Fragas do Eume

Impactado polo incendio da Fraga do Eume, deixo aquí unha fotos tiradas hai uns meses para tratar de lembrala sempre así.

Maratón da Coruña: a tres semanas

O pasado domingo  25 de abril fixen a Vig-Bay: contento. Mais despois de entrar na meta, volvín en dirección Vigo para animar aos coñecidos facendo, de novo, os tres últimos quilómetros acompañando á miña gabachiña preferida. Esprintando con ela, o isquio dereito protestou.  Mirade como entramos os dous na meta (unha por dentro e outro por fóra):

O isquio non se deixou estirar en todo o día. O martes saín a probalo e… houbo que parar aos quince minutos. Case desesperado, tratoume o xoves a miña quiropráctica de cabeceira, dándome permiso para volver ao asfalto o sábado. Mais o venres volvín saír outros quince minutos para quecer os músculos e, logo, darlle unha boa sesións de estiramentos. Despois media hora de abdominais no ximnasio (co Pili e Juan, que ledicia!!!). O sábado, con máis medo ca ilusión, fixen unha tirada normal de 17 quilómetros. O regreso foi especialmente rápido. Houbo molestias por todos lados pero non especialmente no isquio.

O domingo, sumeime ao adestramento polo paseo do Mero dos amigos do CAS. Antes da  hora convida, fixen uns quilómetros para ir quecendo… Cando chegaron, tivemos oportunidade de comentar a pasada Vig-Bay. Fixen a tirada de ida ata Cecebre con Bea a un ritmo de 5.30. Regresei só a un ritmo de 4.02, indo de menos a máis. Chegado á Barcala, regresei por Bea. En total  24 quilómetros.

Unha vez na casa preparei o sobremesa da xornada “Flans glaseados á mandarina”… unha auténtica BOMBA (prefiro poñer unha foto antes que o vídeo de King Africa)

O resume semanal é un desastre: só 47 quilómetros, saltándome tres días de adestramentos, dos que dous eran de series. Creo que xa estou a buscar escusas por se os resultados da maratón non son os agardados, ademais desde hoxe pola mañá teño molestias  na gorxa... cachissss.

Vig-Bay 2012: pensando na maratón da Coruña

Tras dúas semanas malas de adestramentos, e cos correlegas da Panadería de Osedo (Pachuco, Raúl e Roberto), participamos na Vig-Bay 2012. A temperatura foi de 14 graos na saída e ceo cuberto. Cando chegamos á meta eran xa 17. Non houbo vento polo que as condicións climatolóxicas foron excelentes. Nunca tanta xente vira nunha media maratón de Galicia: 4.400 inscritos. Case somos unha potencia no atletismo popular. Aínda lembro ben a primeira vez que corremos por Samil: chegáramos aos oitocentos?

Sei que nesta proba, como xa noutras, fáltame alguén preto de min. Voume afacendo a iso, pero cústame non ter compaña nos minutos previos ao inicio da carreira.

Antes da saída puiden saudar aos amigos do C.A. Sada para desexarlles moita sorte, especialmente a Bea e a Montse.

O obxectivo marcado era, segundo o plan de adestramento baixar de 1.23´. Tiña, ademais. o precedente de febreiro da media do Ribeiro en que baixara de 1.22. No caixón de saída compartín uns minutos con algúns colegas de Sada. Con eses datos na cabeza e con tres minutos de quecemento (nunca chegamos con tempo) tomei a saída.

Sendo bastante estraño en min, non saín moi rápido. Aguantándome, pasei o primeiro quilómetro en 3.50´´. Deixei que fora marchando a xente. Manteño un ritmo cómodo. Ao chegar ao quilómetro cinco, trato de buscar escusas sobre o ritmo peor do agardado: a costa. Cando chego ao dez pensei que iría baixando máis o tempo (39.08´´). Gustaríame ter baixado de 39´. Pero nada, busco outra vez a mesma escusa, a costa. Desde alí trato de subir o ritmo, amodiño pero constante, sei que debe ser o tramo máis rápido. Saúdo a Xosé dos Taninos, desexándolle moita sorte para a súa maratón de París. Non deixo de adiantar xente. Ao chegar ao 15, por vez primeira adiántame un rapaz. O paso por ese quilómetro non foi malo: 57.50´´. Non me gusta nada o paso por Praia América, é unha avenida longa e vese o remate da proba. Para compensalo, motívome na baixada á Ramallosa. De alí ao final toca sufrir. Trato de manter o ritmo. No último quilómetro desprego a miña bandeira republicana. Sempre hai algún berro de ánimo para ela. Forzo un pouco nos últimos douscentos metros. Sei que non fixen uns bos tres quilómetros finais.

Resultado:  1.21.27´´ a 3.52´´ , 5º na categoria e de 162 na xeral sobre un total de 4.100 atletas. Parece que podo manter o obxectivo na maratón do 15 de abril: continuar baixando das 3 horas. Os ritmos medios foron: ata o 5 km a 3,54´´. 
Do 5 ao 10 km a 3,50´´.
Do 10 ao 15 km a 3,45´´.
Do 15 a meta a 3,51´´.

Tras cruzar a meta, bebo, como e volvo saír en dirección a Vigo. Tócame animar aos amigos. Vou ao trote en dirección contraria á meta. A xente alucina. Saúdo e animo a Roberto. Despois collo a Montse e a acompaño uns metros para darlle ánimos. Logo vexo a Bea: na súa primeira media vai fenomenal, dime que vai cansa (entrarían en meta as dúas cuns tempos extraordinarios: 1.43 e 1.49.) Logo vexo a Antonio e axiña ao meu obxectivo: a Rabudiña. Ven fenomenal, sen suar. Dime que o pasou moi ben. Trato de animala constantemente nos tres últimos quilómetros (as palabras que alí nos dixemos nunca se farán públicas). Do 40 ao 41 pasa a máis de sesenta atletas. Non sei que máis podo facer por ela. Entra soa na meta por baixo do seu obxectivo. Parabéns campiona.

Fíxome moita ilusión, saber que Pablo Nieto tamén rematou a carreira. Parabéns Pablo.

Outra crónica colectiva en Panadería d´Osedo.
Foto en carreira de AlexhaPhotos.

Preparando a Vig-Bay?

Que facer o día anterior á Vig-Bay? 

Que facer o día anterior a unha proba na que hai un obxectivo moi claro pensando na maratón de tres semanas despois?

Pois no meu caso, facer 400 quilómetros para ter unha enchenta de lamprea e un concerto en directo de dúas horas.

Efectivamente, se admito que correr é xa unha paixón, tamén o é (o é ou foi?) a biblioteca escolar. E como unha parte máis da biblioteca escolar, as xuntanzas gastronómicas coas responsables dalgunhas das mellores bibliotecas escolares galegas que, para o caso, é como dicir, das mellores do Estado. Este sábado tocaba repetir experiencia culinaria en As Neves para lembrar o sabor da lamprea en rolo (seca e cortada coma se fora fiambre). Mais este ano abandonamos o restaurante e dirixímonos, tras visitar a escola unitaria deVide, á Casa da Auga, na parroquia de Vide, concello de As Neves. 

A mestra, as mestras e as súas nais (as da escola, se entende) preparánronnos, con todo o amor do que se posible agasallar, un eterno xantar a base de canapés, tortillas (ovos caseiros, con patacas, con xamón, con chourizo…) tortas de verduras, queixo e logo, a lamprea con diversos tipos de ensaladiñas. De sobremesa: , ademais duns fenomenais biscoitos, un licor café inconmensurable.

Tras o xantar, principiou a festa: dúas horas de música ao vivo a cargo das Pandereteiras de Vide. Impresionantes… cada ano fano mellor aínda que nos pareza incrible. Como agradecer tanta xenerosidade?, tanta paixón polo "público"?, polo colectivo?

E que dicir desa mestra… desa FUNCIONARIA (así en maiúsculas, con orgullo do que somos, do noso traballo, e de para quen facemos o que facemos) que non sabe onde remata o seu traballo e principia a súa vida… que  neste sábado parece que traballa e cando é luns abra o local de traballo seguro que parece que está de vacacións e feliz de convivir cos cativos na súa escola… E que escola…. Se hai que facer (¿) recortes que, por favor, a esta unitaria que non a toquen.

Grazas Sabela. Grazas Lourdes. Grazas pandereteiras. Mañá na carreira seguro que me lembrarei dos biscoitos e do licor café.

Adestramento: un domingo máis, unha tirada menos

Estando a unha semana da VIG-BAY, e tendo xa moitos quilómetros acumulados nas pernas, decidín que hoxe domingo non ía facer unha tirada longa e dura coma os domingos pasados (29, 31 e 29 quilómetros). Aceptei, xa que logo, a invitación dos novos amigos do Club Atletismo de Sada para trotar con eles uns vinte quilómetros (ao final fixen algúns mais posto que antes da cita xa estivera trotando para sacarme a friaxe do corpo) polo paseo marítimo de Sada. 

Fixemos tres voltas, pensando nas tres voltas da maratón da Coruña.

Xuntámonos un bo feixe de xente e tiven a oportunidade de saudar a vellas amigas e de coñecer a outros membros do club. Durante case as dúas horas do adestramento, a auga tivo a ben ser respetuosa con nós e case non fixo acto de presenza. Nos últimos tres quilómetros subimos un pouco o ritmo para rematar cun nivel alto de pulsacións.

Un domingo máis e unha tirada menos ata chegar á maratón da Coruña.

Maratona de Porto 2011 e Family Race: vídeo oficial

Fermosos recordos. Voltaremos? 

Un castrexo na Media Maratón do Ribeiro

     

A cero graos, con néboa… segunda proba pensado na Maratón da Coruña: só falta a Vig-Bay.

Acudín como valente castrexo disposto a derrotar as xélidas temperaturas e amosar o valor dos ártabros norteños.

Saudei a Blas e ás súas fadas que ían participar na andaina de 18 quilómetros. O sábado, para ir quecendo as pernas, xa fixeran máis de trinta. Sáqueilles esta foto na súa saída.

 

A idea era facer mellor tempo ca en Viana, saíndo algo máis alegre e rematar por baixo de 1.24.

Saín, case, con Bernardo, a ritmo de 3.48´´ os dous primeiros quilómetros. Sígoo desde o quilómetro tres. Do oito ao doce vou paralelo a el. Logo váiseme amodiño pero constante. Baixo o ritmo. O percorrido é duro polas constantes subidas e baixadas, ningunha moi dura pero é que case non hai nada plano. Mirade o perfil que collo de Furacán do Ribeiro:

 Ao final trato de aumentar o ritmo pero xa non hai forzas. O resultado foi fantástico (1.21.47´´ e segundo na categoría), moito mellor do esperado e todo grazas ao ritmo constante marcado polo mestre Bernardo.

 Á chegada, bebida e froita. Duchas impresionantes (canto ten que aprender na Vig-Bay!!!). Percorrido polas adegas e xantar atlético a base de caldo, viño, empanada, queixo e xamón cocido. Finalmente entrega de trofeos (3 botellas de viña Costeira). Moitísima xente, moitísmo voluntario, increíble organización e un ambiente magnífico. Teremos que volver.

XIV Media maratona Manuela Machado: Viana fica no corasao

O noso club participou, outra vez, nunha proba fóra do “telón de grelos”. Nesta oportunidade na media de Viana. Foi unha escusa perfecta para baixar ata o país irmán e degustar as súas exquisiteces culinarias (Casa Pasto María de Perrelda), especialmente as súas sobremesas: toda Viana do Castelo está chea de confitarías, tendo coma doce máis sobranceiro as “bolinhas de Berlín” da confeitaría Natario. Creo que Isa, Eva Pepe e un servidor viñemos con algún quilo de máis.  Como non todo ía ser correr, collemos un magnífico hotel con SPA.

Viana do Castelo está, sinxelamente, espectacular. Que envexa. Como coidan o territorio, o urbanismo, o “público”. A organización case perfecta (mágoa de consigna). A bolsa do corredor é moi xenerosa por tan só cinco euros de inscrición (20 na Vig-Bay deste ano). A proba moi fermosa pero non para facer marca.

Como o meu estado físico (semanas con doenzas e poucos entrenos) non era o mellor, decidín ir de menos a máis, coa idea dun adestramento rápido buscando o control do ritmo. 

Fago a saída moi atrás conscientemente. No primeiro quilómetro vou falando con Quique, un amigo de Carnota, e, logo, paseniñamente, aumentado o ritmo. Paso o quilómetro 5 a unha media de 4,30´. Cómodo e contento por saberme controlar. O 10 fágoo en 42,12 (neto)  Desde o segundo quilómetro só me adianta unha persoa no 12. Paso a moitísima xente. A estrada está ateigada de corredores que vou esquivado xente facendo un slálom de moitos quilómetro (eu que gosto tanto de facer sempre unha liña recta buscando o percorrido máis curto...). Desde o 15  fago un ritmo por debaixo de 4 minutos por quilómetro. Entro na meta con forza e á par dun vigués ("ei vigués non te deixes adiantar na meta por un coruñés", dígolle). Sonrimos conxuntamente.

Resultados: Neto 1.25.20 (bruto 1.25.42) no 10 km 42.12. Segunda parte máis rápida. Na xeral de 223 sobre 1.783 e na categoría de 33.

San Silvestrre de A Coruña 2011

O Comensal Austero, O Cronista, Alberto, Dani, Antonio A., Paloma, Sandra… participaron na San Silvestre de A Coruña. Para algunha foi a súa primeira carreira pero nun territorio moi coñecido (verdade Paloma?) e ademais foi moi ben acompañada por un maratoniano (Antonio A.) e por un proxecto de maratoniano (Raúl). Sandra, puro glamour, vai mellorando na súas marcas e xa ten a tiro baixar das dúas horas na Vig-Bay. O Cronista foi un coñazo e fixo esperar aos amigos á entrega de premios. Resultados.

 

8ª Maratona de Porto 2011: uma boa corrida

ADESTRAMENTOS
Tras a mala experiencia mental da pasada Marató de Barcelona 2011 e a pesares da boa marca (Pili, admito 3,02,40 como boa marca), o corpo e a mente necesitaban repouso: marzo e abril. Tras pasar a facer un arranxo de chapa e pintura (o piramidal semella non ter amaño posto que sigue molestando permanentemente), en maio decidín iniciarme, de novo, do mundo do trote “borriquero”. En paralelo tratei facer unha ou dúas sesións semanais de ximnasio (Toni, cabrón)

Ademais volvín as competicións en Lira e Carnota, Pobra do Caramiñal, no dez mil de  A Coruña (37.30´´) e na media maratón de La Bañeza (1.22.15´´).

Alá por agosto, no cerebro volveu a idea de facer outra maratón como único remedio para que se curaran as feridas mentais de Barcelona. Escollín a de Porto pola súa proximidade xeográfica. As dez últimas semanas de adestramentos non foron tan perfectas coma na preparación do de Barcelona: os tempos das series non foron tan bos pero adestrei sen presión e sen tensión e, de feito, a cabeza estivo tranquila e ilusionada por volver a gozar desta proba e con gañas de demostrarlle ao cerebro que o corpo tamén sabe correr. Sen embargo fixen máis quilómetros…

As estatísticas destes meses de adestramentos  son as seguintes:

Maio: 134 km. a unha media de 4,45 o km e cun percorrido medio de 9,5 km.

Xuño: 195 km. a unha media de 4,39 o km. e cun percorrido medio de 13,9 km.

Xullo: 288 km a unha media de 4,26 o km. e cun percorrido medio de 16,9 km.

Agosto: 299 km. a unha media de 4,20 o km. e cun percorrido medio de 14,9 km.

Setembro: 319  km. a unha media de 4,23 o km e cun percorrido medio de 16,7 km.

Outubro: 366 km (rércord persoal nun mes) a unha media de 4,20 o km e cun percorrido medio de 18,3 km.

Mirade as estatísticas tiradas do meu Strands:

Como cando preparei a última de Barcelona, Pili tivo a ben axudarme nalgunha tirada longa e tamén como cando na de Barcelona, Pili quixo cambiar a residencia algúns días (ánimo, campiona).

PREVISIÓNS CLIMATOLÓXICAS

En canto ao tempo climatoloxicamente falando… as previsións nunca foron boas… hai uns dez días eran de moita chuvia e vento duns 10 qm/h, logo foron mellorando ata suprimir case a posibilidade da auga pero aumentando a dureza do vento: 18 km/h do norte. En principio non sería o peor vento posto que a maior parte do percorrido era en dirección oeste-leste e viceversa, só do quilómetro 37 ao 40 hai un tramo en dirección sur-norte polo que debería gardar forzas (eu gardando forzas para o final?, imposible) Finalmente tivemos 7 graos á saída e chegamos con vento e cun día de sol magnífico.

VIAXE

Nesta ocasión, ademais da eterna  ISA, acompañáronme Pepe e Eva, non sei se para facerme de condutor ao regreso, probar o viño de Porto ou tentar obter algunha foto nos últimos metros porque, en principio, non estaban dispostos a animarme no percorrido.

EXPECTATIVAS

Analizada as tres últimas participacións en maratóns, creo que debo aprender unha lección contundente: hai que ser prudentes. Na maratón de Barcelona do 2011 pasei a media en 1.23´, na de 2010 en 1.24, mentres que no Mapoma de 2009 en 1.27´. Manteño o obxectivo de baixar algo das tres horas polo que tratei de convencer á miña cabeciña de pasar a media por riba de 1.26´. Deste xeito, cría, que por unha banda gardaría algo de forzas e, por outra, tería posibilidades de mellorar a marca persoal de 2.57´.17´´.

PORTO

Viaxamos a Porto acompañados polos nosos escudeiros Eva e Pepe. A cidade está fermosísima. O Hotel estupendo, con permiso para deixar a habitación ás 15 horas por participar na proba. Retiramos o dorsal o sábado pola tarde/noite, despois de xantar un magnífico arroz de marisco. A bolsa do corredor é estupenda (canto nos queda por aprender, con viño do Porto incluído). Paseamos pola ribeira, tomamos café no Majesti e ceamos na Casa da Música do arquitecto Rem Koolhaas. Magnífico edificio e magnífica cea.

O domingo moi cedo fun á saída na avenida Júlio Dinís, ao carón da praza de Galiza (que bo sinal). Na saída ofrecen café e cha: todo un detalle. Só teño na cabeza unha palabra: SENTIDIÑO, teño que facer unha carreira con SENTIDIÑO, saír amodo e gardando forzas para o final. Pero a palabra que máis escoitei na corrida foi FORÇA. Saída picando moito para arriba, e logo… a tratar de facerlle caso á cabeza. No segundo quilómetro achégome ao globo das 3 horas, pouco despois vouno adiantado sen presa, comodamente. No quilómetro catro preocúpame que me siga adiantado moita xente… non poder ser. Alá polo décimo decátome de que son os participantes da Family Race de 12 quilómetros.

Non fago grupo e vou tirando só en terra de ninguén. Cruzamos o río pola ponte Dom Luis I. Antes do 21 paro a mexar (bato o récord persoal na cuestión: 35´´). Reintégrome sen problemas e asombrado porque tan só me adiantara un corredor. Dos quilómetros despois ficou detrás. Teño un grupo a menos dun minuto, vou tras el sen agobio… non o conseguirei coller… pero adiantareinos a todos nos catro últimos quilómetros.

Paso a Media en 1.28´. Paso o quilómetro 26 (o meu muro) sen problemas, vou cómodo e pensando que está vez si, esta vez rematarei sen sufrir e sen baixar moito o ritmo. Calculo que lle saco tres minutos ao globo das tres horas e podo andar en torno á miña marca. No 30 penso que Pili está agardando por min e que vai tirar o que falta. Sei que só me falará cando non existan costas pero notar a súa presenza faime manter o ritmo nas subidas. Aínda hai forzas e manteño un ritmo máis ca aceptable. No 35 creo que vou en moi bo tempo pero noto como o meu ritmo comeza a descender. Mais non importa: non son eu o adiantado polos corredores senón que non deixo de adiantar xente. Son quilómetros en solitario, notando o cansanzo mais tamén empezando a sentir a satisfacción pola "boa corrida". Saúdo a un de Verín, animo aos que paso. Os últimos quilómetro fanse difíciles: aparece o vento, sube a temperatura, pica para arriba. Cando faltan douscentos metros está o meu grupo animando e tirando fotos: grazas.

Meta en 2.58.38´´ de 99 na xeral e 9 na categoría. (Por terceira vez modificáronse as clasificacións, agora entrei de 104 e de 10 na categoría). Ata o quilómetro 30 fun a 4.10´´/km e de aí ata meta a 4.25´´/km. A media saíu a 4.13´´/km.

Non melloro a miña marca pero sigo baixando das tres horas. Entro feliz. Só o piramidal volveu a molestar mais non conseguiu que me parara. O resto do corpo está fenomenal, parece mentira que correra unha maratona. Unha rapariga ben fermosa cólgame a medalla. Dáme (pídolle) dous bicos. Agasállannos cunha nova bolsa do corredor. Tomo a cervexa máis fría da miña vida, está fantástica (destrozarame a gorxa para todo o día). Paso polos fisio. Non me saben tratar o piramidal.  Regreso ao hotel. Xantar na ribeira no Postigo do Carvao e regreso ao norte.

O percorrido é moi fermoso e bastante plano (moito máis ca Madrid), pero hai pouca xente animando o que provoca sensación de soidade (a soidade do corredor de fondo que se diría), mais un xa está afeito por non saberes correr en grupo (algún defecto teño que ter...)

A proba no Jornal de Notícias. Fotos da organización: Dorsal 1787.

Grazas a todos e todas os que me animáchedes nos últimos días. A vosa lembranza foi a miña forza.

Isa, Eva e Pepe estiveron inconmensurables: non deixaron a animar en toda a proba, cambiando de lugar, sorprendéndome en calquera esquiña, tirando fotos (non as poño por pudor) e dándome berros de ánimo. A pancarta que levaron era impresionante. Grazas, grazas, grazas.

Vídeo da entrada na meta.

SENTIDIÑO E FORÇA

XIII Media Maratón Vía de la Plata

Xa nada é como era. Estamos cambiando e non sei se para mellor...

O pasado fin de semana, dous sobranceiros membros do club participaron na Media Maratón Vía de la Plata en La Bañeza. Na noite anterior tomaron UN viño na praza maior de Astorga. UN. Ceamos pasta con auga e/ou cervexa sen alcohol. Non houbo gin tónic. Que está a pasar? Deixamos de ser como éramos?

De todos os xeitos algo non cambio, O Comensal Austero preferiu almorzar na habitaciónn do hotel (Señoría de los Bazán en Palacios de la Valduerna) antes que deleitarse coa amabilidade de Miriam e do seu suculento almorzo.

Tras recoller ao Comensal Austero en Lugo, pois tivo que aceptar, sen entusiasmo, a invitación de Fernando para gozar do viño e do polbo do san Froilán, viaxamos ata La Bañeza onde retiramos os nosos dorsais así como os de Antonio e do grupo de Bernardo (Noel, Pablo...) Poidemos comprobar o entusiasmo dos voluntarios na organización, case familiar, da proba. Agardamos no hotel por Paloma e Antonio para cear en Astorga.

Tras unha noite tranquila (o único que nos podería despertar en Palacios de Valduerna sería a Santa Compaña), dirixímonos a La Bañeza onde aparcamos ao tempo que Iván Helguera (moito coche, moita parella e moito tempo nesta proba) quen foi alí para preparar a Maratón de Nova York, como Antonio Álvarez. Agardamos polos que chegaban directamente desde A Coruña e preparámonos para gozar doutra media máis.

A proba é rápida posto que as costas non son longas nin moi pronunciadas. Mais non é especialmente fermosa posto que os lugares polos que transcorre non son os máis fermosos desas terras leonesas.

Na meta, auga, chocolate con bizcoito, lentellas e toalla de microfibra e lugar da eterna camiseta. O Cronista tras chegar á meta foi con Bernardo a buscar ao seus protexidos: Antonio e o Comensal Austero. Cando chegaron onde eles, lles quitaron a suor coa toalla e lles ofreceron auga ao tempo que lles daban folgos para facer os dous últimos quilómetros. Entraron fantasticamente: o Antonio controlando as pulsacións e Sobrinoff tan “sobrao” coma sempre.

Na meta tivemos un pequeno (ou grande polo tamaño do copón de 40 cm.) problema. Houbo que gardar pola entrega de premios posto que o Cronista acadou o primeiro posto na categoría de anciáns. Logo ducha e viaxe para degustar un cocido maragato na Casa Pepa (Santa Colomba de Somoza), organizado polo noso anfitrión Bernardo (moitas grazas). No xantar comportámonos coma sempre: dimos conta de todo mesmo da sobremesa (verdade Raúl?) Tras un paseo por Castrillo de Polvazares, iniciamos o regreso a Montrove.

Os resultados, a proba na prensa e procedencia das fotos da carreira.

V Carreira Popular A Coruña-10

Como ademais de xantar, beber e andar, ás veces (só ás veces) adestramos e participamos en carreiras… o pasado domingo 9 de outubro corremos A Coruña 10. Un dez mil que vaise consolidando grazas á nosa permanente participación.

Inicialmente xuntámonos algúns (O Triatleta, o Comensal Austero e o Cronista) do que da fe a fermosa foto da rúa Xoana de Vega (nome con importante connotación histórica, non si Sobrinoff). Posteriormente apareceu o clandestino de Roberto (sen inscrición mais con camiseta de agasallo e consumo de auga…), tamén vimos ao Frank de Montrove así como a Bernardo. Vamos que ao final éramos unha chea deles. Tamén andiveron por alí un par de fermosas damas acompañadas polo Mestres ciclista.

A carreira foi como todas, O Triatleta pelexándose co ritmo de 4 minutos/quilómetro. O Comensal Austero amosando o dominio do ritmo de 5 minutos/quilómetro ao tempo que adestraba para a Behobia-San Sebastián. O Roberto, sen adestrar pero correndo como sempre. Frank, facendo de mais con chegar á meta (lembrade que… “litros de alcohol corren por mis venas, mujer…”). Bernardo, gardándonos as costas a todos. E o Cronista sufrindo para facer un ritmo de 3,44´´/quilómetro e lembrando que tiña que facer outros 15 quilómetro máis (9º da categoría). A criticar, coma en anos anteriores, a estreitura da saída (así non hai quen corra...)

Foi un día magnífico para tomar o asfalto coruñés, onde puidemos saudar a “todo o mundo” das carreiras populares. Esta proba comeza a ser tan participativa como as mellores de Galicia pero cun nivel… alucinante. Chegaron á meta un total de 1970 atletas inscritos.

Das ausencias, que dicir... que agardamos que moi cedo nos acompañen...

Foto da Avda. Mariña vía La Opinión.

III Carreira Popular Pobra do Caramiñal

Este domingo participei na III Carreira Popular Concello da Pobra do Caramiñal. O obxectivo era testar as pernas sobre asfalto en competición a pesares de non ter feita case ningunha tirada de series. Quedei sorprendido pola organización. Moitísima xente e institucións implicadas. Máis de novecentas persoas inscritas nas distintas categorías e probas. O percorrido era moi rápido e había que dar dúas voltas a un circuíto. A idea era non saír demasiado alegre, tratando de facer a segunda volta máis rápido ca primeira. Saín cómodo e fun adiantando xente, mesmo nos últimos cincocentos metros subín o ritmo e gañei varios postos.

Na xeral de 41 sobre un total de 291 rexistrados e na categoría (de 41 a 50 anos) 3º cun tempo de 23,15´´, supostamente a 3,34´´ o quilómetro. As xentes dicían que a distancia non eran realmente os 6.500 metros anunciados, senón un 6.320 polo que o ritmo sería de 3,40´´ por quilómetro, algo realmente sorprendente a estas alturas dos meus adestramentos.
Ao chegar á casa as primeiras palabras de Isa foron as habituais “Esa copa espantosa non a quero na casa”. En Louro, fica, pois.

Esta última foto ven desde Correr en Galicia.