a tope, mais na rotonda de Porta Real noto que ven xente por detrás con máis ritmo. Trato de defender a posición pero nos últimos douscentos metros adiántanme tres corredores (un tamén o fixera na pasada Vig-Bay) e eu paso a outro. 

Entro a meta ao límite. Teño que achegarme a unha valla para que se me pase o amago de mareo. Despois dun minuto e de recoller a bolsa con bebida e comida, fago o percorrido á inversa. Vou na busca de Mónica.

Animo a todos os atletas, especialmente aos coñecidos. Fago, por Rubine, uns metros coa miña Rabudiña. Téñolle visto mellores caras pero xa pasou a crise e a meta agrada por ela. Á altura da praza de Portugal vexo a Mónica. Tampouco trae o seu mellor rostro. Ofrézolle bebida e trato de animala para que ela non pense nin no cansanzo nin nos seus isquios. Non lle paro de falar. Fai un esprit impresionante na meta. Parabéns.

Ao longo do percorrido, o apio que se recibe do público é fantástico e de sobresaliente o comportamento do club de fans do Clube de Atletismo Sada.

Finalmente entrei na meta en 37.43´´ (a ritmo de 3.46´´ o quilómetro cando agardaba facelo a 3.45´´ ou 3.44´´) uns 20 segundos máis lento ca o ano pasado pero (oh, sorpresa) de 4º na categoría (fronte ao 9º de 2011)Remato contento porque non hai molestias e tras esta semana de descanso (só 67 quilómetros) tocará currar na vindeira.

Velaquí as fotos (irei subindo máis aos poucos)

Pedro Nimo falando da maratón

Tras as duras e marabillosas experiencias vivas polo santiagués en Berlín, Pedro Nimo reflexiona sobre a súa experiencia como atleta "popular". Non deixedes de visitar a páxina web onde relata o seu abandono deste ano 2012.

O maratón de Chicago

O Bank of America Chicago Marathon é un dos 42 quilómetros e 195 metros que forman o coñecido concepto do “World Marathon Majors” (Mellores maratóns do Mundo) xunto cos maratóns de Nova York, Boston, Berlín e Londres. 

A súa primeira edición levouse a cabo no ano 1905. Tan só quince corredores apostáronse na saída, dos cales terminaron só sete. Nas últimas edicións rexistrouse a participación de máis de 45.000 corredores de todo o mundo. 

O Maratón de Chicago é coñecido como un dos máis veloces do mundo xunto co de Berlín; o que o levou a ser o lugar de distintas marcas nacionais e mundiais prometendo ser ano tras ano, sen ningunha dúbida, un maratón onde a ruta ofrecerá un magnífico tour pola cidade atravesando 29 das súas máis famosas localidades, así como unha carreira na que máis dun millón de espectadores vindos de toda o mundo farán vibrar de emoción a cada participante. Cando estiven uns días na “cidade do vento” ía imaxinando como sería participar nesta proba que se desenovlerá neste mes de outubro.