XXI Carreira das Areas (Carnota, A Coruña)

Non me gustan os cambios. Por que cambiar algo ao que xa estamos afeitos e gozamos del? 

Pois ben, despois de 20 anos, o concello de Carnota decidiu trocar o punto de saída e de chegada da súa Carreira das Areas. O cambio consistiu en poñer a saída e a chegada nas portas do concello, É dicir, a 1.400 metros da area da praia. E para colmo a 41 metros de altitude (os douscentos primeiros/últimos cunha pendente de coidado). Ademais, e sen previo aviso, retrasouse a saída media hora. 

Como cheguei con tempo, e a proba foi retrasada e como non levo nada ben as subidas, decidín tirar para arriba pola pista que hai sobre o concello para volver o petroglifo de Pedra Escrita. Había xa varios anos que estivera alí. Agora está sinalizado e conta cun panel informativo. Mágoa que a información que contén proveña de quen provén (non penso citar o seu nome) 

Pedra Escrita

Iniciei a proba amodo, sen acelerarme na baixada inicial. Ao chegar á area, calculo que vou de sétimo na miña categoría (de 45 a 54 anos). Tamén cambiaron a a dirección do percorrido, indo, inicialmente cara Maceiras. A marea está moi baixa pero hai moita auga na dura area. Ao chegar á primeira baliza, xa estamos os tres primeiros da categoría xuntos. Tras uns minutos de trote conxunto, equivócome e penso que axiña iniciaremos a subida ao concello, polo que cambio o ritmo e acelero para deixar aos meus compañeiros un pouco por detrás. Pouco despois decátome do erro e vexo que temos que ir ata Boca do Rio e trato de manter o ritmo e a distancia. A vista é impresionante, toda a Praia de Carnota, coa súa inmensidade de sete quilómetros de lonxitude e a vista sempre fixa na Moa, o cume do Monte Pindo. A area está agora máis branda e hai moitas pozas e regatos que ás veces podemos saltar e outras non. 

FOTO: Tirando cara a Boca do Río, con Lira ao fondo

Na segunda baliza, Blas e Raquel danme ánimos e inicio o regreso vendo que os da miña categoría vanse quedando. Ao chegar á area seca e coller a pasarela de madeira, sufro un pouco e os que tiña diante vánseme algo. Cando pisamos o asfalto de novo, gaño unha posición e afrontamos a subida final. A humidade é altísima e a temperatura é xa de 25 graos. Menos mal que o día está cuberto. Vexo que ninguén forza e todos mantemos os nosos lugares na costa final. Entro exactamente en 40 minutos, pensando que foron uns sete quilómetros pola area, non está mal. Confeso que voume atopando cada día mellor. 

Ao pouco de rematar, Ángel Carracedo, ordena aos de Louro unha foto conxunta. Entre os que vedes hai catro premios nas distintas categorías. Falo cos atletas coñecidos, especialmente cos que vexo na temporada de verán. 

Parte de guerra: tíñalle medo ao comportamento do nocello esquerdo pola area, especialmente pola branda e irregular da zona de Boca do Río. Durante a proba portouse moi ben pero logo en frío e pola tarde comecei a notar molestias, distintas das habituais desde hai xa catro meses, mais molestias. Tras a proba tratei de estirar os piramidais e o dereito, sempre o dereito, ameazou con contracturarse: estaba moi cargado. 

Finalmente entro na meta de 20 e de 1º na categoría. O premio consiste nunha pequena e fermosa bandexa feita por Nacho Porto. 

 Semana iniciada con 90 minutos de ximnasio acompañado por Pili e Marta. O martes fixen, por fin, unha tirada de 21 km (lento pero seguro: 1.35.35´´). Mércores: 15 km con 6x1000: 4.08; 4.02; 3.58; 3.50; 3.45; 3.38´´ (xa mellor ca semana pasada). Xoves: tres horas de andaina polas Fragas do Eume e 10 km de trote. Venres: 17 km. Sábado a proba de Carnota e o Domingo rematei a semana trotanto tan só sete quilómetros (chovía, chovía, chovía) e dándome unha boa sesión de alongamentos que dirían os irmáns portugueses. 

Outros 81 quilómetros semanais para o peto.

Percurso da maratona de Liverpool

Aquí tedes un video resume da Maratona de Liverpool. Celebrarase o vindeiro 14 de outubro de 2012. Iremos alá algún día?
 

XIX Carreira a Pé de Lira

Esta semana fixen unha tirada en bici e 71 km correndo, entre eles houbo un día con intento de series (6x1000 en 4.10´´: 4.05´´; 4.04´´; 4.00´´; 3.55´´; 3.50´´). Teño que seguir buscando as sensacións na series (a velocidade e a resistencia chegarán algún día). O venres descasei pois, repasando os meus apuntamentos, vin que desde o 2004 (1ª participación) non mellorara o crono a Carreira a Pé de Lira (7.350 metros). O sábado era o día da proba mais tamén o día que a miña irmá decidiu celebrar un inventado “Patrón” en Louro. E como celebramos as cousas en Galicia?: con callos, xamón asado e sobremesas para un rexemento. Pois co bandullo ben cheo funme para Lira.

Oportunidade de tirar unas fotos para Iniciarte e saudar aos amigos da temporada de verán, como xa fixera na proba de Vimianzo e farei na de Carnota. Como vou só desde Louro teño tempo dabondo de facer o quecemento e comprobar, como fago sempre, como é a costa de asfalto duns 600 metros que hai no quilómetro 5-6.

A primeira sorpresa veu da man de Blas, regresado das súas montañas e con el  a fotógrafa máis guapa das carreira: Raquel.  A segunda é que teño un club de fans máis numeroso da competición. Os comensais (chegáramos a pasar do trinta) tras a longa sobremesa decidiron darse un paseo ata Lira. Non sabían que terían que esperar 90 minutos pola foto da entrega de trofeos… (mentres picaron pementos e cervexas)

O ambiente magnífico, como sempre. O número de participantes en aumento. 

Na saída a xente nova empeza con moita présa. Adiántanme moitos. A saída en subida e polo piñeiral é estreita e duns 300 metros. Cando remato o primeiro quilómetros case teño a miña posición natural. Adiante a moita xente. No segundo quilómetro pásanme dous atletas, un deles da miña categoría. Vou detrás deles polos camiños de terra e con pedras soltas. Vou incómodo pero consigo que non se me marchen. Dous quilómetros máis tarde, aumento o ritmo e pásoos (o da miña categoría ficaría lesionado nun xemelgo e tería que abandonar) Ao dar a volta, tras pasar a Praia de Ximprón (lembraredes o seu nome pola desfeita do Prestige) noto que vou pagar o esforzo realizado con/contra os dous atletas. Levo uns quince segundos de marxe sobre o grupiño que ven detrás onde hai unha persoa da miña categoría. Ao iniciar a subida, fágoo con malos presentimentos mais vou con calma. Ao pouco de rematar a subida voume recuperando e mesmo son quen de facer uns últimos minutos con forza e impedir que ninguén me pase na baixa final, tal e como acontecerá nalgunha outra ocasión. Comprobo o cronómetro e vexo que é posible mellorar a marca pero… esquecín paralo na meta.

Entrei, co apoio do club de fans, de 12 na xeral e de 1º na categoría.

Rematei a semana trotando o domingo uns 13 km.

1ª Carreira pedestre Concello de Vimianzo

Semana de iniciar a posta a punto: Luns só 30 minutos de abdominais. Martes 15 km con 6 series de 1.000 metros: as tres primeiras por encima de catro minutos e a tres seguintes en torno a 3.45´´. Mércores 17 km, xoves 15 km con outras seis series (só dúas por baixo de catro minutos pero todas en progresión). Venres17 km, sábado 15 e domingo 12 km. Total semanal: 91 km.

Un apuntamento sobre o mes de xullo: fixen un total de 311 km. É o oitavo mes, desde que troto, no que supero os trescentos quilómetros. Levo acumulados nestes sete primeiros meses do ano un total de 1.752 km. Son moitos ao pensar nos problemas do nocello esquerdo que apareceu unha semana antes da maratona da Coruña.

E para rematar a semana participei na I Carreira Pedestre Concello de Vimianzo. A idea era gozar da proba, non forzar para non rematar sufrindo. En Vimianzo atopeime con Julio Vázquez e cos seu fillos. Tamén tiven a oportunidade de saudar aos coñecidos da miña temporada de verán pola costa.

Saín cómodo, tratando de facelo non rápido. Paso o primeiro quilómetro só un pouco por baixo de catro minutos. Adiántame Julio e pouco despois ven desde atrás o rapaz de 16 anos co que xa coincidira en Ordes de Muros arqueolóxico. Tras trotar onda el uns metros, fálolle e tiraremos xuntos uns oito quilómetros. O percorrido non é moi duro pois só hai unha costa pronunciada duns douscentos metros. Cando falta algo máis dun quilómetro o rapaz váiseme uns metros. Non teño forzas para esprintar pero entro contento en 38.28´´, a 3.51´´ o quilómetro. Non está mal para o momento da temporada na que andamos. Na meta agradecéndolle o rapaz o seu traballo e teño a oportunidade de falar co seu pai, José Ramón Mayo (1º en M40)

Finalmente, entrei de 17 na xeral e 2º na categoría (RESULTADOS). Había xa moito tempo, en concreto desde a Vig-Bay de marzo 2012 que non gozaba dunha proba. Xa ía sendo hora de non sufrir. O premio é pequeno é fermoso.

Foto do podium: Un José Manuel entre dous José Antonio.

Iniciándome no triatlón?

O luns, día de repouso de trote, fixen 90 minutos de ximnasio (abdominais e AF) acompañado de Pili. Martes 17 km. O mércores tocou rota marítima pola ría de Arousa. O xoves 15 km con amago de catro series de 1.000 metros, todas algo por baixo de catro minutos (a vindeira semana tratarei de facer máis e mellor). O venres outros 15 km. O sábado, xa nas terras muradáns tocou 15 km e seguidos de 1.000 de natación nunha das piletas máis fermosas que coñezo, con vistas á ría de Muros (algún día terei que tirar alguhnas fotos). E pola tarde 80 minutos de Bici polas montañas de Louro. É dicir un triatlón.

Por certo, o obxectivo do paseíño (40 minutos de subida) de BTT era chegar ata a Torre dos Mouros, xacemento arqueolóxico situado sobre Lira, nun lugar espectacular, pois mirado ao sur vese a cabo de Corrubedo e, mirando ao norte, o de Fisterra. Deste lugar darei conta en Iniciarte pero se queredes algo máis de información visitade Capítulo Cero.

O domingo, coas pernas derrotadas polo traballo do día anterior, fixen só 17 km (tocarían 21) trotando pola estrada ata Lira e regreso.

En resume: 79 km, hora e media de ximnasio, 1.000 metros de natación e 80 minutos de bicicleta. Non está mal, eh?

Semana completa

Semana na que amanezo todos os días coas pernas moi pesadas e cansas polo que decido non trotar cedo e deixar os adestramentos para as tardes. 

Fixen dúas sesións (luns e sábado) de bici en total dúas horas e vinte minutos. Tratei de que a zona onde rematan as costas se vaia acostumando ao sillín ao tempo que busquei coller cadencia de pedaleo. Non hai présa. Traballo basicamente con 42/15, sen forzar. Aínda non me atrevo a andar pola estrada (dáme vergoña ir tan amodo) polo que fago do Paseo do Burgo o meu particular Tour de France. O sábado subo a costa de Liáns con menor esforzo do previsto. Noto unha certa febleza no vasto interno das dúas pernas. Pola contra, as molestias no nocello esquerdo practicamente desapareceron ao remate da semana.  A fascia lata: non consta como vai ata que a quiropráctica lle metas as mans.

Case non fixen ximnasio, tan só o venres media hora de abdominais. 

Trotei un total de 74 quilómetros en cinco días. Boa cantidade pero xa vou necesitando facer máis cambios de ritmo ou principiar coas series… e dáme unha preguiza tremenda… Xa vos contarei. 

Serve como actividade deportiva o paseo en barco (grazas Pepe) pola ría de Pontedeume?

Semana variada

Este semana estivo marcada pola realización de diversas probas médicas (a finais de mes veremos os resultados, ou sexa que tranquilidade) incluíndo a miña primeira sesión de sedación completa. A pesares do cal a actividade deportiva foi a seguinte:

O luns 15 km e unha hora de GAP e abdominais. Martes: 17 km. Sábado 13 km pola mañá e unha hora e media de bici de montaña polas terras muradáns. Non me resisto facer o percorrido que vai de Louro a Taxes, bordear a enseada de Muros, chegar casa ata Paxareiras (600 metros de altura), regresar vendo toda a praia de Carnota ata o Ancoradoiro e Louro. É un percorrido espectacular.

O domingo repetín, para espantar vellos demos, o adestramento do 7 de abril cando aparecerán os problemas no nocello esquerdo. Foron 20 km en 90 minutos. O nocello aguantou.  O percorrido foi: praia de san Francisco, volta por Monte Louro  estrada ata Lariño (tempo atrás facíao polas praias de Area Maior e Lariño) e regreso.

En total: unha hora de ximnasio; noventa minutos de BTT e 65 km.

Deporte e literatura: "Un asesinato piadoso"

O periodista e escritor José María Guelbenzu, obriga á xuíza Maria de Marco, protagonista dunha interesante serie de novela policíaca, a facer deporte tras un traslado profesional e por unha cuestión de quilos.

"El día siguiente al asesinato de Cristóbal Piles, Mariana aparcó su coche en el Paseo Marítimo y salió a correr por la playa vestida con unas mallas negras, pantalón corto, camiseta también negra y calzado deportivo.

(…) El frío la estimuló. Corría a buen ritmo, sin forzar la velocidad, cuidando la respiración. Había tomado la costumbre de hacerlo de lunes a viernes, a poco de amanecer; corría durante una hora y después regresaba a casa, tomaba una ducha y un desayuno fuerte y salía hacia el Juzgado.

(…) Se había aficionado a correr a poco de llegar a G… Fie como una iluminación repentina porque a ella nunca le pareció ni medio sensata la práctica del jogging, a pesar de que las películas americanas parecía deducirse que se trataba de un ejercicio reservado a jóvenes esbeltas y glamurosas, porque la dura realidad española mostraba otro tipo de participantes que, salvo excepción de esa clase de gente atlética que nunca falta, más bien parecían estar tirando de sí mismos, desmadejados, sin resuello y con las piernas torcidas. Todo empezó por un problema de báscula que, aunque ella se cuida bien, le confirmó que su profesión era demasiado sedentaria; además se hallaba en ese trampo de edad en el que ya no se queman energías con tanta facilidad como en los años jóvenes…"

J. M. Guelbenzu. Un asesinato piadoso. Barcelona, Punto de lectura, 2011, páx. 71-73

Semana ben rara

Ista foi unha semana ben rara. 

Volvín coller a bicicleta despois de case dous anos (canto a botara en falta… ), trotei ben dous días pero outros dous funme arrastrando polo asfalto (en total 61 km) e fixen tres horas no ximnasio. A vindeira semana, por cuestións médicas farei menos deporte.

Iniciando a temporada: segundo semestre de 2012

Despois de deixar o meu corpo nas mans de Paloma Villar a semana pasada, iniciei, con calma, unha nova temporada. Como as molestias, cada vez menores, continuaban no nocello esquerdo (tres meses xa do inicio da lesión), volvín poñerme nas mans da miña quiropráctica. O resultado foi que me debo esquerceme do nocello, que xa non hai inflamación dos ligamentos e que as molestias, sendo normais, irán a menos. Pois con esa ilusión comecei, de novo, a trotar pensando, sempre teño que ter un obxectivo na cabeza, nas probas de agosto na contorna de Muros (Lira, Carnota, Serra de Outes, Pobra do Caramiñal…)

O luns, 25, fixen 13 km; o mércores 7 km; o xoves 8 km; o venres 12. Ademais fixen dúas horas de ximnasio de GAP e abdominais.

O sábado 30, saín con Pili, lembrando adestramentos de hai anos, en dirección a Mera e como xa nos acontecerá algunha vez, o ceo decidiu esgotar as súas reservas de auga sobre nos cando iniciábamos o regreso. Tivemos que agardar a que escampara. Foron 17 km máis. Este día xubilei as miñas Asics Cumulus-13 ao chegar aos 1.100 km.

Finalmente o domingo, e collendo a Pili a traizón, volvemos ir ata Mera pero hoxe ata o Faro. Son 9,2 km de ida e outros tantos de volta, cun desnivel acumulado de 431 metros. A ida fixémola en 44.15´´ e o regreso en 44.30. É dicir nuns tempos moi semellantes a hai case dous anos.

O resume semanal: dúas horas de ximnasio e 78 km. É dicir, xa unha boa semana en canto á cantidade de quilómetros. Outra cousa é o mes de maio: 144 km. O mes con menos quilómetros desde hai máis dun ano.

Deporte e literatura: "La sombra de la sirena"

Fragmento da última novela publicada en castelán de Camilla Läckberg.

"El aire frío le rasgaba la garganta. Le encantaba aquella sensación. Todos pensaban que estaba loco cuando salía a correr en pleno invierno, pero él prefería salir a correr las millas que se proponía con el frío del invierno, que hacerlo con el agobiante calor estival. Y así, en fin de semana, aprovechaba para correr una vuelta más.

Kenneth echó una ojeada al reloj de pulsera. Tenía incorporado todo lo que necesitaba para que el entrenamiento le rindiera al máximo. Pulsómetro, contador de pasos, incluso tenía allí almacenados los tiempos de los últimos entrenamientos.

El objetivo era ahora la Maratón de Estocolmo. Había participado ya dos veces con anterioridad, en la Maratón de Copenhague. Llevaba veinte años entrenándose y, si le daban a elegir, le gustaría morirse dentro de veinte o treinta años, en plena carrera. Porque la sensación de estar corriendo, de que le volaban los pies por encima del suelo con un golpeteo acompasado, a un ritmo constante que al final parecía fundirse con los latidos del corazón, esa sensación no se parecía a ninguna otra. Incluso el cansancio, la sensación muda de las piernas cuando el ácido láctico se dejaba notar, era algo que había aprendido a apreciar cada vez más a medida que pasaban los años. Cuando corría, sentía la vida dentro de sí. No se le ocurría otra forma mejor de explicarlo.

Al acercarse a su casa, empezó a aminorar el ritmo. Siguió dando saltitos sin moverse del sitio justo delante de la escalinata y luego se agarró a la barandilla para estirar los músculos de las piernas. El vaho se le quedaba suspendido delante de la cara y se sintió limpio y fuerte después de dos millas a un ritmo más o menos rápido".

 

Camila Läckberg. La sombra de lasirena.  Madrid, Maeva, 2012, páx. 64 e 65.

Do nocello ao Arde Lucus

Despois da proba de Carballo, decidín deixar de trotar ata que pasara polas mans de Paloma Villar, a “miña” quiro-práctica de cabaceira e na que confío máis que nas miñas sensacións. Durante a semana fixen tres horas e media de ximnasio cun pouco de todo: natación, GAP, abdominais e body pump.

O xoves, e tras un café con Bea (ánimo Antón), puxen o meu corpo nas mans de Paloma quen tras comprobar a tensión acumulada nas cuadríceps (como está o piramidal dereito e os tensores da fascia lata….) centrouse no nocello esquerdo. Corenta minutos. Dous días de repouso e hoxe domingo saín a comprobar o seu estado durante 5 quilómetros. Mellorou moitísimo, case non hai molestias, polo que a semana vindeira iniciarei unha nova temporada…

E Agora toca marchar ao Arde Lucus…

II Carreira Popular Concello de Carballo

Erguinme toda a semana moi canso e sen gañas. Decido que hai que darlle descanso ao corpo. O luns só abdominais e deixo colgado a Juan no ximnasio (nadiña de gañas…) O martes natación, mércores abdominais e 5 km para quecer as pernas e darlles unha boa sesión de estiramentos. O xoves ná de ná e o venres, con Pili e Juan unha hora de ximnasio. Sábado traballo no xardín  e o domingo, para non perder o costume, un dez mil. Nesta ocasión en Carballo.

Foto de Alberto Morlán

Como ben me avisaran Roberto e Carlos a proba constaba de dúas voltas cun continuo subir e baixar pero menos dura ca de Ordes. Ademais non contaba co aliciente da miña Rabudiña nin no asfalto nin entre o público. Tamén botei en falla a Jesús Álvarez, compañeiro nas dúas ultimas carreiras.

Desde a saída o percorrido foi tirando para arriba case mil metros, logo continuas subidas e baixadas. Saio ben. Paso o segundo quilometro en 7.30´´. Contento xa que non era demasiado rápido nin demasiado lento. No segundo ou terceiro quilómetro cólleme Roberto García (38.44´´) 

 Pouco despois escoito unha desas frases profundas que fan a un reflexionar: paisano na terraza dun bar, preguntando ao colega: 

“E a carreira, para que é?”

Ao iniciar a segunda volta, derroto os pensamentos que me pedían deixar de correr. Continúo tirando sen moita forza. Falo con alguén da Jamomería La Leonesa dándolle recordos para o mestre Bernardo. Rematando o quilómetro oito, adiántame Alberto Antelo (39.02´´) A partir de entón arrástrome ata a meta: 39.11´´. Entro de 56 na xeral e 5º na categoría sobre un total de 607 atletas.

Detrás entraron Alberto Morlán (40.41´´), Carlos Pazos (41-32´´) e Manuel Ferreira (43.58´´). Resultados.

Tras cruzar a meta e saudar a Roberto e a Alberto achegueime ata os fisios: repaso ao piramidal.

Conclusións: tras unha semana de repouso (se non se adestra non se corre nas probas) o nocello rematou mal, o piramidal necesita un repaso e esta non é a mellor época para os meus pulmóns (cuestión de alerxia) Creo que vai sendo hora tomarme en serio o de facer os amaños de chapa e pintura de todos os anos. Hai que estar ben para agosto…