II Carreira Popular Novo Mesoiro

Outra semana ben rara. Inicieina con moitas molestias en piramidais, isquios, pube… Vamos, feito unha merdiña. En repouso as molestias eran permanentes e as gañas de facer deporte nulas. Teño que estirar moito toda esa zona do corpo.

O mércores fixen 12 km rematando moi canso e, outra vez, sen poder estirar. O xoves fixen outros 9 pero con peores sensacións: moi feble, pulsacións moi altas. Non comprendo o que pasa. O venres, moi cabreado, fixen 11 km cando tiña intención de ver se conseguía chegar ata os 13/14 km posto que a Behobia-San Sebastián está a tan só unha semana… Chego a casa fundido e absolutamente desmoralizado. Dígolle a Raúl que non vou á Behohia, que para ir de paseo, ou con medo a non rematala, prefiro non ir. Pola tarde fixen unha hora de ximnasio (GAP e abdominais) con Pili e Juan. Canto os botei en falta!!! Foron sesenta minutos moi divertidos que me levantaron o ánimo.

O domingo participei na II Carreira Popular Novo Mesoiro coa intención de probar as pernas. Fixen o quecemento cos amigos do Clube Atletismo Sada. 

Saín no medio do grupo e lento coa intención de irme probando. Sen présa. As pernas responden e vou, paseniño, adiantando xente. Primeiro paso a Alberto… Fago a primeira e longa subida sen agobios. Teño preto a Roberto e vexo ao lonxe a Jesús. O primeiro quilómetro pasou en 3.50´´. Sorpréndome porque teño a sensación de ir máis lento. O segundo, que pica para arriba vai en 4.00. Ben… doume ánimos posto que sigo ben. Rematando o 3 km collo a Roberto. Quédome con el para darlle ánimos e para que se me enganche. Agradezo os ánimos do mestre Bernardo.

 Tras acompañar uns centos de metros a Roberto, déixoo e trato de recuperar as posicións perdidas. Perdo a referencia de Jesús (está coma unha moto, parabéns, rapaz). Voume asombrado da barbaridade urbanística que supoñen estas novas edificacións. 

Nas baixadas non gaño ningún posto pero nas subidas e nas zonas planas si. Sorpréndome rematando con forza e adiantando xente na liña de meta.

Resultado 26.55´´ nos 7.075 metros a uns sorprendentes 3.48´´ o quilómetro (hai dous meses andaba a 3.44´´). Entrei de 35 na clasificación absoluta sobre un total de 461 atletas e de 2º na categoría, a minuto e medio dun fenomenal Emilio Martínez (1º da categoría) e  a 1.20´´ do impresionante, e bo fotógrafo, Jesús.

Agora toca adestrar esta semana algo e decidir se vou á Behobia. Total semanal: 40 míseros quilómetros...

O CAS, coma sempre fenomenal, acaparando o pódium.

9ª Maratona de Porto 2012: Non puido ser

Tras ir amañando os problemas xurdidos no nocello esquerdo uns días antes da Maratón da Coruña de abril de 2012, inicieime no “trote borriquero” desde xullo. En agosto xa tiña claro que desexaba facer outra maratón e a escollida volvía ser a de Porto a finais de outubro. 

En xullo fixen 311 km, en agosto 376, en setembro 387 e en outubro (ata o 22) outros 242, cunha media de 85 km semanais. Nas dúas últimas semanas as sensacións non foron boas: molestias case permanentes nos piramidais e tamén apareceu algo semellante a un inicio de pubalxia. 

De sempre existía a posibilidade de non poder ir. Cada semana que se achegaba a data da proba, 28 de outurbo, as posibilidades de non poder asistir ían en aumento. Uns días antes da proba anulamos o hotel. Finalmente o que non pode ser e, ademais, non pode ser. Hai moitas cousas máis importantes que unha maratón.

Nestes meses adestrei moi cómodo, sen presión, gozando dos quilómetros no asfalto. Con bo tempo que facilitou o traballo. Nunca tantos quilómetros fixen en tres meses… 

Agora toca descansar e recuperar o corpo e a cabeciña.

Déixovos o vídeo promocional:

E o vídeo da presentación da proba:

Apresentação Maratona do Porto from Digital Frame pt on Vimeo .

Sen ir á Media de Pontevedra

No meu plan de adestramento esta é unha semana moi tranquila, de asimilación do traballo realizado e de ir acumulando forzas. Tras o luns de repouso, o martes só trotei 20 km posto que non tiven máis tempo e foi imposible facer a tirada longa prevista. Mércores novo descanso e xoves… a test de 2x6000 ao que lle teño pánico.

Nunca acadei os tempos deseñados. Teoricamente teño que facer a primeira serie en 25.00´´, algo nada complicado posto que é o ritmo desexado para unha maratón, pero a segunda serie habería que facela en 22.20´´, é dicir, a 3.43´´ o que supón para min correr a un ritmo magnífico dun dez mil en competición e só competindo podo acadar eses tempos. Nunca conseguín facer ben esta segunda serie. Historicamente os meus tempos foron 23.31´´ (II-10); 22.31´´ (II-11); 23.50´´ (X-11), 23.17´´ (IV-12) e esta semana foi tamén de 23.17´´. Tras rematar ese test pasei pola quiropráctica. Non había ningún problema físico pero… recibín tal malleira que o venres foime imposible moverme. O sábado trote lento, lento, lento para facer 18 km. Pulsacións altas e as pernas non podían subir o ritmo.           

 

O domingo fixen un quecemento de 7 km para logo trotar con Pili outros 18. Primeiro fomos bastante alegres pero como aos dous foinos chegando o cansazo (ela ten falta de quilómetros e eu tiña molestias no piramidal esquerdo) rematamos baixando o ritmo. Outro quilómetro máis ata casa.

Total semanal: 81 km

mentres o Clube de Atletismo Sada enviou esta magnífica representación  á  Media Maratón de Pontevedra:

II Carreira da Auga en Sada

Luns descanso. Martes fixen a tirada longa que tocaba o domingo pasado. Fiquei sorprendido de como podo chegar a calcular unha ruta para facer entre 1.08 e 1.10: foron 1.08.30´´ na ida e 1.06 no regreso. Mais non me atopei moi ben no regreso posto que picaba para arriba e non fun demasiado cómodo. A cabeza emitiu os primeiros sinais negativos pensando na maratón que teño pensado facer en vinte días. O mércores as pernas non querían/podían trotar no quecemento pero como tocaba facer 15x400 entre 1.36 e 1.24 con 50´rec., non había máis remedio que sufrir. Finalmente portáronse moi ben pois fixeron unhas cinco series entre o máximo tempo previsto e 1.30´´; outras cinco entre 1.30´´ e o mínimo previsto e outras cinco a 1.23´´-1.24´´. Xoves descanso. Venres fixen 19 km con 4x3000 e rec.de 90´´. Os tempos planificados eran entre 13.00´´ e 11.50´´. Os tempos realizado foron 12.50´´ (ben); 12.25´´ (ben, boa progresión); 12.20 (regular, case sen progresión) e 11.24´´ (ben, mellor do previsto). O sábado “nin chica nin limoná” é dicir, nin fixen o que tocaría nin fixen o que tocaría o domingo. Fixen 18 km alegres. Deixo a tirada longa prevista para o domingo para o vindeiro martes. 

O domingo a estrearme en Sada formando parte do equipo Alfa na II Carreira da Auga, a favor de UNICEF (recadáronse case 4000 euros, parabéns). É impresionante o ben organziaron todo, o nivel de traballo e esforzo tivo que ser descomunal. Hai tempo para saúdar a case todos os do club e coñecer persoalmente a Beningo de Dieta y Deporte, un pracer.

Iniciei a carreira detrás de Jesús polo Paseo Marítimo. Uns dous quilómetros lisos. Antes de coller a estrada cara a Meirás collemos a Bernardo (“tranquilos, de menos a máis”). Iniciamos as subidas (durarían case ata o quilómetro sete) Imos detrás de Bernando un pelotón grande. Nas subidas váisenos quedando xente. Jesús tira do grupo. Pasamos o quilóemtro 5 en 19.03´´. Tras o avituallamento e logo doutra costa, iniciamos a baixada. Jesús está desbocado. Tira, tira e tira. Colle a Bernardo que se nos separara uns metros e segue baixando (menos mal que se lle dan mal as baixadas…)A pesar da velocidade saúda ao seu fillo e muller (perdón...!) Trato de que non se me escapen. Ao chegar de novo a Sada téñoos preto. No Paseo Marítimo animo a Bernardo…. Dime que ten flato. Vai sufrindo. Pásoo. Nos últimos vinte metros aparece de novo e entramos collidos da man. Fermoso. 

Despois da nosa proba… Andrés Díaz e Pedro Nimo están cos máis pequenos e pequenas. Fan o quecemento con eles. Sofía Toro (medalla de ouro en Londres) tamén nos acompaña. Lembramos cousas do noso instituto. Que actitude. Grazas polo exemplo. Cantidade inmensa de rapaces. 

Posteiormente foi a entrega de trofeos nuhna magnífica sala onde o CAS arrasa. Fixen 37.47´´. Contento posto que o percorrido ten varios quilómetros en subida. Entro despois de Jesús que fai 2º na categoría de máis de 45 anos e un fago… 3º? Non 4º. Já, já. Cousas de champion chip. Equipo Cas-Alfa: segundos. Total semanal 91 km. 

A Coruña-10, 2012

Nesta semana o meu plan de adestramento marcaba poucos quilómetros posto que ten deseñado correr unha media maratón por baixo de 1.23´o domingo. O luns tocou descanso, o martes fixen carreira continua con 17 km onde puiden saudar a Óscar e trotar un pouco con Mariquiña. A verdade é que é unha delicia non trotar sempre só. O mércores foron os mesmos quilómetros incluíndo 6x1000 onde saíron os seguintes tempos: 4.14; 4.11; 4.02; 3.59; 3.38; 3.33. Foron bos tempos máis poucas series… O xoves decidín descansar e non facer ná de ná. Para compensar fixen o venres outros 17 km, media hora de GAP, outra media de abdominais e o que cría ían ser tinta minutos de estiramentos convertéronse nunha hora de Bodyflex. Menos mal que na sala do ximnasio estaban Juan, Teresa e Álvaro para facernos compañía. O sábado trotei uns minutos comodamente (6 km) e o domingo… A Coruña-10.

Tras recoller a Raúl, dirixímonos ao Obelisco para saudar e fotografarnos cos amigos. Toda unha ledicia ver tanta xente con gañas de participar nunha proba de atletismo popular. Incluso estaba Roberto e… con dorsal!!! Tamén andaba por alí Blas...

O Clube de Atletismo Sada

Situeime no meu caixón de saída sen gañas de estar diante. De feito, nada mais darse a saída vou adiantando xente, sen forzar, o que me permite comprobar que estaba moi comodamente situado. No quilómetro dous vexo que vou a ritmo de 3.45´´. Continuo pasando atletas, incluso na subida a Adormideiras. Non paro de mellorar o meu posto na proba ata practicamente o final. Na baixada a Riazor nótome moi tranquilo e poucas pulsacións. Continuo mellorando, mesmo pasando a atletas da miña categoría mellores ca min. Mar tírame unha foto (iso é unha filla; ás miñas? supoño que na cama). Fago varios intentos de facer algún grupo cos corredores que vou adiantando. Non o consigo. Paso o quilómetro cinco en 18.50´´, cinco segundos máis lento ca o ano pasado, mais sigo tranquilo na confianza de ir gardando forzas para o final. Chegando á Casa da Auga entro nunha pequena crise con amago de flato. Baixo un pouco o ritmo uns cincocentos metros nos que ninguén me pasa.

Desde a Praza de Pontevedra vou animando a unha rapaza para que non se me quede. Ao chegar aos Cantóns convénzome de que teño que forzar a tope, mais na rotonda de Porta Real noto que ven xente por detrás con máis ritmo. Trato de defender a posición pero nos últimos douscentos metros adiántanme tres corredores (un tamén o fixera na pasada Vig-Bay) e eu paso a outro. 

Entro a meta ao límite. Teño que achegarme a unha valla para que se me pase o amago de mareo. Despois dun minuto e de recoller a bolsa con bebida e comida, fago o percorrido á inversa. Vou na busca de Mónica.

Animo a todos os atletas, especialmente aos coñecidos. Fago, por Rubine, uns metros coa miña Rabudiña. Téñolle visto mellores caras pero xa pasou a crise e a meta agrada por ela. Á altura da praza de Portugal vexo a Mónica. Tampouco trae o seu mellor rostro. Ofrézolle bebida e trato de animala para que ela non pense nin no cansanzo nin nos seus isquios. Non lle paro de falar. Fai un esprit impresionante na meta. Parabéns.

Ao longo do percorrido, o apio que se recibe do público é fantástico e de sobresaliente o comportamento do club de fans do Clube de Atletismo Sada.

Finalmente entrei na meta en 37.43´´ (a ritmo de 3.46´´ o quilómetro cando agardaba facelo a 3.45´´ ou 3.44´´) uns 20 segundos máis lento ca o ano pasado pero (oh, sorpresa) de 4º na categoría (fronte ao 9º de 2011)Remato contento porque non hai molestias e tras esta semana de descanso (só 67 quilómetros) tocará currar na vindeira.

Velaquí as fotos (irei subindo máis aos poucos)

Pedro Nimo falando da maratón

Tras as duras e marabillosas experiencias vivas polo santiagués en Berlín, Pedro Nimo reflexiona sobre a súa experiencia como atleta "popular". Non deixedes de visitar a páxina web onde relata o seu abandono deste ano 2012.

O maratón de Chicago

O Bank of America Chicago Marathon é un dos 42 quilómetros e 195 metros que forman o coñecido concepto do “World Marathon Majors” (Mellores maratóns do Mundo) xunto cos maratóns de Nova York, Boston, Berlín e Londres. 

A súa primeira edición levouse a cabo no ano 1905. Tan só quince corredores apostáronse na saída, dos cales terminaron só sete. Nas últimas edicións rexistrouse a participación de máis de 45.000 corredores de todo o mundo. 

O Maratón de Chicago é coñecido como un dos máis veloces do mundo xunto co de Berlín; o que o levou a ser o lugar de distintas marcas nacionais e mundiais prometendo ser ano tras ano, sen ningunha dúbida, un maratón onde a ruta ofrecerá un magnífico tour pola cidade atravesando 29 das súas máis famosas localidades, así como unha carreira na que máis dun millón de espectadores vindos de toda o mundo farán vibrar de emoción a cada participante. Cando estiven uns días na “cidade do vento” ía imaxinando como sería participar nesta proba que se desenovlerá neste mes de outubro. 

Que mes tan tremendo: 387 quilómetros

Que mes tan tremendo. Efectivamente, menudo mes. Pero vaiamos por partes, é dicir, contando como foi esta semana. 

O luns tocaba descansar do asfalto e fixen no ximnasio (onde coincidín con Mónica) abdominais e Gap. O martes fixen 17 km e había que traballar con dúas series de 5.000 metros a ritmos previstos de 22.00´´ e 20.40´´. Os resultados foron: 20.47´´ e 19.47´´. Rematei contento e non especialmente canso. O mércores trote de recuperación de 17 km. O xoves descanso revisión muscular na quiropráctica ¡As pernas levaban máis de dous meses sen pasar polas mans de Paloma!. 

A fin de semana merece un punto e aparte. O venres fixen un quecemento de 7 km logo trotei con Pili 12 e outro máis para regresar á casa, en total 20 km. O sábado fixen outros 17 km pero con 10 series de 1.000 que en realidade eran para o venres. Nada máis saír da casa notei que as pernas ían moi lentas, probablemente polos 20 km do día anterior. Como o planificado era facer as series comezando en 4.20 e rematando en 3.40´´, decidín que o mellor sería tratar de facer cinco por riba dos catro minutos e outras cinco por baixo. E así saíron: a primeira a 4.15´´ e a última a 3.44´´. Estas series son as que máis gozo, ou se queredes, onde menos sufro, e é a primeira vez que non melloro o templo planificado. O domingo érgome pensando en Antonio Álvarez e tamén en Pedro Nimo que hoxe “actúan” na maratón de Berlín. Agardo que acaden os seus obxectivos. Os meus era facer unha tirada de 30 km desde a casa e polo río Mero, saíndo moi lento e tratando de rematar forte. Como saín cedo pasei frío (11 graos) e polo paseo fluvial, coma sempre, néboa. Fago a ida en 1.10.30´´, un minuto máis lento ca hai un ano. Principio o regreso a bo ritmo pero con problemas de paso por culpa dos ciclistas que xa andan nun número considerable, mesmo cheguei cruzar insultos cun deles!. Tras deixar A Barcala, sae o sol e creo que empezo a ir máis lento. Nos quilómetros 25 e 26 controlo o tempo (remato o paseo do Burgo) e sorpresa é estupenda, fágoos a ritmo de 4,04´´, cando as sensacións eran outras moi distintas. Incluso no último quilómetro, subindo, trato de darlle caña. Remato en 1.02.10´´. Oito minutos máis rápido que a ida. 

O total semanal foron 101 quilómetros e unha hora de ximnasio Pero o sorprendente é o total de quilómetros do mes. Se en agosto batira a miña marca con 376, este mes de setembro fixen 387. Creo que nunca máis farei tantos.

II Carreira da Auga en Sada

Xa temos o fermoso cartel da II Carreira da Auga de Sada a prol de Unicef. Tedes toda a información no Club de Atletismo Sada.

Adestramentos pensando na Behobia?, Non, home, non.

Outra semana sen competición: ía sendo tempo. O luns descansei de todo tras o susto do piramidal esquerdo do domingo anterior. O martes fixen a trote 17 km: empecei notar molestias no piramidal á media hora pero foron pasando pouco a pouco. Ao chegar á casa fixen unha boa sesión de alongamentos dos piramidais e fascia lata. O mércores tocaban 14 series de 500 metros entre 2.05´´ e 1.47´´ con recuperación dun minuto. A primeira serie saíume en 2.09´´, as seguintes xa por baixo dos dous minutos e as sete últimas por baixo do1.50´´. A última foi a 1.42´´. As recuperación foron de 50´´. Fiquei contento co resultado mais o regreso foi a un trote moi lento.

O xoves tocaba descanso… pero achegueime ata Sada para compartir un adestramento cos compañeiros/as do CAS: quecemento, estiramentos, técnica de carreira, cambios de ritmo e estiramentos… Un día perfecto.

O venres tras un quecemento de 25 minutos, trotei con Pili unha hora: menuda malleira me deu: costas, costas, costas.

O sábado tocaban 25 minutos de quecemento e tres series de 4.000 a 17.20´´, 17.00 e 16.30´´ con 90´´ de recuperación. Como me parecía moito despois de catro días continuados de adestramentos, fixen só 13 minutos de quecemento tomando a primeira serie como parte do mesmo. Os tempos das series foron: 17.15´´; 16.50´´; 15.59´´, sempre por baixo do programado, especialmente a última xa que nos dous últimos quilómetros dinlle un pouco máis de caña. Mentres a miña Rabudiña pillando trofeo en Corcubión.

O domingo tocou unha tirada longa en progresión de 25 km. O resultado non foi malo pero as sensacións non foron boas pois noteime canso e sen forza.

Total de quilómetros semanal 104… por iso ando canso.

Ademais chegou un correo da organización da Behobia-San Sebastian comunicando a súa presenza nas redes sociais. Estou inscrito pero moi probablemente non vaia e se vou non a dispute.