IV Carreira da Auga-Unicef en Sada

Que é un club de atletismo?

Pois menuda pregunta. Pode ser un grupo de persoas que comparten uns intereses deportivos. 

Que é o Club de Atletismo Sada? Un grupo de persoas que comparten uns intereses deportivos? Pois non. Moito máis ca iso. Un grupo marabilloso de persoas adicadas en corpo e alma para que a súa contorna emocional poda gozar do deporte. A que vén isto? Pois a salientar a adicación, esforzo, profesionalidade, xenerosidade, cariño, ilusión, traballo que este feixe de atletas puxeron sobre o asfalto de Sada para que se puidera celebrar a IV Carreira da Auga. Horas de xuntanzas, horas de planificación, horas de risas, horas de quilómetros, horas de suor, horas de ledicia, horas de responsabilidade.

Moitas grazas amigos e amigas. Que grande sodes.

Semana con 96 km cunha tirada de 25 e dúas de 20. Ademais participei na: 

IV Carreira da Auga-Unicef

Sábado pola tarde botando unha man na organización da proba. Canso pero contento ao comprobar o magnífico ambiente na organización. Domingo ás 7.30 colaborando na posta a punto da carreira: vallas, pancartas… Un feixe inmenso de voluntarios traballando para que a carreira fora un éxito. Antes de traballar, unhas fotos co club:

Canta boa xente!!!

Nova equipación para os trails

O servizo de "liebres" preparado

Algo quente con Jesús e quecemento curto con el. Ás 10 en punto a traballar. A facer de “liebre” ou de pacemakers. As ordes recibidas eran entrar por baixo dos 40 minutos. Facemos o primeiro quilómetro tranquilos, o segundo demasiado rápido. Danos tempo a ir falando cos atletas, coñecendo as súas expectativas. 

Iniciando o segundo quilómetro

Na saída de Sada Jesús e eu imos explicando o percorrido. Procuramos animar constantemente aos nosos acompañantes. Jesús leva a bandeira co tempo e eu trato de facer grupo. Na primeira subida déixome caer para animar aos que se van quedando.  Reintegro a algún no grupo. Volvo deixarme caer, explico de novo o percorrido. Con Jesús imos berrando como é cada subida, cada quilómetro.

Ao deixar a estrada de Meirás volvo deixarme caer. Falo con xente, anímoos. Tardo en poñerme á par de Jesús. Vai como un tiro. No avituallamento, Josu ofrece auga e saúda ao seu pai. Rematamos as subidas. 

Inicio a longa baixada a cola do grupo. Na cuneta está Luis co seu fillo no colo (iso é ir facendo afección). Vou diante de Jesús e acompañando a tres atletas que están forzando o ritmo. Collemos a Toni. Entrando en Sada agardo por Jesús. Déixoo ir e quédome para “recoller” máis atletas. Fago os derradeiros cincocentos metros animado ao máis novo do grupo. 

 Grazas pola foto Braulio. A recuperarse

Mesmo nos derradeiros metros párome a tirar dalgún máis. Obxectivo conseguido. Entramos en meta en 39.16´´ e moitos dos que querían baixar do 40 minutos tamén o acadaron uns segundos despois.

Grazas pola foto, Bea

Tras cruzar a meta saúdamos e felicitamos aos campións. Parabéns.

Resultados: nesta ocasión anecdóticos, 39.16´´ de 46 na absoluta e de 9 na categoría.

VIII Coruña-10: ben, ben, ben.

Semana con 71 km. Un día con 20 por Sada primeiro so e logo coas “liebres” do club para a carreira da Auga. Fixen esa tirada con Alberto, Javier e Raul a 4.30´´. Divertido. O sábado estaba tan canso que non trotei. O domingo participei na

VIII Coruña-10 

O obxectivo era facer un resultado semellante ao ano pasado (3.41´´) é dicir, trotar a un ritmo de 3.45´´-3.47´´. Semellaba factible despois do resultado da semana pasada na media de Ferrol. Ademais era un día especial, Don Julio estreaba os seus 50 anos acompañando a Pili nesta proba. Todos os augurios eran positivos agás pola camiseta (tíñaa reservada en galego con moitísima antelación e... recibín unha no idioma da corporación municipal da Coruña). Non choverá, non haberá case vento. Un circuíto rápido. Moitísimos amigos e coñecidos… Que máis se podería pedir. 

Non fixemos moito quecemento. Case non tiramos ningunha foto (cheguei tarde á do club pero andaba por alí Félix) pero si saúdamos e charlamos con moitísima xente. Todo o mundo está tolo. Todo o mundo corre. 

No caixón de saída coincidimos con medio club de Sada. Preto de nós Inés e Noelia e a uns metros, Tony, Alberto, Roberto… Ademais puiden saudar a Bernardo e a Jorge, o meu colega da semana pasada en Ferrol. Fago os últimos minutos de espera cun rapaz co que tirara os últimos quilómetros nesta mesma proba hai un ano. Casualidade. Sabíamos que a saída era moi estreita e complicada polo que cumpría estar moi atentos e saír ben rápidos e adiante. 

Cando soa o pistoletazo de saída non son quen de poñer o cronometro en marcha. Vou preocupado por non molestar e non caer. Tardo uns vinte segundos en poñelo en funcionamento e inicio a tolemia. Correr por calquera lugar onde fora posible, indo dun lado para outro na busca duns metros libres. Neste primeiro quilómetro xa coincido con Jesús (que grande). Iniciando o dous tamén ven con nós Roberto e Javier. Tremendo club. Blas, o fareiro, está na beira para tirar fotos. 

Foto de Blas. Rodeado de amigos antes do km 2.

Chegando á rotonda do porto, deixo que Jesús marche. Detrás del vanse Roberto e Javier. No quilómetro dous decido baixar o ritmo posto que saíra demasiado forte. Pásame Pablo Anllo,do Runaways. Tirando por Xoana de Vega volvo coller ritmo. Detrás de Pablo iniciamos a pasar corredores. No catro xa pasara a Javier. Por Riazor collo a Jesús e a Abu, compartimos uns metros e auga. Sigo tirando. Despois da rotonda dos surfistas paso a José R. Tajes.

Grazas pola foto, Bea

Iniciamos a subida cara á Torre. Xurde o vento. Continuamos mellorando posicións. Adianto, por primeira vez na miña vida a José L. Bouza. Anímoo. Na rotonda da Torre noto a subida de verdade. Sei que desde o Orzán imos subindo mais vou tan concentrado que nin me entero. Nesa rotonda parece que non teño folgos pero na baixada collo forzas e tiro de novo con Pablo. Collemos a Luis, do seu club que vai acompañado por Noé (un dos grandes). Luis non pode máis pero nós animámolo moito. 

Foto de Blas no km 8 tirando de Pablo tras pasar a Luis.

Dígolle a Pablo que hai que tirar que estamos no derradeiro quilómetro e que podemos entrar por baixo de 37. Váiseme e, como non, pásame un atleta nos trescentos metros finais. Trato de non baixar o ritmo e tiro con forzas. 

Resultado: De 117 na absoluta (sobre 3.557) e 6º na categoría. 37.01´´ a 3.42´´ o quilómetro. Foi o dez mil máis rápido en asfalto. Incrible. Pili: 1ª de categoría. Esta muller nunca nos falla. Despois… xantar festivo. A vindeira semana tocará “participar” como “liebre” na Carreira da Auga de Sada e tratarei de facer unha tirada longa.

I Media Maratón de Ferrol: A Departamental

Na semana do 15 de setembro fixen 73 kms. Houbo un día con 14 x 300 entre  1.11´´ e 1.00´´, outro día tocou 5x2000 pero fixen 4 (chovía sen parar) entre 8.40´´ e 7.50´´ cando o planificado era entre 8.45´´ e 8.00´´. O domingo había que facer una tirada longa pero so saíron 18 km pois o corpo non deu máis de si.

Na semana do 22 fixen tamén 73 kms. Houbo un día con 14 series de 500 metros, as dez primeiras saíron entre 1.57´´ e 1.50´´ e as catro últimas entre 1.49´´ e 1.42´´ cando o planificado era entre 2.05 e 1.47´´. O venres con Pili e Julio fixemos o novo percorrido do Coruña-10. Domingo participei na:

I  Media Maratón Ferrol. A Departamental

Nesta ocasión Pili si se deixou convencer e fomos ata Ferrol para facer esta nova Media que parecía gafada no seu intento de posicionarse entre as medias de Galicia. Despois de recoller os dorsais (ata en iso tivo problemas na organización…) falamos e falamos cos amigos e compañeiros. O Club de Atletismo Sada sempre ten representantes en todas as probas. Os meus obxectivos estaban claros: que Pili gozara desta proba e eu baixar de 1.23´´. Se hai quince días en Porto era baixar de 1.25 agora tocaba forzar un pouco máis.

Pola noite choveu algo mais o día amañeceu ben fermoso. Pensamos que tal vez teñamos un pouco de calor de máis ao rematar.

Nunha saída moi puntual e case sen querer axiña me vexo colocado moi diante. Non levo présa. Vou buscando o meu ritmo, as miñas sensacións. Na primeira subida falo cun rapaz que está adestrando pensando na maratón de Amsterdam, quere ir a 4.05´´. Déixoo. Busco o meu ritmo. Os quilómetros só están pintados no asfalto polo que non vexo o primeiro. O segundo pásoo en 7.50´´. Vou coma un reloxo. Gústame. Como non somos moita xente deseguido véxome só. Ninguén a quen adiantar e ninguén por detrás.  Trato de convencer de que non me importa e que a maratón é un traballo individual. No tres, cólleme un atleta pero quédaseme moi pronto. Chegando ao remate do paseo marítimo de Caranza (onde tiñamos que dar volta para regresar ao porto de Ferrol) noto una respiración detrás de min. Durante case dous quilómetros váiseme pegando, cando por fin ponse ao meu par falamos. Trátase de Jorge Rodriguez do Castro de Lobariz. Corre na casa. Hai moita xente que o anima. Falamos dos que coñezo do seu club.

Cruzámonos cos amigos. Saúdo a Pili. Vai fresca coma unha rosa e sorrindo. Bo sinal. Vai acompañada por un atleta que só a abandonará nos derradeiros douscentos metros.

Vou por diante de Jorge ata a Praza de España, baixamos xuntos polo barrio da Magdalena (aínda está o chan mollado pola auga da noite e xa teño experiencia de caerme por aquí), subimos polo mercado modernista (como me gusta Ferrol). Rematamos a primeira volta en 40.27´´ (quilómetro 10,5.) Creo que vou rápido de máis pero síntome ben. A compañía é magnífica. Danos tempo para ir charlando. Durante algúns metros acompáñanos un ciclista do seu club. Ímonos achegando a algún de diante. Facemos as subidas xuntos.

Son quilómetros nos que gozo da distancia. Vou cómodo, con boa compaña, a bo ritmo. Que máis se podería pedir…

Para a miña sorpresa un rapaz pásanos forte no 15. Jorge cóllelle as costas. Eu acabo de comprobar que imos a ritmo de 1.20´. Creo que é demasiado rápido para min e que non chegarei a ese ritmo. Decido deixalos marchar (outra redacción alternativa): non lles podo seguir o ritmo e vánseme.  Tomo o xel que levaba para unha ocasión especial.

Na curva pechada para dar a volta en Caranza vexo que por detrás non hai problema a non ser un rapaz que ven lonxe pero a un ritmo moi forte. Sei que faltan poucos quilómetros. Vou moi cómodo nesta distancia. Creo que é a que menos mal se me da. Agora toca regular. Tratar de non perder ningunha posición e chegar á meta por debaixo de 1.23´.

Noutra curva pecha comprobo que o rapaz vaise achegando. Trato de forzar o ritmo e de que me colla o máis tarde posible. Vaino facer nas rúas previas  ao mercado. Non hai problema. Non hai sensación de derrota. Derradeira subida. Derradeira baixada. Vexo meta e saúdo coa man a canto cativo hai.

Resultados: 1.22.06´´  de 13 na xeral sobre un total de 245 chegados á meta e de 1º categoría, a 3.54´´ o quilómetro.

Tras cruzar a meta, saúdo e felicito aos compañeiros que me adiantaron. Como aínda ando con forzas inicio un trote en dirección contraria. Vou buscar a Pili. Animo a todos cos que me cruzo (recoñezo que me fixo moita ilusión que un destes atletas me dera as grazas na zona de aparcamento posto que os meus folgos entendeu que lle serviran de moito). No barrio da Magdalena vexo á Keniata de Montrove coa súa parella. Semella vir cansa pero tirando coma unha campiona. Vai entrar de segunda na clasificación de mulleres e de primeira na súa recentemente estreada categoría. Parabéns

A organización debe estar tranquila. Todo o que dependía do seu esforzo saíu estupendamente. Parabéns. Mauro afirma que este perfil ten unha subida acumulada de 190 metros.

Na meta están agardando por nós Pepe e Gonzalo. Recollida de trofeos. Ducha en Ferrol e xantar en Ares.

Unha boa marca e un bo resultado. Agora toca facer as tiradas longas, longas, longas…
As fotos da carreira son de José A. Paz Lobeiras.

VIII Meia Maratona de Porto: Tudo bem?

Na primeira semana de setembro fixen 71 km. A salientar que houbo un día con 6 series de 500 metros entre 2.05´´ e 1.46´´ e unha tirada de 21 km en 1.33.38´´. Na segunda semana caeron outros 72 kms e una sesión de GAP no ximnasio. Tocou outro día de series de 1.000 mais cando o planificado era facelas entre 4.05´´ e  3.50´´ a primeira saíu en 3.52´´ (a falta de costume…), polo que nas tres seguintes houbo que manter o ritmo e nas dúas últimas baixei a 3.49´´ e 3.45´´. O domingo participei na: 

VIII Meia Maratona de Porto

Unha ducia de persoas achegámonos ata Porto dos que tan so cinco  corremos a media. Cristina e Alex ían facer a súa primeira carreira e nada menos ca unha media maratona. O sábado foi día para o bo xantar e recoller os dorsais. O domingo pola mañá, tras o pequeno almorzo, fomos ata a meta para deixar os coches e coller un autobús ata a liña de saída a onde chegamos con hora e media de adianto. Como ameaza chuvia non nos separamos moitos da ponte de…. Para estar ben cubertos. Hai tanta xente e o espazo é tan limitado que non facemos quecemento.

A zona de saída está ateigada de cámaras de televisión e de helicópteros (por certo un deles pintado coas cores da bandeira republicana española…)

Cando falta media hora deixo os meus colegas para irme ata o meu caixón. Trato de trotar dentro del o mínimo imprescindible pero é case imposible. Agardo 25 minutos parado. A temperatura xa está nos 20 graos e a cercanía de tantas persoas fai o o ambiente aínda estea máis quente.

Hai varios anos que non fago unha media en asfalto con carácter individual (marzo de 2012 na Vig-Bay con 1.21.27´´) polo que lle teño un certo respecto á distancia. O meu obxectivo é sentirme cómodo na proba a ritmo de catro minutos o quilómetro e se as cousas foran ben, en quince días, na media de Ferrol facer o test pensando na maratona.

Cunha puntualidade británica dáse a saída ás 10.20 h. Tardo 20 segundos en cruzar a liña de saída. Teño tanta xente diante que non podo correr. Aos poucos vou collendo velocidade correndo polas beirarrúas. Fago o primeiro quilómetro en 4.20´´. Vexo diante a Fernando Rama dos Taninos de Ponteareas, apurando, segundo quilometro por baixo dos catro minutos, chégome ata el. Charlamos un rato. Primeiro paso pola Ponte de Dom Luis. Ao final vexo ao fotógrafo oficial da viaxe. Sepárome de Rama para saír máis guapo na foto. 

Tras a ponte e na baixada a Vila Nova de Gaia, Rama váiseme. Aparece o adoquín e todos subimos pola beirarrúa. Seguimos pasando xente. Fago o primeiro cinco mil por baixo dos 20 minutos.       

          

Pola beira sur do rio Douro imos facendo un grupo dunha ducia de corredores a ritmo de catro minutos ao quilómetro. Hai moita humidade. A equipación xa está toda empapada. Pasamos diante das adegas, logo do estaleiro da ribeira e, sorpréndome, cando seguimos correndo no lugar onde na maratona damos a volta. Paso o quilometro oito tamén por baixo dos 32 minutos. É un territorio descoñecido para min. A paisaxe vai gañando en beleza. Xurde unha pequena subida, logo outra para dar a volta.

Cando iniciamos o regreso decido parar a evacuar líquido. Perdo corenta segundos. Esta foi a peaxe por estar agardando tanto tempo na liña de saída. Error de novato. Reincorpórome á carreira. Vexo que o meu ritmo é superior á xente que vai onda min. Decido ir tirando collendo máis xente. Paso o quilometro 10 en 40.20´´. Antes de chegar a Porto saúdo ao grupo de Cristina, Alex, Álvaro e Chema. Véxoos moi ben. Tamén constato que o ritmo que levo é bo. Vou recuperando tempo ao grupo de Rama. Antes de rematar por Gaia xa collo xente descolgada dos grupo do Tanino. Vexo un rapaz de Ourense. Vou con el un quilómetro.

Ao cruzar a Ponte vexo a grupo de Oleiros, saudámonos. Collo a bandeira republicana, sepárame un pouco dos corredores para ser máis visible para o fotógrafo.

Tiramos río arriba. No asfalto vexo as pintadas dos quilómetros da maratona. Dáme medo escénico:  24…29…33… Na tirada cara á ponte sobre a A-20 o meu ritmo continúa sendo bo. Desde a "parada técnica" non me pasa ninguén. Vou adiantando… Xa imos todos moi concentrados… Todos? Non hai dous rapaces (30-40 anos) que van charlando. Son fondistas que van facendo un adestramento longo. Cando chego onda eles ao velos tan sobrados non me decido pasalos.

Escoito unha respiración moi ruidosa, mesmo con profundos asubíos ás miñas costas. É unha rapaza. Despois dun quilómetro, pásame pero non se me vai. Vou con ela ata que se me queda. Pasamos, de novo, ao carón da Ponte de Dom Luis I. O meu grupo non me tira ningunha foto (onde estabas Raúl?). Subimos polo túnel. Como me gustan estes metros na escuridade… A temperatura baixa algo. Hai música moi alta. Gústame. Por tradición nas subidas… manteño o ritmo. Paso xente. Na saída do túnel parece que o corpo quere darme un baixón. Son uns segundos de pánico… pero só uns segundos.

Imos moi estirados pero sigo pasando xente. Teño a Rama, vai con tres máis, a menos de 20 segundos.  Imos polo percurso da maratona. Está todo dominado… Corro en casa. Sorpréndome cando unha rapaza que adiantara, me pasa. Vai coa súa lebre. Nestes últimos quilómetros cada que vez que adianto a alguén, anímoo. No 19 un rapaz responde aos meus ánimos, engánchase. Tiramos xuntos. Forzamos desde o 20 mais sen esprintarnos.  Temos diante a Rama. O cronómetro oficial supera a hora e vintecinco minutos pero o meu non chega…

Seguindo coa tradición, a rapaza que me entrega a medalla ten que darme tamén dous bicos. Felicito ao meu compañeiro dos últimos metros e á rapaza. Tamén charlo uns intres con Rama (sorte en Amsterdam, campión)

Resultado: 1.24.54´´ (a 4.01 o quilómetro) na posición 208, sobre un total de 4.483 e de 17 na categoría.

Busco na liña de meta aos coñecidos. Non están. Recollo os agasallos (bebidas e plátanos) e diríxome ata o estand de Powerade. Masaxe suave e bebidas frías. Cando me calzo… un xemelgo protestou duramente. Unha unlla tamén protestou (e sigue facéndoo)

Vou ata a ponte da Rabida para facer os últimos metros co grupo de Montrove. Como non dan chegado regreso ata a meta. Por fin o fan. Son uns heroes e una auténtica heroína.

Despois veu a ducha nun edificio magnífico e un extraordinario xantar en Matosinhos.

Tudo bem? Tudo bem

Próximo obxectivo:

Sesión de fotos na Ponte de Luis I

XVIII Carreira pedestre Popular de Noia: tremendo calentón

Semana con 83 km (isto xa ten boa pinta) e o mes con 236 en 21 días. A verdade é que saíron máis do que me parecían pois se ben as molestias musculares son menores ca en días atrás, as sensacións non son boas (pesadez, rixidez, cansazo). A semana foi iniciala o luns con Pili e rematala pola Praia de Carnota. Teño que convencerme para iniciar as series e máis técnica de carreira, cousas que esta semana só as amaguei (unha tirada cun par de series e outro cuns minutos de TC). 

XVIII Popular de Noia

O sábado participei na carreira nocturna de Noia. Saín desde Louro (Muros) coa compaña da familia. Chegamos moi xustiños de tempo e, aínda por riba, aparquei ben lonxe. Primeiro calentón: ir buscar os dorsais xa trotando. Atópome con José L. Bouza e a súa dona Consuelo (nova fichaxe do CAS, benvida) xa cos seus dorsais. Regreso ao coche tamén trotando (segundo calentón). Poño a camiseta do club e a facer o quecemento (terceiro calentón). Doulle voltas á Alameda con José L. Bouzas. Tamén facemos algunha con Manute. O tema da conversa fica no segredo sumarial. Cando as pingas de suor empapan a camiseta deixo a compaña e busco á xente do club. Así, pouco a pouco, vou saudando á numerosa representación sadense: Bea, Alberto, Felipe, Fernando, Montse, Inés… Troto con varios deles (cuarto calentón). Parece que un xemelgo quere facer a proba algo cargado de máis. Vemos a entrada de Sara na meta. 

Cuns dez minutos de retraso, dáse a saída. É algo estreita para a xente que somos. Na espera comprobo que as zapas estean ben atadas. Están apretadas de máis. Motívame a presenza dalgunha atleta que entrou diante miña na primavera en dúas ocasións. Na saída o obxectivo é non caer. Saúdo á familia. Imos rápidos. Pásame xente. Aos trescentos metros as posición vanse consolidando. Adiántame dúas rapazas, un rapaz. Ao quilómetro saúdame Baltasar (este crack sempre saíndo desde atrás). Creo que vou rápido, decido ir forzando (cantos calentóns van?) Ás veces vexo que Bouza non está moi lonxe. Nalgunha curva algún rival noviño pretende pecharme para que non o pase (non me coñece…) Noutra curva mal iluminada hai un burato (o único perigo do percorrido).

Iniciamos o regreso cara á Alameda pois o circuíto consta de dúas voltas. Antes de rematar a primeira paso ás dúas rapazas e a aquel me adiantaran. Na volta da Alameda comprobo as posicións tanto por diante como por detrás. Síntome ben. 

Continúo pasando xente pouco a pouco e mesmo nos dous último quilómetros vexo que me estou achegando ao grupo de Bouza. Nas últimas subidas paso máis xente. Só me quedan dous atletas antes de Bouza. Na baixada forzo máis. Estando xa na Alameda, na recta de meta, faltando quince metros… o de sempre… pásanme dous corredores que adiantara no derradeiro quilómetro.  Que calentón... a noite máis quente do que levamos de verán... a camiseta chorrea auga.

Resultados: entro na posición 50, sobre un total de 353 e de 3º na categoría cun tempo de 28.23´´ polo que penso que o percorrido non pode ser dos 8000 metros anunciados xa que sei que non estou para facer un ritmo de 3.33´´. Parece ser que a distancia era de 7.600. Tras cruzar a meta charlo uns minutos con Bouza, collo una auga e directamente á ducha (outro calentón). É a primeira vez que teño un vestiario só para min. Cea en Noia tras comprobar a clasificación e non recoller o premio. Pídolle perdón aos amigos e amigas do club ao non agardar por eles na meta. 

Remato a semana recibindo os trofeos de Noia (o do Concello e o da Deputación) das mans da familia Míguez Fernández. Que pracer, que luxo e que sorte atoparme con esta familia tan atlética e tan premiada por Louro. Despois fun facer una tirada pola área entre a Praia de Mar de Lira e Boca do Río, é dicir, toda a Praia de Carnota (agás ata Caldebarcos)

A bahía de Carnota desde a praia de mar de Lira

Fotos da carreira de Eduardo Ventoso.

XXIII Carreira das Areas de Carnota: semana entre amigos

Foron 59 km correndo e uns 29 camiñando.

Iniciei a semana camiñando con Montse e Antonio polas Fragas do Eume ata Caaveiro, xantando na Taberna do Río Covés. Despois houbo catro días de trote incluíndo, o sábado, a participación na XXIII Carreira das Areas de Carnota. Ese mesmo día e coma mesma compaña, subimos Monte Louro. O domingo fixemos una andaina circular desde Louro a Taxes.

 Participar na proba de Carnota ten sempre un aquel (como empregan na zona esta verba…) especial. Chea de amigos e amigas (onde estabas Inés?) nunha paraxe idílica. Por terceiro ano consecutivo o concello fai cambios na saída e na chegada…

O dorsal foi entregado por una alumna que pasa aquí o verán. Vou saudando coñecidos e mesmo xente do club (Mª Luísa, Adrián, Juan, Julio). Tiramos una foto con parte da representación.

Este ano deunos plantón Angel Carracedo. Non atopo a Paloma e a Antonio. No quecemento agardo por Carmen. Fago con ela o seu último quilómetro. Entra en meta como a primeira fémina na distancia de 5.000. Parabéns, campiona.

Colócome na terceira liña de saída detrás de José Manuel R. Tajes. Ao iniciarse a proba un “elemento” case nos tira a varios participantes ao adiantarnos nos primeiros metros. A pesares diso, semella que só un atleta forza o ritmo na saída. Faise un grupo de trinta corredores. Durante o primeiro quilómetro a proba descorre por asfalto, rematando o mesmo o grupo estírase e eu fico descolgado (moitas veces teño pensado que como atleta son dos primeiros dos malos…)

Na entrada na area, Tajes vaime collendo metros. Tirando en dirección Maceiras. Vou só. Ao pouco un atleta pásame moi rápido. Trato de ir con el. Non podo. Pero curiosamente tampouco se achega ao grupo de catro corredores nos que vai Tajes. Teño a uns dos amigos tirando fotos (grazas Arturo). En Maceiras damos a volta para facer a tirada longa ata Boca do río (uns cinco quilómetros). A marea está iniciando a subida polo que a área está en condicións estupendas para trotar.

Ao pouco de iniciar esta tirada, collo ao rapaz (sempre son rapaces) que me adiantara. Dígolle que se poña detrás para protexerse do nordés que nos da de fronte. Aguanta un quilómetro e, de novo, cambia o ritmo e vaise uns metros. O grupo de Tajes xa non aumenta a distancia. Chegando á metade da tirada volvo ver a Arturo tirando máis fotos. Tras pasar a metade da tirada collo ao rapaz e vexo que me vou achegando ao grupo de catro. Queda descolgado un, pásoo. Estes últimos cincocentos metros antes de Boca do Río están cheos de regatos. Hai que mollarse. Como me gusta esta proba... e sempre esquezo o dura que se fai.

Dando a volta en Boca do Río vexo que teño a Tajes moi preto. AO collelo a el e a  Ramón Canosa, este dime que vaimos xuntos tirando. Póñome diante e tiro, tiro, tiro. Son metros que inmortaliza a presidenta do meu club de Fans (grazas Marisa). Abandonando a área comprobamos que está moi seca e branda. É Tajes que vai diante na pasarela de madeira que nos leva ata o asfalto. Cando o pisamos, póñome de primeiro, dígolles que non teño sprint (xa estou cando de dicir isto) e comezo a forzar todo o que podo. Forzo, forzo. Sinto a respiración de Tajes detrás. Cando faltan uns cen metros pregúntanme cantos faltan. Ao responderlles, fan un cambio de ritmo, fico tirado e só.

Blas e Rakel son testemuñas da ausencia do meu cambio de ritmo (grazas, colegas). Na meta sácanme nove e sete segundos.

Resultados: 41.33´´ (é o peor tempo que teño na proba mais hai que ter en conta que nunca a distancia é a mesma) coa posición 26 sobre un total de 181. Na categoría fago 3º detrás de José S. Leis e de José M. Tajes, que grandes!!! Por fin vexo a Paloma e Antonio. Comparto con eles os momentos posteriores á carreira. É sempre un pracer.

A pesares da compaña da presidenta do club de fans e da súa familia, non teño paciencia para agardar polo trofeo. Regreso a Louro para ir xantar ata Caldebarcos (zamburiñas e polbo á grella, e parrillada de peixe.

Pola tarde tocou subir o Monte Louro. Había moitos anos que non o facía. Unhas vistas ben fermosas e una compaña moi agradábel. O domingo fixemos una andaina circular desde Louro ata Campo de Cortes, Taxes e regreso. Foi un pracer visita as capelas do Espírito Santo, San Marcos e A Magdalena en boa compaña así como amosarlles o camiño dos muíños aos meus acompañantes. Rematamos a mañá cunha tapa e unha caña:

Unha semana entre amigos.

III Carreira Solidaria de Muros

Semana pobre en quilómetros (so 60) pero moi social. Inicieina o martes (o luns houbo piscina) cunha tirada de quince máis outros seis con dona Laura (que luxo). Nesta tirada levei as novas zapas do 42, as Adidas Energy Boots, e remateina cunha boa ampolla que aínda segue a molestarme. Tamén tiven o pracer de facer dúas tiradas por Louro amosándolle a Héctor a fermosura das nosas pistas e das nosas paisaxes. Dou por rematada a tempada muradán e os seus rituais: saída ben cedo, alongamentos e baño nas frías e reparadoras augas da ría de Muros. Que pracer ter unha longa praia para min so. Será un pracer ou é de tolos bañarse contra as nove e media da mañá? 

O sábado participei, por segunda oportunidade na Solidaria de Muros. III Carreira solidaria de Muros Este ano cambiaron a saída con respecto ao ano pasado pois pasou da lonxa á Piscina de Serres. O percorrido é o mesmo pero con outro punto de saída e de chegada, Fixen o quecemento con calma e charlei cun colega adestrado por Pedro Nimo. Coincidimos en moitas cousas, case na idade, no tempo que levamos correndo, na pasada maratón de Porto e tamén trataremos de facer outra en novembro, el en Valencia e eu en Porto. Tamén charlo cos “Mestres” da categoría: José Luis Bouza e José S. Leis. Esta proba forma parte do Circuíto da Deputación. Tamén saudei a Miguel, muradán mais botei en falla a Montse e a Fernando. Houbo case douscentos inscritos. 

Na saída non me coloco moi adiante (se o Bernal estaba na segunda liña eu estaría na quinta). Coma sempre hai xente que sae moi rápida. Aos douscentos metros xa non me pasa ninguén e iniciamos a subida polo polígono. Comezo, paseniño paseniño, a mellorar posicións. Creo que foi das poucas probas nas que ninguén me adiantou en todo o percorrido. 

Na saída do polígono principia un quilómetro quebrapernas polo Alivía. Fermosísimas vistas e eu ao meu: manter o ritmo nas subidas e non perder posición nas baixadas. Baixando por Miraflores, despois do polideportivo vexo que levo unha zapatilla desatada. Sen pensalo, paro e fágolle un nó ben forte. Fiquei estrañado pois repasara as lazadas na liña de saída. Vexo que so me adiantaran tres corredores. A dous pasareinos axiña e ao outro despois da baixada da igrexa, xa polo paseo de Muros. Quedei sorprendido ao comprobar que os dous únicos quilómetros planos da proba íamos facelos pola estrada e non pola beirarrúa, como o ano pasado. Imaxino o gran follón de tráfico que se ía montar. 

Neses dous quilómetros, para a miña sorpresa, aínda teño forzas para pasar a uns catros corredores máis. Sempre que os adianto, anímoos tanto no senso de que queda pouco para rematar como para que se me enganchen. Os últimos catrocentos metros son en subida. Tiña diante a dous atletas, funme achegando onda eles pero non os collín. Entro en meta chocando a man con toda a rapazada presente. 

Resultado: 21.31´´, sobre 5.500 metros. Posto 23 sobre un total de 144 chegados á meta e de 3º na categoría. Fiquei contento porque gocei da proba. O tempo foi peor ca o ano pasado mais tamén é certo que aumentaron a distancia uns douscentos metros. Dúas horas e media tardaron en facernos entrega dos trofeos, co grande Andrés Díaz. É tempo para charlar con Bouza e con Leis (parabéns aos dous) e tamén con Carmen quen nos tirará as fotos do pódium. Grazas.

Robin Williams e a maratón

Pequena homenaxe. Non á cocaína, si á maratón.

XXI Carreira a Pé de Lira

Xa toca actualizar o blog.

Rematei xullo con 292 km sendo o último día que trotei o 27. Logo viñeron uns días de viaxe polo que sendo 10 de agosto so levo 47 km feitos, incluíndo os máis de sete da proba de Lira.

XXI Carreira Pé de Lira

Debe ser esta unha das probas nas que máis veces teño participado xunto coa das Areas de Carnota. É, polo tanto, unha proba ben especial para min, cando, ademais, sempre fixera pódium.

Non cheguei con demasiado tempo a Lira pois estiven agardando por alguén en Louro… que me deixou prantado... 

Tras facer a inscrición, saúdar, xa, a algún amigos, púxenme o traxe de faena e, seguindo coas rutinas adquiridas en anos anteriores, iniciei o quecemento pola vila de Lira. A casualidade quixo que coincidira coa proba de rapaces e rapazas colléndoos na longa subida por asfalto que ten esta carreira. Mentres eu baixaba subían estes atletas. Fixen uns metros con cada rapaza que ía subindo e cando eu remataba a baixada (mentalmente gústame facer esa subida no quecemento para tela controlada) viña o último rapaz da proba. Como o vin nun estado penoso, decidín acompáñalo na subida para irlle dando ánimos. Despois encamiñeime ata a liña de saída para rematar o quecemento, facéndoo con Blas, outro membro do Club Atletismo Sada. Poñémonos ao día das nosas doenzas. Aparece o meu club de fans, encabezado pola presidenta, dona Marisa.

Na liña de saída, colócome no meu lado, á esquerda. Uns segundos antes de iniciarse a proba chega o muradán Baltasar. Ledicia de saúdalo. Comezamos subindo polo piñeiral con moita xente con présa. Ata que rematamos eses centos de metros de pinos e área non principio a adiantar xente. Un, dos, tres, catro, cinco… Tras deixar o porto de Lira e iniciar o camiño de terra cara a praia de Ximprón (punto cero do desastre do Prestige?) vou en paralelo a un rapaz de Negreira. Charlo un pouco mais como non é zona de ir en paralelo, adiántoo para ir máis cómodo. Levo a uns metro un grupo de cinco corredores. É a parte máis fermosa da proba. A carón do mar, coa inmensidade do Atlántico á nosa dereita, con algo de vento e ameza de chuvia. Que máis poderíamos pedir?

Na volta de Ximprón vexo como que ven detrás xa non é o de Negreira senón outro atleta. Nos metros de terra de inicio do regreso, case podemos adiviñar o cabo Fisterra. Chegando ao asfalto, adianto a un dos cinco que tiña diante (será o único), animándoo a seguirme. Iniciamos a longa subida con alguén por detrás preto de min. Tiro con forza, especialmente no remate da subida. Creo que o deixo. No difícil trazado de vila de Lira (rúas curtas en subidas e baixadas, curvas moi pechadas) trato de manter o ritmo para que na baixada final (uns trescentos metros) non me adiante a miña sombra. Forzo, tiro, pero como na proba do Ventorrillo, pásame o colega.

Sen non hai sprint é que non hai, non é que non se intente.

Fago meta en 29.55´´ aproximadamente e na posición 21. Creo que non me gañou ninguén cos meus anos. Non sabendo moi ben a que idade empezaba a categoría de Veteráns B, agardo polo resultado. Fixo primeiro posto, levando o único premio, José Suárez Leis.

Son momentos para comentar a carreira con Ángel Carracedo, José Suárez e outros amigos. A presidenta do club de fans tirou moitas fotos, tamén a A.C. Canle, organizadora do evento e Rakel.

Nesta proba de 7.351m sempre fixen uns tempos comprendidos entre 29.11´´ e 30.30´´ pero mirade como a miñas clasificacións absolutas foron empeorando debido ao imparable aumento de participantes: no ano 2007 fixen 4º; no 2008, 8º; no 2011, 9º; no 2012, 12º; no 2013, 19º e no 2014, 21º.

II Carreira Popular do Ventorrillo

Semana con 67 km e sen series. Unha saída en bici de carretera e unha sesión de fitpower no ximnasio. O venres fixen con Pili unha tirada longa polas beiras do río Mero e o domingo participei na II Carreira Popular do Ventorrillo na Coruña.

Cheguei con tempo suficiente mais cun pequeno susto na recollida de dorsais pois o meu non estaba. Alí non tiven a oportunidade de falar un anaco cun atleta que le este blog polo agobio que me deu de atoparme sen dorsal. Menos mal que tiña un no coche posto que esta proba forma parte do Circuíto Coruña Corre no que, por certo, xa non puntúo pois non fixen (non farei) o mínimo das probas necesarias.

Tiña previsto facer o percorrido da proba para coñecer o circuíto pois sendo dunha distancia pequena (5.065 metros) pagaba a pena coñecer as súas subidas e baixadas. A proba constaba de dúas voltas a dous pequenos circuítos. No quecemento fixen unha volta a cada circuíto vendo que había dúas pronunciadas baixadas e outras tantas subidas. Un circuíto quebra-pernas nada rápido. Mágoa das baixadas…

Tras ese primeiro quecemento comparto minutos coas xente do CAS. Moitos deles e delas fixeran onte a nocturna de Santiago (como son…)

Coloqueime no caixón de saída con Toni. Imos costa abaixo en dirección ao Ágora.  Hai xente que sabe tirarse cara abaixo polo que me adiantan bastantes. A primeira subida é por Mosteiro de Caaveiro onde, sen presa, xa recupero algunha posición. Na segunda baixada en dirección ao Ágora só me pasa un corredor mais na subida recupero varias posicións. Toda a xentiña do CAS que non participaba na proba está tirando fotos (grazas Bea) ou animando.

O segundo circuíto era en parte en asfalto e parte en terra. Os primeiros cincocentos metros picando para arriba e onde melloro posicións. Logo unha dura e pronunciada baixada. Ao iniciar a segunda volta comezamos a adiantar a moita xente que está a facer a súa primeira volta. Ten un certo encanto adiantar tanta xente… mais tamén poderíamos organizarnos mellor indo os da primeira volta por un lado e os da segunda por outro. Animo ás persoas do CAS que adianto.

Levo volta e media detrás dun rapaz. Nas subidas póñome ao seu carón mais nas baixadas…. Váiseme. Na última baixada cólleme varios metros.

Resultado:  19.51´´ de 35 na clasificación xeral (sobre un total de 509 atletas entrados en meta) e de 2 na de Veteráns C detrás de Emilio a un ritmo de 3.56´´.

Creo que o resto do mes baixarei algo de quilómetros, farei outros deportes para en agosto... traballar cara ao novo reto.