XXIII Carreira das Areas de Carnota: semana entre amigos

Foron 59 km correndo e uns 29 camiñando.

Iniciei a semana camiñando con Montse e Antonio polas Fragas do Eume ata Caaveiro, xantando na Taberna do Río Covés. Despois houbo catro días de trote incluíndo, o sábado, a participación na XXIII Carreira das Areas de Carnota. Ese mesmo día e coma mesma compaña, subimos Monte Louro. O domingo fixemos una andaina circular desde Louro a Taxes.

 Participar na proba de Carnota ten sempre un aquel (como empregan na zona esta verba…) especial. Chea de amigos e amigas (onde estabas Inés?) nunha paraxe idílica. Por terceiro ano consecutivo o concello fai cambios na saída e na chegada…

O dorsal foi entregado por una alumna que pasa aquí o verán. Vou saudando coñecidos e mesmo xente do club (Mª Luísa, Adrián, Juan, Julio). Tiramos una foto con parte da representación.

Este ano deunos plantón Angel Carracedo. Non atopo a Paloma e a Antonio. No quecemento agardo por Carmen. Fago con ela o seu último quilómetro. Entra en meta como a primeira fémina na distancia de 5.000. Parabéns, campiona.

Colócome na terceira liña de saída detrás de José Manuel R. Tajes. Ao iniciarse a proba un “elemento” case nos tira a varios participantes ao adiantarnos nos primeiros metros. A pesares diso, semella que só un atleta forza o ritmo na saída. Faise un grupo de trinta corredores. Durante o primeiro quilómetro a proba descorre por asfalto, rematando o mesmo o grupo estírase e eu fico descolgado (moitas veces teño pensado que como atleta son dos primeiros dos malos…)

Na entrada na area, Tajes vaime collendo metros. Tirando en dirección Maceiras. Vou só. Ao pouco un atleta pásame moi rápido. Trato de ir con el. Non podo. Pero curiosamente tampouco se achega ao grupo de catro corredores nos que vai Tajes. Teño a uns dos amigos tirando fotos (grazas Arturo). En Maceiras damos a volta para facer a tirada longa ata Boca do río (uns cinco quilómetros). A marea está iniciando a subida polo que a área está en condicións estupendas para trotar.

Ao pouco de iniciar esta tirada, collo ao rapaz (sempre son rapaces) que me adiantara. Dígolle que se poña detrás para protexerse do nordés que nos da de fronte. Aguanta un quilómetro e, de novo, cambia o ritmo e vaise uns metros. O grupo de Tajes xa non aumenta a distancia. Chegando á metade da tirada volvo ver a Arturo tirando máis fotos. Tras pasar a metade da tirada collo ao rapaz e vexo que me vou achegando ao grupo de catro. Queda descolgado un, pásoo. Estes últimos cincocentos metros antes de Boca do Río están cheos de regatos. Hai que mollarse. Como me gusta esta proba... e sempre esquezo o dura que se fai.

Dando a volta en Boca do Río vexo que teño a Tajes moi preto. AO collelo a el e a  Ramón Canosa, este dime que vaimos xuntos tirando. Póñome diante e tiro, tiro, tiro. Son metros que inmortaliza a presidenta do meu club de Fans (grazas Marisa). Abandonando a área comprobamos que está moi seca e branda. É Tajes que vai diante na pasarela de madeira que nos leva ata o asfalto. Cando o pisamos, póñome de primeiro, dígolles que non teño sprint (xa estou cando de dicir isto) e comezo a forzar todo o que podo. Forzo, forzo. Sinto a respiración de Tajes detrás. Cando faltan uns cen metros pregúntanme cantos faltan. Ao responderlles, fan un cambio de ritmo, fico tirado e só.

Blas e Rakel son testemuñas da ausencia do meu cambio de ritmo (grazas, colegas). Na meta sácanme nove e sete segundos.

Resultados: 41.33´´ (é o peor tempo que teño na proba mais hai que ter en conta que nunca a distancia é a mesma) coa posición 26 sobre un total de 181. Na categoría fago 3º detrás de José S. Leis e de José M. Tajes, que grandes!!! Por fin vexo a Paloma e Antonio. Comparto con eles os momentos posteriores á carreira. É sempre un pracer.

A pesares da compaña da presidenta do club de fans e da súa familia, non teño paciencia para agardar polo trofeo. Regreso a Louro para ir xantar ata Caldebarcos (zamburiñas e polbo á grella, e parrillada de peixe.

Pola tarde tocou subir o Monte Louro. Había moitos anos que non o facía. Unhas vistas ben fermosas e una compaña moi agradábel. O domingo fixemos una andaina circular desde Louro ata Campo de Cortes, Taxes e regreso. Foi un pracer visita as capelas do Espírito Santo, San Marcos e A Magdalena en boa compaña así como amosarlles o camiño dos muíños aos meus acompañantes. Rematamos a mañá cunha tapa e unha caña:

Unha semana entre amigos.

III Carreira Solidaria de Muros

Semana pobre en quilómetros (so 60) pero moi social. Inicieina o martes (o luns houbo piscina) cunha tirada de quince máis outros seis con dona Laura (que luxo). Nesta tirada levei as novas zapas do 42, as Adidas Energy Boots, e remateina cunha boa ampolla que aínda segue a molestarme. Tamén tiven o pracer de facer dúas tiradas por Louro amosándolle a Héctor a fermosura das nosas pistas e das nosas paisaxes. Dou por rematada a tempada muradán e os seus rituais: saída ben cedo, alongamentos e baño nas frías e reparadoras augas da ría de Muros. Que pracer ter unha longa praia para min so. Será un pracer ou é de tolos bañarse contra as nove e media da mañá? 

O sábado participei, por segunda oportunidade na Solidaria de Muros. III Carreira solidaria de Muros Este ano cambiaron a saída con respecto ao ano pasado pois pasou da lonxa á Piscina de Serres. O percorrido é o mesmo pero con outro punto de saída e de chegada, Fixen o quecemento con calma e charlei cun colega adestrado por Pedro Nimo. Coincidimos en moitas cousas, case na idade, no tempo que levamos correndo, na pasada maratón de Porto e tamén trataremos de facer outra en novembro, el en Valencia e eu en Porto. Tamén charlo cos “Mestres” da categoría: José Luis Bouza e José S. Leis. Esta proba forma parte do Circuíto da Deputación. Tamén saudei a Miguel, muradán mais botei en falla a Montse e a Fernando. Houbo case douscentos inscritos. 

Na saída non me coloco moi adiante (se o Bernal estaba na segunda liña eu estaría na quinta). Coma sempre hai xente que sae moi rápida. Aos douscentos metros xa non me pasa ninguén e iniciamos a subida polo polígono. Comezo, paseniño paseniño, a mellorar posicións. Creo que foi das poucas probas nas que ninguén me adiantou en todo o percorrido. 

Na saída do polígono principia un quilómetro quebrapernas polo Alivía. Fermosísimas vistas e eu ao meu: manter o ritmo nas subidas e non perder posición nas baixadas. Baixando por Miraflores, despois do polideportivo vexo que levo unha zapatilla desatada. Sen pensalo, paro e fágolle un nó ben forte. Fiquei estrañado pois repasara as lazadas na liña de saída. Vexo que so me adiantaran tres corredores. A dous pasareinos axiña e ao outro despois da baixada da igrexa, xa polo paseo de Muros. Quedei sorprendido ao comprobar que os dous únicos quilómetros planos da proba íamos facelos pola estrada e non pola beirarrúa, como o ano pasado. Imaxino o gran follón de tráfico que se ía montar. 

Neses dous quilómetros, para a miña sorpresa, aínda teño forzas para pasar a uns catros corredores máis. Sempre que os adianto, anímoos tanto no senso de que queda pouco para rematar como para que se me enganchen. Os últimos catrocentos metros son en subida. Tiña diante a dous atletas, funme achegando onda eles pero non os collín. Entro en meta chocando a man con toda a rapazada presente. 

Resultado: 21.31´´, sobre 5.500 metros. Posto 23 sobre un total de 144 chegados á meta e de 3º na categoría. Fiquei contento porque gocei da proba. O tempo foi peor ca o ano pasado mais tamén é certo que aumentaron a distancia uns douscentos metros. Dúas horas e media tardaron en facernos entrega dos trofeos, co grande Andrés Díaz. É tempo para charlar con Bouza e con Leis (parabéns aos dous) e tamén con Carmen quen nos tirará as fotos do pódium. Grazas.

Robin Williams e a maratón

Pequena homenaxe. Non á cocaína, si á maratón.

XXI Carreira a Pé de Lira

Xa toca actualizar o blog.

Rematei xullo con 292 km sendo o último día que trotei o 27. Logo viñeron uns días de viaxe polo que sendo 10 de agosto so levo 47 km feitos, incluíndo os máis de sete da proba de Lira.

XXI Carreira Pé de Lira

Debe ser esta unha das probas nas que máis veces teño participado xunto coa das Areas de Carnota. É, polo tanto, unha proba ben especial para min, cando, ademais, sempre fixera pódium.

Non cheguei con demasiado tempo a Lira pois estiven agardando por alguén en Louro… que me deixou prantado... 

Tras facer a inscrición, saúdar, xa, a algún amigos, púxenme o traxe de faena e, seguindo coas rutinas adquiridas en anos anteriores, iniciei o quecemento pola vila de Lira. A casualidade quixo que coincidira coa proba de rapaces e rapazas colléndoos na longa subida por asfalto que ten esta carreira. Mentres eu baixaba subían estes atletas. Fixen uns metros con cada rapaza que ía subindo e cando eu remataba a baixada (mentalmente gústame facer esa subida no quecemento para tela controlada) viña o último rapaz da proba. Como o vin nun estado penoso, decidín acompáñalo na subida para irlle dando ánimos. Despois encamiñeime ata a liña de saída para rematar o quecemento, facéndoo con Blas, outro membro do Club Atletismo Sada. Poñémonos ao día das nosas doenzas. Aparece o meu club de fans, encabezado pola presidenta, dona Marisa.

Na liña de saída, colócome no meu lado, á esquerda. Uns segundos antes de iniciarse a proba chega o muradán Baltasar. Ledicia de saúdalo. Comezamos subindo polo piñeiral con moita xente con présa. Ata que rematamos eses centos de metros de pinos e área non principio a adiantar xente. Un, dos, tres, catro, cinco… Tras deixar o porto de Lira e iniciar o camiño de terra cara a praia de Ximprón (punto cero do desastre do Prestige?) vou en paralelo a un rapaz de Negreira. Charlo un pouco mais como non é zona de ir en paralelo, adiántoo para ir máis cómodo. Levo a uns metro un grupo de cinco corredores. É a parte máis fermosa da proba. A carón do mar, coa inmensidade do Atlántico á nosa dereita, con algo de vento e ameza de chuvia. Que máis poderíamos pedir?

Na volta de Ximprón vexo como que ven detrás xa non é o de Negreira senón outro atleta. Nos metros de terra de inicio do regreso, case podemos adiviñar o cabo Fisterra. Chegando ao asfalto, adianto a un dos cinco que tiña diante (será o único), animándoo a seguirme. Iniciamos a longa subida con alguén por detrás preto de min. Tiro con forza, especialmente no remate da subida. Creo que o deixo. No difícil trazado de vila de Lira (rúas curtas en subidas e baixadas, curvas moi pechadas) trato de manter o ritmo para que na baixada final (uns trescentos metros) non me adiante a miña sombra. Forzo, tiro, pero como na proba do Ventorrillo, pásame o colega.

Sen non hai sprint é que non hai, non é que non se intente.

Fago meta en 29.55´´ aproximadamente e na posición 21. Creo que non me gañou ninguén cos meus anos. Non sabendo moi ben a que idade empezaba a categoría de Veteráns B, agardo polo resultado. Fixo primeiro posto, levando o único premio, José Suárez Leis.

Son momentos para comentar a carreira con Ángel Carracedo, José Suárez e outros amigos. A presidenta do club de fans tirou moitas fotos, tamén a A.C. Canle, organizadora do evento e Rakel.

Nesta proba de 7.351m sempre fixen uns tempos comprendidos entre 29.11´´ e 30.30´´ pero mirade como a miñas clasificacións absolutas foron empeorando debido ao imparable aumento de participantes: no ano 2007 fixen 4º; no 2008, 8º; no 2011, 9º; no 2012, 12º; no 2013, 19º e no 2014, 21º.

II Carreira Popular do Ventorrillo

Semana con 67 km e sen series. Unha saída en bici de carretera e unha sesión de fitpower no ximnasio. O venres fixen con Pili unha tirada longa polas beiras do río Mero e o domingo participei na II Carreira Popular do Ventorrillo na Coruña.

Cheguei con tempo suficiente mais cun pequeno susto na recollida de dorsais pois o meu non estaba. Alí non tiven a oportunidade de falar un anaco cun atleta que le este blog polo agobio que me deu de atoparme sen dorsal. Menos mal que tiña un no coche posto que esta proba forma parte do Circuíto Coruña Corre no que, por certo, xa non puntúo pois non fixen (non farei) o mínimo das probas necesarias.

Tiña previsto facer o percorrido da proba para coñecer o circuíto pois sendo dunha distancia pequena (5.065 metros) pagaba a pena coñecer as súas subidas e baixadas. A proba constaba de dúas voltas a dous pequenos circuítos. No quecemento fixen unha volta a cada circuíto vendo que había dúas pronunciadas baixadas e outras tantas subidas. Un circuíto quebra-pernas nada rápido. Mágoa das baixadas…

Tras ese primeiro quecemento comparto minutos coas xente do CAS. Moitos deles e delas fixeran onte a nocturna de Santiago (como son…)

Coloqueime no caixón de saída con Toni. Imos costa abaixo en dirección ao Ágora.  Hai xente que sabe tirarse cara abaixo polo que me adiantan bastantes. A primeira subida é por Mosteiro de Caaveiro onde, sen presa, xa recupero algunha posición. Na segunda baixada en dirección ao Ágora só me pasa un corredor mais na subida recupero varias posicións. Toda a xentiña do CAS que non participaba na proba está tirando fotos (grazas Bea) ou animando.

O segundo circuíto era en parte en asfalto e parte en terra. Os primeiros cincocentos metros picando para arriba e onde melloro posicións. Logo unha dura e pronunciada baixada. Ao iniciar a segunda volta comezamos a adiantar a moita xente que está a facer a súa primeira volta. Ten un certo encanto adiantar tanta xente… mais tamén poderíamos organizarnos mellor indo os da primeira volta por un lado e os da segunda por outro. Animo ás persoas do CAS que adianto.

Levo volta e media detrás dun rapaz. Nas subidas póñome ao seu carón mais nas baixadas…. Váiseme. Na última baixada cólleme varios metros.

Resultado:  19.51´´ de 35 na clasificación xeral (sobre un total de 509 atletas entrados en meta) e de 2 na de Veteráns C detrás de Emilio a un ritmo de 3.56´´.

Creo que o resto do mes baixarei algo de quilómetros, farei outros deportes para en agosto... traballar cara ao novo reto.

Motivación...

Como me sigue gustando este vídeo motivador:

I Carreira solidaria Parque Oleiros

Rematei abril con 241 km. Non está mal pero creo que debo ir aumentando o número de quilómetros mensuais. Esta semana fixen  80 e iso xa é outro cantar. Ademais houbo un día de fitpower con Toni (seguen valendo por dúas as súas clases?) e un amago de 6 series de 500 metros. O sábado probei as novas zapas para esta temporada, unhas Adidas Energy Boots-2. Tiven boas sensacións con elas mais vounas gardar so para as competicións ata que non esgote as Asics. Dáme algo de pena cambiar de marca e modelo… pero tamén teño ilusión por probar o famoso boots. 

O domingo trotei 15 km con Pili despois de teren participado na I Carreira Solidaria Parque de Oleiros

Xa que esta finde non fun ata Muros, non había escusa para non participar nunha proba na que colabora o meu club e que me queda a uns quilómetros da casa. Ë unha proba rara para min pois ten unha distancia de 4.700 metros aproximadamente (¿). No reparto de dorsais atópome con moitos coñecidos, facendo un corto quecemento con Álvaro.

A "pequena" representación do Clube de Atletismo Sada na proba

A saída era dende o aparcamento tendo que baixar dous andares pola rampla dos coches. Neses metros iniciais adiantoume moitísima xente. Baixo mal e se hai curvas moi pechadas aínda peor. Cando deixamos de baixar pásanme Felipe e Alberto quen me pregunta, “Alguén está fóra de sitio, ou ti ou nós?”

Dirixímonos polo parque industrial ao que temos que dar dúas voltas. Comezo a mellorar posición. Calculo que vou de 20. Axiña aparece unha dura subida. Pásame algún corredor máis. No inicio da segunda volta empezo a recuperar posicións e na repetición da subida adianto a Julián J. animándoo e lembrándolle que eu non teño sprint para que force ao final. 

Despois collo a Toni. No último quilómetro e medio trato de manter (forzar) o ritmo para que os de atrás non me collan e seguir achegando aos que teño diante. É a zona con máis público. A sección infantil do CAS anima un montón e achégome para chocarlles a man.

Rematando a segunda volta ao polígono

O derradeiro quilómetro fáise longo e duro pois é unha recta de ida e volta. Na última rotonda comprobo visualmente que lles será complicado collera os que veñen por detrás. Non sprinto.

Resultado: 18.05´´, de 13 na clasificación absoluta sobre un total de 351 e de 4º na categoría de máis de 45 a un ritmo de 3.37´´ o quilómetro.

Tras cruzar a meta, e sen deixar de suar, collo o coche e vou ata Montrove para facer os quilómetros prometidos con Pili. No Paseo do Burgo cruzámonos con Paloma, Antonio, Álvaro…Onde estará o Raúl?

As fotos da carreira son de Félix.

Unha boa e esgotadora semana

Maratón da Gran Muralla China: 16-V-2015

II C.P. Ruta da Construción Naval, Ferrol

Outra semana cansado. Os cuadríceps semellan que non se dan recuperado do Trail do Mandeo. So fixen unha sesión de ximnasio e trotei cinco días cun total de 61 km. Sempre tiven a sensación de ir lento, de cansazo. O mércores fixen 6 series de 500 metros en 2.00 a primeira e 1.40´´ a última. O domingo participei na:

II CP Ruta da Construción Naval en Ferrol

Convencín a uns cantos de Montrove para írmonos o domingo ata Ferrol e correr por dentro do Arsenal, auténtica xoia da arquitectura militar neoclásica. Alí estábamos o Chema, Raúl, Paloma e Antonio.  Foi un auténtico pracer ver de novo no asfalto ao noso Farmacéutico Veloz. Non hai dores que podan coa súa forza mental. 

Contaba con que do Club de Atletismo Sada iríamos moi pouco posto que celebrábase o VI Triatlón Infantil Sada.

Tras recoller os dorsais (pequeno despiste no meu) saudar ao grande mestre de cerimonias Jabalí do Sacho, prepararámonos para a proba: vaselina por aquí, crema calentorra por alá.

No quecemento fun saudando aos amigos e amigas do CAS. Finalmente non fomos tan poucos, uns catorce.

A saído foi realmente novidosa. Saímos uns trescentos metros antes do control de chips, facendo unha saída neutralizada. Uns membros da organización impedían unha saída rápida porque diante ían un grupo de atletas duns dez anos. Tras cruzar o arco de saída empezamos correr.

Saio bastante adiante. Axiña escoito a Paula Mayobre quen parece que hoxe non vai disputar a proba posto que lle aguanto uns centos de metros (que tempos aqueles nos que lle aguantaba moito máis). Vai cun rapaz noviño. Pouco a pouco iranse marchando. 

Imos cara ao porto. Son dous quilómetros nos que me adiantan uns quince atletas. Corro só, cun grupo numeroso diante e outro aínda máis numeroso a unha ducia de metros por detrás. Damos volta no porto e entramos na zona militar. Vou cómodo co meu ritmo mais tratando de ir algo máis forzado que nas probas precedentes. Nunha viraxe de 180 grao visualizo a rivais e a amigos. Saímos do Arsenal, non se meterme con dous guapos oficiais da Armada, nunha costa duns douscentos metros e pasamos pola meta. Vexo que Jaime non lle da tempo a tirar unha foto. Tiramos cara a Caranza dando a volta e volvendo a situar mentalmente a miña posición. Iniciamos o regreso de novo cara a meta, Jaime tampouco tira a foto e iniciamos a segunda volta.

Paso o quilómetro cinco en 19.00. Paréceme un bo tempo e anímome para trata de manter o ritmo. Esta vez imos por riba do mercado. Pásame un atleta cun ritmo moito mellor co meu. Cando entramos de novo no Arsenal, vexo moi preto a Suso Blanco, con quen levo coincidido bastante nestes meses. Cando o collo, anímoo para que veña comigo. Dime que vai canso pero aínda así, pégase. Por detrás ven José Glez Bañobre. Tamén anima a Suso pero cóllenos uns metros. Suso vaise quedando.

Sorpréndome cando vexo o cartel do quilómetro 9. Xa pasou a carreira. Collo aos dous que van diante, o que me pasara pola zona do mercado e o rapaz que ía con Paula. Estamos moi preto de Bañobre. Na última subida paso ao rapaz mais dígolle que non teño sprint. Na saída do Arsenal os tres que tiña ao meu carón esprintan e déixanme realmente cravado.

No sprint, vánseme...

Foi unha auténtica faena ter un sprint despois dunha subida.

Tras cruzar meta, collemos a bolsa do corredor (pedinlla á filla de Pedro) e a agardar polos amigos.

Resultado: 37.31´´ no posto 29 dun total de 484 en meta e de 8º na categoría (+ 45) Houbo xente que dicía que eran 9.700 metros cousa que creo posto que non estou para facer ese tempo nun dez mil. Polo que debín facer a proba 3.52´´.

Tras cruzar a meta, máis fotos.

Parabéns pola organización e polo bo traballo.
Foto en carreira de Jmdobarro e de Ramón Rguez.

Agasallo da Rabudiña

Que que son estas fotos? Que que clase de medallas son? Que de que carreira?

Vaiamos por partes.

Hai un ano alguén agasallárame cunha empana tras rematar a carreira de Carballo. Este ano, facendo un grande esforzo coa familia e a estrada, volveu achegarse ata a meta da mesma proba para agasallarme con detalles traídos desde a propia cidade de Maratón. Si, si. A auténtica cidade de Maratón, esa que está a só corenta quilómetros da capital grega.

Teño a inmensa sorte de gozar entre as miñas amizades con Sandra R., a miña Rabudiña. Estando de traballo por Grecia tivo tempo para mercarme unha réplica da medalla entregada na primeira maratón da Idade Contemporánea, aquela que fora gañada, o 10 de abril de 1896, polo grego Spyridon Louis,  cun tempo de 2:58:50, tras percorrer a distancia entre a chaira de Maratón e o estadio olímpico de Atenas.

Que alguén se lembre de ti en Grecia, non está mal pero que alguén se lembre dos teus vicios a tantos quilómetros non ten prezo.

Moitísimas grazas, campiona.

IV Carreira Popular Concello de Carballo: que cansazo

Total de  quilómetros semanais: 64 e unha sesión de ximnasio (as de Toni tiña que valer por dúas) e competín en Carballo.

Esta semana tiña que ser de relax pero… Efectivamente, despois da malleira da fin de semana pasada (sábado o trail do Mandeo e o domingo a tirada longa con Pili) tiña os cuadríceps para deixalos en remollo por moitos días mais… o luns non me resistín a non ir ao ximnasio e comprobar como as pernas estaban realmente esgotadas. O martes, con Javier, adestrei en Sada ás ordes do ditador Fernando. Menos mal que so nos abrigou a facer 6x200 metros… Como sufro nas series curtas (todas en 35´´) Polo demais, un pracer compartir esa tarde con outros vinte compañeiros e compañeiras do CAS. O mércores tirada de 14 km para seguir comprobando que os cuadríceps aínda non estaban recuperados. Xoves sesión de recuperación nas mans de Paloma e para comprobar que todo vai ben. Venres tirada de 17 km con Pili mentres que o sábado, tamén con ela foron 11km O domingo… a Carballo. Toda a semana cunha gran sensancion de cansazo.

Nesta ocasión a viaxe foi con Javier P. onde entre outras cousas falamos dos nosos males atléticos. Tras aparcar fomos a polos dorsais saudando amigos. Regresamos ao coche con Luis C. (o pobre non durmira esa noite, jé, jé) Para facer o quecemento levei a Javier, pois non coñecía o percorrido mentres que para min xa era a terceira oportunidade, polo primeiro quilómetro para que vira a difícil saída e a costa dos primeiros centos de metros.

Cando regresábamos ata a liña de saída ficamos abraiados polo que vimos: unha marea azul. Varias ducias de corredores e corredoras do Club Atletismo Sada enchendo todo a estrada. Impresionante. Saudámonos e compartín uns minutos con Montse e Inés (que ledicia vela de novo no asfalto). Logo e xa ás ordes de Fernando, tocou facer unhas progresións por diante do cuartel da Garda Civil. Foi das pouca ocasións nas que antes da saída xa tiña a espalda empapada da suor. Foto de grupo feita por Lina (mágoa non vela no asfalto tamén a ela)

Sol e máis de 25 graos. Vai ser unha proba dura. Quen tivera só os meus benqueridos 15 graos…

Coloqueime moi adiante na liña de saída pois eses metros eran moi complicados. Ía ben escoltado por Toni e Roberto. Como ven sendo habitual tiven problemas para poñer o cronómetro en marcha e ademais había que estar moi atento para non caer entre tantos corredores.

Tras as dúas primeiras curvas, sinto a presenza de Toni e Rober. Fago a primeira subida con eles detrás e cando rematamos o primeiro quilómetro comeza a tirar Rober. Toni avísao de que controle máis o ritmo posto que parecía que se ía quentando… Baixada e xa recta pola estrada de Fisterra. Vou tratando de abrirme para que alguén do público poda localizarme doadamente. Ando a buscar á miña Rabudiña. Toda a proba andiven pendente dela case máis ca de correr… non a ía atopar ata o final… pero con sorpresa, vaia sorpresa…

Polo quilómetro tres é Toni quen se pon diante. Parece que facemos grupo pero a realidade é que hai moitos corredores buscado o seu ritmo (houbo máis de mil inscritos pero so 664 chegados á meta) Fago a pequena subida para regresar cara o centro detrás deles. Como teño medo de que se marchen forzo o ritmo para collelos. Non miro o cronómetro, sei que non vou moi rápido pero creo que mellorarei o resultado do pasado ano (38.50´´) Case ninguén nos pasa durante toda a proba. Nada máis iniciar a segunda volta parece que Rober  vaise quedando mentres que Toni vaime collendo uns metros.

Xa desde o quilómetro tres andamos facendo a goma cun atleta de Noia polo que decido á altura do seis falar con el (a escusa é a proba que teñen na súa vila a finais de agosto) coa idea de facer grupo. Na pequena baixada alguén nos adianta cun ritmo fantástico e cando imos pola estrada de Fisterra escoitamos unas zapatillas que nos veñen gañando terreo, son as de Luís P., tamén do CAS. Colleranos uns metros.

No inicio da segunda volta

Son uns centos de metros nos que vou animado ao meu compañeiro de Noia. Antes da curva que marca o regreso cara ao centro de Carballo (km 7) collo a Luís P., falo con el e anímoo a que se veña por Toni quen segue uns metros por diante. Dígolle a Toni que corra que vou por el. Axiña  o collo e vexo preto a Luís C., do Runaways. Animo a Toni para que se me pegue. Vai cun colega. Dígolles que hai que forzar, que non queda nada, que vou a tope para deixarlles a eles o sprint. Collemos a Luís. Tivo un mareo polo que parou uns minutos mais agora anímoo para que se veña con nós. Cando faltan cincocentos metros trato de todos suban o ritmo. Váiseme Luís e logo o colega de Toni.

Facemos meta cun sol do carallo, perdón, digo do Carballo.

Na liña de meta escoitei un berro “Ánimo, campión”. Tiña que ser da miña Rabudiña.

Resultado: De 56 (sobre un total de 664) con 39.49´´ e de 7º na categoría. Sorpréndeme o mal rexistro pois corrín ben, controlando as forzas e mesmo creo que fixen os dous últimos quilómetros a bo ritmo. Entraron na meta 27 atletas do CAS.

Tras cruzar a meta e saudar aos amigos xa chegados e aos que o están facendo (recibo algúns parabéns polo xeito de animalos durante a proba) falo coa Rabudiña. Poñémonos ao día e... sorpresa. Se o ano pasado fora unha empanada, neste... É tan boa que teño que facer outro post para agradecerllo como ela merece. Bicos mil, ma chère.

Fotos na proba de Roberto.

II Trail do Mandeo

Semana cunha tirada menos da prevista pero cun total de 77 kms (canto tempo había que non facía tantos quilómetros nunha semana!!!) . Isto xa parece outra cousa. Unha sesión de pesas no ximnasio acompañado polo mellorciño de Montrove: Juan, Raúl e Pili. O domingo fixen 17 con Pili (menuda caña me deu baixo a chuvia) e o sábado participei no meu primeiro trail, o do Mandeo. 

II Trail do Mandeo

Pois imos probar isto dos trails. Tanta xente falando ben deles que tocaba facer un, e si é preto da casa con non moitos quilómetros (18 km. aprox.) sen atravesar ningún regato e tamén con pouco desnivel positivo (590 metros) mellor que mellor.

O día ameazaba chuvia… temperatura fresca (mellor para min). Facemos foto do CAS e o quecemento con Jesús e Roberto (parabéns por ese cumpre…).

A saída, desde a Praza García Irmáns, é ampla polo que non tocaba forzar. Os primeiros cincocentos metros son en baixada. Teño preto a Jesús e a Javier. Vou moi cómodo. Teño diante uns vinte corredores. É un percorrido que coñezo de camiñar e trotar por el. No segundo quilómetro comezamos a subir e subir. Vexo ao lonxe a Javier xa camiñando mentres que eu sigo trotando e case non lle recorto. A subida é longa e vaise facendo realmente dura. Despois dun descansiño outra subida dun quilómetro na que agora collo a Javier. Facemos xuntos a difícil baixada cara a Chelo. Hai un momento que paso medo pola dificultade técnica e pola velocidade. Decido non arriscar. 

Nesta primeira gran baixada xa vexo como hai auténticos expertos (para min case suicidas) nas baixadas. Alucino.

No avituallamento de Chelo non collo auga e Javier párase. Cruzamos o río e principia a parte máis técnica e fermosa. Un percorrido que grazas a Juan e Pili coñezo ben. Despois duns cincuenta metros vemos un ferido (gran corte na cabeza e abundante sangue). Avisamos a alguén da organización que estaba ben preto. Estes quilómetros polo  río son preciosos mais hai que ir con coidado.

Teño camiñado bastantes veces polo lado contrario do río, case sempre con Pili e Juan. É un lugar dunha beleza extraordinaria mais hoxe non tocaba admirala pois había que apurar e avanzar con moito ollo.

Vou detrás doutro corredor tendo moito coidado de facer outro percorrido para poder ver ben onde pisar. Creo que me vai ralentizando… Cando se ofrece a deixarme pasar, sorprendentemente, dígolle que non. Que vou ben así.

COMENTARIO: Quen me ía dicir a min que co paso dos anos e dos quilómetros volveríame tan educado nas carreiras…

Cando deixamos o río (km 8) iniciamos a que figuraba como a gran subida. Parece que vou manter a posición e mesmo adiantar algunha pero co paso dos metros, cóllenos un grupos de cinco persoas que ven por detrás, entre eles Javier.

Nesta subida, Javier sufre e faina camiñando mentres que eu trato de trotar aínda que tamén camiño algo. En canto non pica para arriba recupero posición. Mais cando no 10,5 volve a costa… outra vez para atrás.

No avituallamento do 12 bebo e iniciamos a baixada con Javier por diante.

Outra vez toca ver como hai xente que descende moitísimo mellor ca min. Que velocidade, que forma de saltar os troncos… Danme medo.

Cando no 13 remata a gran baixada volvo recuperar algunha posición. Mesmo trato de facer grupo. Tiro de dous colegas. Nunha pequena subida, tropezo e caio. Os dous colegas páranse para axudarme a levantar. Non foi nada pero lles quedo moi agradecido. Seguimos tirando e iranse quedando.

No quilómetro 15 hai outra baixada. Esta vez tamén é moi técnica e mesmo perigosa. Adiántame (deixo pasar) outros dous corredores. Calculo que nas baixadas e nas subidas teríanme adiantado unhas quince persoas. Confío que en canto chegue o asfalto poida recuperar as posición. Cruzamos un regato (había un, cachisss). Levarei o resto da proba molestias nunha zapatilla por non tela apretado moito.

Chegando a Betanzos

Os dous últimos quilómetros son en asfalto. Achégome ao último que me adiantara pero non podo con el. Vemos Betanzos. Entramos no casco histórico e, de novo, toca subir. Empezo a sorrir. Últimos metros. Ningún percance serio (una caída e unha rozadura cunhas silveiras). Póñome guapo para as fotos da meta.

Resultado:  na xeral de 36 (sobre 299 chegados á meta), na categoría de máis de 45, 6º cun tempo de 1.37.55´´. Boa e familiar organización. Parabéns agradecidos.

Na meta saúdos aos meus predecesores do club (Jose, Jesús e Javier) e sen agardar para coñecer os resultados nin para saudar aos amigos que aínda restaban por entrar, regreso a Montrove.

Cando chego a casa, chamada de Alberto (este home sempre pendente de min, sempre facéndome favores) para comunicarme que teño un premio por ser o primeiro con máis de 50 anos… Que lle imos facer… isto de cumprir anos é o que ten. Moitas grazas Bea e Alberto polo detalle de facermo chegar ata a porta da casa.

Outra experiencia. Outro xeito de correr.

Nota curiosa: O premio consiste nunhas berzas, unhas herbas de san Xoán e nunha botella de viño coa foto dunha escultura de Pepe Galán.

Campionato Galego de Veteráns en pista: 10.000 metros

Semana de tan só 38 km, unha de pilates e unha sesión no fisio. Rematei abril con 233 km. Son poucos pero as expectativas para xuño son boas. O domingo participei no Campionato Galego de Veteráns en pista no complexo da Malata de Ferrol.

A viaxe foi con Jesús (é xa unha tradición?). Cando chegamos á Malata informáronnos de que o club probablemente chegue á ducia de medallas. Como é e como está o CAS. So puidemos animar aos Javieres que, previamente a nós, fixeron o 5.000. Na nosa proba poucos, pero que moi poucos, corredores e moito vento.

Facendo o quecemento con Jesús e un compañeiro de Mera

Xa na saída vou deixando que Jesús e o compañeiro de Mera se me vaian. O meu obxectivo é que Jesús tan só acade dobrarme unha vez. Trato de ir cómodo. En cada paso por meta vannos cantando as voltas que nos falta a cada un. Eran un total de 25….

Polo terceira vexo que podo coller a un do Celta e xa na cuarta dóbrame o primeiro que é da miña categoría. Que espectáculo velo correr. Creo que finalmente pasaríame tres veces é dicir que sacoume máis dun quilómetro.

Vou ben coa cabeza, non penso nas voltas que faltan, non me agobio. Comprobo que paso o segundo quilómetro en 7.45´´. O cal quere dicir que realmente tiña que ir cómodo. Fago toda a proba só. Pasarei a tres corredores e dobraranme catro, incluído Jesús quen cando me pasa intenta quedarse comigo cousa que non tolero e ameázoo con pararme se o fai, mesmo tiven que abrirme para demostrarllo.

Durante toda a proba os colegas do CAS non deixaron animarnos en cada volta. Gras Felipe, Montse, Javieres, Fernando…

Na última volta trato de aumentar un pouco o ritmo.

Resultado: 39.41´´, 6º na xeral e 2º na categoría. Repito subcampionato galego de veteráns de +50 pero cun tempo peor en case tres minutos ca hai dous anos. Jesús tamén fixo segundo.