A Coruña-10, 2012

Nesta semana o meu plan de adestramento marcaba poucos quilómetros posto que ten deseñado correr unha media maratón por baixo de 1.23´o domingo. O luns tocou descanso, o martes fixen carreira continua con 17 km onde puiden saudar a Óscar e trotar un pouco con Mariquiña. A verdade é que é unha delicia non trotar sempre só. O mércores foron os mesmos quilómetros incluíndo 6x1000 onde saíron os seguintes tempos: 4.14; 4.11; 4.02; 3.59; 3.38; 3.33. Foron bos tempos máis poucas series… O xoves decidín descansar e non facer ná de ná. Para compensar fixen o venres outros 17 km, media hora de GAP, outra media de abdominais e o que cría ían ser tinta minutos de estiramentos convertéronse nunha hora de Bodyflex. Menos mal que na sala do ximnasio estaban Juan, Teresa e Álvaro para facernos compañía. O sábado trotei uns minutos comodamente (6 km) e o domingo… A Coruña-10.

Tras recoller a Raúl, dirixímonos ao Obelisco para saudar e fotografarnos cos amigos. Toda unha ledicia ver tanta xente con gañas de participar nunha proba de atletismo popular. Incluso estaba Roberto e… con dorsal!!! Tamén andaba por alí Blas...

O Clube de Atletismo Sada

Situeime no meu caixón de saída sen gañas de estar diante. De feito, nada mais darse a saída vou adiantando xente, sen forzar, o que me permite comprobar que estaba moi comodamente situado. No quilómetro dous vexo que vou a ritmo de 3.45´´. Continuo pasando atletas, incluso na subida a Adormideiras. Non paro de mellorar o meu posto na proba ata practicamente o final. Na baixada a Riazor nótome moi tranquilo e poucas pulsacións. Continuo mellorando, mesmo pasando a atletas da miña categoría mellores ca min. Mar tírame unha foto (iso é unha filla; ás miñas? supoño que na cama). Fago varios intentos de facer algún grupo cos corredores que vou adiantando. Non o consigo. Paso o quilómetro cinco en 18.50´´, cinco segundos máis lento ca o ano pasado, mais sigo tranquilo na confianza de ir gardando forzas para o final. Chegando á Casa da Auga entro nunha pequena crise con amago de flato. Baixo un pouco o ritmo uns cincocentos metros nos que ninguén me pasa.

Desde a Praza de Pontevedra vou animando a unha rapaza para que non se me quede. Ao chegar aos Cantóns convénzome de que teño que forzar a tope, mais na rotonda de Porta Real noto que ven xente por detrás con máis ritmo. Trato de defender a posición pero nos últimos douscentos metros adiántanme tres corredores (un tamén o fixera na pasada Vig-Bay) e eu paso a outro. 

Entro a meta ao límite. Teño que achegarme a unha valla para que se me pase o amago de mareo. Despois dun minuto e de recoller a bolsa con bebida e comida, fago o percorrido á inversa. Vou na busca de Mónica.

Animo a todos os atletas, especialmente aos coñecidos. Fago, por Rubine, uns metros coa miña Rabudiña. Téñolle visto mellores caras pero xa pasou a crise e a meta agrada por ela. Á altura da praza de Portugal vexo a Mónica. Tampouco trae o seu mellor rostro. Ofrézolle bebida e trato de animala para que ela non pense nin no cansanzo nin nos seus isquios. Non lle paro de falar. Fai un esprit impresionante na meta. Parabéns.

Ao longo do percorrido, o apio que se recibe do público é fantástico e de sobresaliente o comportamento do club de fans do Clube de Atletismo Sada.

Finalmente entrei na meta en 37.43´´ (a ritmo de 3.46´´ o quilómetro cando agardaba facelo a 3.45´´ ou 3.44´´) uns 20 segundos máis lento ca o ano pasado pero (oh, sorpresa) de 4º na categoría (fronte ao 9º de 2011)Remato contento porque non hai molestias e tras esta semana de descanso (só 67 quilómetros) tocará currar na vindeira.

Velaquí as fotos (irei subindo máis aos poucos)

Pedro Nimo falando da maratón

Tras as duras e marabillosas experiencias vivas polo santiagués en Berlín, Pedro Nimo reflexiona sobre a súa experiencia como atleta "popular". Non deixedes de visitar a páxina web onde relata o seu abandono deste ano 2012.

O maratón de Chicago

O Bank of America Chicago Marathon é un dos 42 quilómetros e 195 metros que forman o coñecido concepto do “World Marathon Majors” (Mellores maratóns do Mundo) xunto cos maratóns de Nova York, Boston, Berlín e Londres. 

A súa primeira edición levouse a cabo no ano 1905. Tan só quince corredores apostáronse na saída, dos cales terminaron só sete. Nas últimas edicións rexistrouse a participación de máis de 45.000 corredores de todo o mundo. 

O Maratón de Chicago é coñecido como un dos máis veloces do mundo xunto co de Berlín; o que o levou a ser o lugar de distintas marcas nacionais e mundiais prometendo ser ano tras ano, sen ningunha dúbida, un maratón onde a ruta ofrecerá un magnífico tour pola cidade atravesando 29 das súas máis famosas localidades, así como unha carreira na que máis dun millón de espectadores vindos de toda o mundo farán vibrar de emoción a cada participante. Cando estiven uns días na “cidade do vento” ía imaxinando como sería participar nesta proba que se desenovlerá neste mes de outubro. 

Que mes tan tremendo: 387 quilómetros

Que mes tan tremendo. Efectivamente, menudo mes. Pero vaiamos por partes, é dicir, contando como foi esta semana. 

O luns tocaba descansar do asfalto e fixen no ximnasio (onde coincidín con Mónica) abdominais e Gap. O martes fixen 17 km e había que traballar con dúas series de 5.000 metros a ritmos previstos de 22.00´´ e 20.40´´. Os resultados foron: 20.47´´ e 19.47´´. Rematei contento e non especialmente canso. O mércores trote de recuperación de 17 km. O xoves descanso revisión muscular na quiropráctica ¡As pernas levaban máis de dous meses sen pasar polas mans de Paloma!. 

A fin de semana merece un punto e aparte. O venres fixen un quecemento de 7 km logo trotei con Pili 12 e outro máis para regresar á casa, en total 20 km. O sábado fixen outros 17 km pero con 10 series de 1.000 que en realidade eran para o venres. Nada máis saír da casa notei que as pernas ían moi lentas, probablemente polos 20 km do día anterior. Como o planificado era facer as series comezando en 4.20 e rematando en 3.40´´, decidín que o mellor sería tratar de facer cinco por riba dos catro minutos e outras cinco por baixo. E así saíron: a primeira a 4.15´´ e a última a 3.44´´. Estas series son as que máis gozo, ou se queredes, onde menos sufro, e é a primeira vez que non melloro o templo planificado. O domingo érgome pensando en Antonio Álvarez e tamén en Pedro Nimo que hoxe “actúan” na maratón de Berlín. Agardo que acaden os seus obxectivos. Os meus era facer unha tirada de 30 km desde a casa e polo río Mero, saíndo moi lento e tratando de rematar forte. Como saín cedo pasei frío (11 graos) e polo paseo fluvial, coma sempre, néboa. Fago a ida en 1.10.30´´, un minuto máis lento ca hai un ano. Principio o regreso a bo ritmo pero con problemas de paso por culpa dos ciclistas que xa andan nun número considerable, mesmo cheguei cruzar insultos cun deles!. Tras deixar A Barcala, sae o sol e creo que empezo a ir máis lento. Nos quilómetros 25 e 26 controlo o tempo (remato o paseo do Burgo) e sorpresa é estupenda, fágoos a ritmo de 4,04´´, cando as sensacións eran outras moi distintas. Incluso no último quilómetro, subindo, trato de darlle caña. Remato en 1.02.10´´. Oito minutos máis rápido que a ida. 

O total semanal foron 101 quilómetros e unha hora de ximnasio Pero o sorprendente é o total de quilómetros do mes. Se en agosto batira a miña marca con 376, este mes de setembro fixen 387. Creo que nunca máis farei tantos.

II Carreira da Auga en Sada

Xa temos o fermoso cartel da II Carreira da Auga de Sada a prol de Unicef. Tedes toda a información no Club de Atletismo Sada.

Adestramentos pensando na Behobia?, Non, home, non.

Outra semana sen competición: ía sendo tempo. O luns descansei de todo tras o susto do piramidal esquerdo do domingo anterior. O martes fixen a trote 17 km: empecei notar molestias no piramidal á media hora pero foron pasando pouco a pouco. Ao chegar á casa fixen unha boa sesión de alongamentos dos piramidais e fascia lata. O mércores tocaban 14 series de 500 metros entre 2.05´´ e 1.47´´ con recuperación dun minuto. A primeira serie saíume en 2.09´´, as seguintes xa por baixo dos dous minutos e as sete últimas por baixo do1.50´´. A última foi a 1.42´´. As recuperación foron de 50´´. Fiquei contento co resultado mais o regreso foi a un trote moi lento.

O xoves tocaba descanso… pero achegueime ata Sada para compartir un adestramento cos compañeiros/as do CAS: quecemento, estiramentos, técnica de carreira, cambios de ritmo e estiramentos… Un día perfecto.

O venres tras un quecemento de 25 minutos, trotei con Pili unha hora: menuda malleira me deu: costas, costas, costas.

O sábado tocaban 25 minutos de quecemento e tres series de 4.000 a 17.20´´, 17.00 e 16.30´´ con 90´´ de recuperación. Como me parecía moito despois de catro días continuados de adestramentos, fixen só 13 minutos de quecemento tomando a primeira serie como parte do mesmo. Os tempos das series foron: 17.15´´; 16.50´´; 15.59´´, sempre por baixo do programado, especialmente a última xa que nos dous últimos quilómetros dinlle un pouco máis de caña. Mentres a miña Rabudiña pillando trofeo en Corcubión.

O domingo tocou unha tirada longa en progresión de 25 km. O resultado non foi malo pero as sensacións non foron boas pois noteime canso e sen forza.

Total de quilómetros semanal 104… por iso ando canso.

Ademais chegou un correo da organización da Behobia-San Sebastian comunicando a súa presenza nas redes sociais. Estou inscrito pero moi probablemente non vaia e se vou non a dispute.

I Carreira Nocturna Concello de Ferrol

Tras a malleira do domingo pasado, o luns descansei mais ao final da tarde achegueime ao ximnasio con Juan para facer unha hora de GAP e abdominais. O martes, aínda canso, só 15 km ao trote. O mércores un dos adestramentos que peor levo: 13 km con 15 series de 300 metros entre 1.07´´ e 1.01´´ con 45´´ de recuperación. Xoves fun á miña quiro-práctica por unha contractura no pescozo e costas. Venres 17 con 5x2.000 e cometín un tremendo erro ao trabucarme de ritmo na primeira serie pois tiña que ser en 8.45´´ e fíxena en 8.08´´, entón a manter o tipo e baixar tempos: 7.57; 7.47; 7,45 e 7.40´´ Rematei realmente canso. 

O previsto para o domingo era participar no dez mil de Riveira mais como non puido ser, fixen, o sábado, a I Carreira Nocturna Concello de Ferrol a onde cheguei con tempo pero sen o meu chip amarelo. Non fago moito quecemento e aproveito para saudar aos atletas do CAS presentes: Alberto, Raúl e Mónica.

Cunha alta temperatura, ás 21.30 deuse a saída desde a Praza de España polo barrio da Magdalena e ata o porto regresando ata completar as dúas voltas de catro quilómetros. Nos primeiros metros adiántame moita xente e sobre todo na costa da rúa san Francisco ao pasar por onde casa, en lamentable estado de abandono, de don Francisco Carvalho Calero. E é que as costas abaixo non se me dan nada ben. No porto damos volta e permíteme comprobar que vou en torno á posición 35. Vou cómodo e rápido. 

No primeiro paso pola meta hai moitísima xente. Da gusto correr así.

Na segunda volta empezo adiantar a corredores chegando ao punto máis lonxano na posición 30 aproximadamente.  Continuo pasando xente e mesmo á primeira muller. Non forzo no último quilómetro posto que vai picando para arriba. Tras cruzar a meta, saudar aos amigos, agardar pola entrega de trofeos e polas cañas e pinchos.

Resultados: posición 26 (sobre 542 chegados á meta), 3º na categoría de máis de 45 e cun tempo neto de 29.49´´ a 3.44´´ quilómetro.

O domingo estaba prevista a tirada longa da semana. Aos catro quilómetros comecei notar molestias no piramidal esquerdo (a primeira vez que protesta ese lado) e como non ían a menos decido ser prudente (alucinante, eu prudente) e facer só 15 quilómetros. Mais teño que estar contento polos resultados da semana a pesar de que non foron moitos quilómetros (70) pero houbo dous días con series e unha competición curta. O luns descanso e a facer estiramentos dos piramidais sen falta.

Vaia semana!!!: De Dexo a Louro pola costa

Unha semana ben rara. Hai uns días pensei que esta semana sería medio perdida, que podería saír trotar pouco e que algunhas probas médicas deixaríanme tirado… E ao final foron uns cantos quilómetros: exactamente 103. Probablemente a semana na que máis teño rodado. Un bo feixe de quilómetros para a mochila aínda que poucos de calidade. 
O luns foron tan só 16; o martes 13 con 6x1000 (4.07; 3.52; 3.58; 3.50: 3.45; 3.39´´). O mércores fixen unha tiradiña especial, desde hotel Porto Cobo de Santa Cruz ata Dexo pasando por Seixo Branco, o portiño de Dexo e subindo a Rúa da Costa (dura, non si, Juan e Pili?): 19 km. Gocei un montón dese percorrido e das súas fermosas vistas. A ida foi en 46 minutos e o regreso en catro menos. Rematei o día facendo unha hora de pesas (Body Pump).  Mirade o percorrido e o seu perfil:

O venres, imos retomando vellos costumes, 14 km con Pili (“Todo un pracer”). O sábado 15km. Rematei a semana trotando por Louro. Primeira tirada longa a ritmo tranquilo: 26 quilómetros en 123 minutos. Estou cómodo facendo moitos quilómetros mais, pola contra, cústame un mundo facer series. Mirade tamén o percorrido e o seu perfil (non é exactamente o que fixen pois o ampliei un pouquiño):

Cross de Broña: 8ª edición

Dúas semanas sen poñer nada. Isto no pode ser e a continuación darémoslle remedio.

Na semana do 20 ao 26 de agosto fixen 72 quilómetros e unha hora e media de ximnasio(GAP e abdominais) Houbo un intento de series de mil metros pero as pernas non responderon. O venres e o sábado non fixen deporte mais si actividade social posto que os amigos de Montrove viñeron pasar o fin de semana a Louro. Deste xeito, os que aínda están en condicións de trotar andivemos por Monte Louro e comprobaron porque me gusta tanto ese percorrido. Ademais foi toda unha honra trotar con esas mulleres de tanta forza e con Raúl e Álvaro (por suposto)

 Fixádevos nas camisetas: Maratón de Madrid; Behobia-San Sebastian; Marató de Barcelona... E na praia de Area Maior.

Na semana seguinte comeceina con 17 km e unha hora con Pili no ximnasio (GAP e abdominais) onde coñecín esta fermosísima versión:

(Dádelle ao play para escoitala mentres ledes a crónica) 

O martes xa tocou 15 km con 10x500 entre 2.00 e 1.41´´, mais case todas por baixo de 1.50´´ (o que tocaba era entre 2.07´´ e 1.5.0´´). O mércores 17 km e 30´de abdominais.O xoves, cambio de plans e tirada longa: de Santa Cruz –Mera-Seixo Branco- Castro de Subiña  e regreso. En total uns 20 km1.28´. Levaba case 30 anos sen estar nese castro e o pasado domingo non me saía o seu nome polo que tocou subir ata el. Fermoso percorrido cheo de costas. 

Rematei o día con 30 minutos de GAP. O venres 15 km a trote. Así rematei agosto cun total de 376 quilómetros (nunca tantos fixen nun mes). Son moitos quilómetros pero noto que me falta forza e velocidade. A vindeira semana xa será outra cousa...Tamén xubilei o cuarto modelo de Asics Cumulus con 1.140 quilómetros. Agradecido lles quedo.
 

SETEMBRO: sábado de repouso e facendo unha sardiñada. Domingo volvín participar no Crosde Broña, na súa oitava edición (fixérao tamén na terceira). A sorpresa foi a aparición, case máxica, da miña Rabudiña, sempren ben acompañada, que anda iniciando a temporada, con permiso dos seus médicos. 

A proba é dura, dura, dura. Tras os primeiros metros só me adianta unha persoa. Trato de ir adiantando xente a medida que a carreira vai subindo, subindo, subindo. É máis dun quilómetro onde a pendente vai progresivamente en aumento ata acabar sendo unha tortura. A xente que teño por diante non parecen da miña categoría (1966 e anteriores) polo que non forzo a marcha. Os últimos metros son fermosísimo pois van ao carón do mar con Ría de Muros de fondo. Entro a uns 4 minutos por quilómetro nos case sete mil de que consta o cross. Entro contento pois souben sufrir na subida e non forzar nas baixadas para protexer os nocellos.

Tras cruzar a meta vou pola miña Rabudiña. Ven coma unha campiona e entra na meta marcándose un fenomenal sprint.

Rematamos os dous no podio ao acadar senllos terceiros postos. Parabéns, Sandra. A organización: de luxo.

Que se era dura a proba? Mira o perfil:

XXI Carreira das Areas (Carnota, A Coruña)

Non me gustan os cambios. Por que cambiar algo ao que xa estamos afeitos e gozamos del? 

Pois ben, despois de 20 anos, o concello de Carnota decidiu trocar o punto de saída e de chegada da súa Carreira das Areas. O cambio consistiu en poñer a saída e a chegada nas portas do concello, É dicir, a 1.400 metros da area da praia. E para colmo a 41 metros de altitude (os douscentos primeiros/últimos cunha pendente de coidado). Ademais, e sen previo aviso, retrasouse a saída media hora. 

Como cheguei con tempo, e a proba foi retrasada e como non levo nada ben as subidas, decidín tirar para arriba pola pista que hai sobre o concello para volver o petroglifo de Pedra Escrita. Había xa varios anos que estivera alí. Agora está sinalizado e conta cun panel informativo. Mágoa que a información que contén proveña de quen provén (non penso citar o seu nome) 

Pedra Escrita

Iniciei a proba amodo, sen acelerarme na baixada inicial. Ao chegar á area, calculo que vou de sétimo na miña categoría (de 45 a 54 anos). Tamén cambiaron a a dirección do percorrido, indo, inicialmente cara Maceiras. A marea está moi baixa pero hai moita auga na dura area. Ao chegar á primeira baliza, xa estamos os tres primeiros da categoría xuntos. Tras uns minutos de trote conxunto, equivócome e penso que axiña iniciaremos a subida ao concello, polo que cambio o ritmo e acelero para deixar aos meus compañeiros un pouco por detrás. Pouco despois decátome do erro e vexo que temos que ir ata Boca do Rio e trato de manter o ritmo e a distancia. A vista é impresionante, toda a Praia de Carnota, coa súa inmensidade de sete quilómetros de lonxitude e a vista sempre fixa na Moa, o cume do Monte Pindo. A area está agora máis branda e hai moitas pozas e regatos que ás veces podemos saltar e outras non. 

FOTO: Tirando cara a Boca do Río, con Lira ao fondo

Na segunda baliza, Blas e Raquel danme ánimos e inicio o regreso vendo que os da miña categoría vanse quedando. Ao chegar á area seca e coller a pasarela de madeira, sufro un pouco e os que tiña diante vánseme algo. Cando pisamos o asfalto de novo, gaño unha posición e afrontamos a subida final. A humidade é altísima e a temperatura é xa de 25 graos. Menos mal que o día está cuberto. Vexo que ninguén forza e todos mantemos os nosos lugares na costa final. Entro exactamente en 40 minutos, pensando que foron uns sete quilómetros pola area, non está mal. Confeso que voume atopando cada día mellor. 

Ao pouco de rematar, Ángel Carracedo, ordena aos de Louro unha foto conxunta. Entre os que vedes hai catro premios nas distintas categorías. Falo cos atletas coñecidos, especialmente cos que vexo na temporada de verán. 

Parte de guerra: tíñalle medo ao comportamento do nocello esquerdo pola area, especialmente pola branda e irregular da zona de Boca do Río. Durante a proba portouse moi ben pero logo en frío e pola tarde comecei a notar molestias, distintas das habituais desde hai xa catro meses, mais molestias. Tras a proba tratei de estirar os piramidais e o dereito, sempre o dereito, ameazou con contracturarse: estaba moi cargado. 

Finalmente entro na meta de 20 e de 1º na categoría. O premio consiste nunha pequena e fermosa bandexa feita por Nacho Porto. 

 Semana iniciada con 90 minutos de ximnasio acompañado por Pili e Marta. O martes fixen, por fin, unha tirada de 21 km (lento pero seguro: 1.35.35´´). Mércores: 15 km con 6x1000: 4.08; 4.02; 3.58; 3.50; 3.45; 3.38´´ (xa mellor ca semana pasada). Xoves: tres horas de andaina polas Fragas do Eume e 10 km de trote. Venres: 17 km. Sábado a proba de Carnota e o Domingo rematei a semana trotanto tan só sete quilómetros (chovía, chovía, chovía) e dándome unha boa sesión de alongamentos que dirían os irmáns portugueses. 

Outros 81 quilómetros semanais para o peto.

Percurso da maratona de Liverpool

Aquí tedes un video resume da Maratona de Liverpool. Celebrarase o vindeiro 14 de outubro de 2012. Iremos alá algún día?
 

XIX Carreira a Pé de Lira

Esta semana fixen unha tirada en bici e 71 km correndo, entre eles houbo un día con intento de series (6x1000 en 4.10´´: 4.05´´; 4.04´´; 4.00´´; 3.55´´; 3.50´´). Teño que seguir buscando as sensacións na series (a velocidade e a resistencia chegarán algún día). O venres descasei pois, repasando os meus apuntamentos, vin que desde o 2004 (1ª participación) non mellorara o crono a Carreira a Pé de Lira (7.350 metros). O sábado era o día da proba mais tamén o día que a miña irmá decidiu celebrar un inventado “Patrón” en Louro. E como celebramos as cousas en Galicia?: con callos, xamón asado e sobremesas para un rexemento. Pois co bandullo ben cheo funme para Lira.

Oportunidade de tirar unas fotos para Iniciarte e saudar aos amigos da temporada de verán, como xa fixera na proba de Vimianzo e farei na de Carnota. Como vou só desde Louro teño tempo dabondo de facer o quecemento e comprobar, como fago sempre, como é a costa de asfalto duns 600 metros que hai no quilómetro 5-6.

A primeira sorpresa veu da man de Blas, regresado das súas montañas e con el  a fotógrafa máis guapa das carreira: Raquel.  A segunda é que teño un club de fans máis numeroso da competición. Os comensais (chegáramos a pasar do trinta) tras a longa sobremesa decidiron darse un paseo ata Lira. Non sabían que terían que esperar 90 minutos pola foto da entrega de trofeos… (mentres picaron pementos e cervexas)

O ambiente magnífico, como sempre. O número de participantes en aumento. 

Na saída a xente nova empeza con moita présa. Adiántanme moitos. A saída en subida e polo piñeiral é estreita e duns 300 metros. Cando remato o primeiro quilómetros case teño a miña posición natural. Adiante a moita xente. No segundo quilómetro pásanme dous atletas, un deles da miña categoría. Vou detrás deles polos camiños de terra e con pedras soltas. Vou incómodo pero consigo que non se me marchen. Dous quilómetros máis tarde, aumento o ritmo e pásoos (o da miña categoría ficaría lesionado nun xemelgo e tería que abandonar) Ao dar a volta, tras pasar a Praia de Ximprón (lembraredes o seu nome pola desfeita do Prestige) noto que vou pagar o esforzo realizado con/contra os dous atletas. Levo uns quince segundos de marxe sobre o grupiño que ven detrás onde hai unha persoa da miña categoría. Ao iniciar a subida, fágoo con malos presentimentos mais vou con calma. Ao pouco de rematar a subida voume recuperando e mesmo son quen de facer uns últimos minutos con forza e impedir que ninguén me pase na baixa final, tal e como acontecerá nalgunha outra ocasión. Comprobo o cronómetro e vexo que é posible mellorar a marca pero… esquecín paralo na meta.

Entrei, co apoio do club de fans, de 12 na xeral e de 1º na categoría.

Rematei a semana trotando o domingo uns 13 km.

1ª Carreira pedestre Concello de Vimianzo

Semana de iniciar a posta a punto: Luns só 30 minutos de abdominais. Martes 15 km con 6 series de 1.000 metros: as tres primeiras por encima de catro minutos e a tres seguintes en torno a 3.45´´. Mércores 17 km, xoves 15 km con outras seis series (só dúas por baixo de catro minutos pero todas en progresión). Venres17 km, sábado 15 e domingo 12 km. Total semanal: 91 km.

Un apuntamento sobre o mes de xullo: fixen un total de 311 km. É o oitavo mes, desde que troto, no que supero os trescentos quilómetros. Levo acumulados nestes sete primeiros meses do ano un total de 1.752 km. Son moitos ao pensar nos problemas do nocello esquerdo que apareceu unha semana antes da maratona da Coruña.

E para rematar a semana participei na I Carreira Pedestre Concello de Vimianzo. A idea era gozar da proba, non forzar para non rematar sufrindo. En Vimianzo atopeime con Julio Vázquez e cos seu fillos. Tamén tiven a oportunidade de saudar aos coñecidos da miña temporada de verán pola costa.

Saín cómodo, tratando de facelo non rápido. Paso o primeiro quilómetro só un pouco por baixo de catro minutos. Adiántame Julio e pouco despois ven desde atrás o rapaz de 16 anos co que xa coincidira en Ordes de Muros arqueolóxico. Tras trotar onda el uns metros, fálolle e tiraremos xuntos uns oito quilómetros. O percorrido non é moi duro pois só hai unha costa pronunciada duns douscentos metros. Cando falta algo máis dun quilómetro o rapaz váiseme uns metros. Non teño forzas para esprintar pero entro contento en 38.28´´, a 3.51´´ o quilómetro. Non está mal para o momento da temporada na que andamos. Na meta agradecéndolle o rapaz o seu traballo e teño a oportunidade de falar co seu pai, José Ramón Mayo (1º en M40)

Finalmente, entrei de 17 na xeral e 2º na categoría (RESULTADOS). Había xa moito tempo, en concreto desde a Vig-Bay de marzo 2012 que non gozaba dunha proba. Xa ía sendo hora de non sufrir. O premio é pequeno é fermoso.

Foto do podium: Un José Manuel entre dous José Antonio.