XX Carreira a Pé de Lira

Nos primeiros once días deste mes de agosto levo feitos  máis de cen quilómetros, exactamente: 116. Ademais diso, como se notan as vacacións…, dúas saídas en BTT, natación en piscina e no mar e varias millas en Kayak pola ría de Muros. Case todos os adestramentos foron entre 12 e 14 km e tan só os dous domingos fixen dúas tiradas longas de + - 90  minutos e de 21-20 km cada unha.

Ademais, participei, coma sempre que podo (xa van cinco ocasións), na tradicional Carreira a Pé de Lira e organizada a AsociaciónCultural Canle. É todo un pracer ver como a proba a asociación cultural van medrado co paso do tempo.

Cheguei co tempo xusto a Lira, despois de ter pasado o xantar na festa da navalla de Muros e dúas horiñas nunha das mellores praias que coñezo, a de Area Maior na parroquia de Louro. Neste intre ían trinta graos á sombra. Nun participara nunha proba tan quente...

Tras recoller o dorsal, fixen os rituais desta proba, os confesables son ir ata a subida que hai na parte final da proba e iniciar alí o quecemento para tratar de ter controlados eses centos de metros. Igualmente, aproveito para trotar e saudar aos amigos das probas do verán, especialmente ao club do Praia de Carnota Runners.

Cos ánimos na liña de saída de Marisita e de Juan, inicio a proba polo piñeiral ata baixar a Portocubelo, de alí pola costa por Ximprón e Susiños e logo regreso (vexo que a miña posición é a 19 e xa non a modificaría ata o remate) ao asfalto ata subir a Lira onde, despois dun bo e duro paseo polas súas rúas, inicio un pronunciado descenso ata a meta. 

Probablemte uns dos lugares máis fermoso polo que teño corrido dase nesta proba de Lira: un camiño á beira do mar co solpor vendo o cabo Fisterra. Impresionante.

Considero que non saín rápido, de feito axiña empezo adiantar corredores, mais cando volvín pisar o asfalto (aprox. Km 4) noto a falta de forzas e trato de manter a posición. Mentalmente doume folgos porque considero que cando chegue a subida poderei coller a ese grupiño de sete compañeiros que levo a uns 15 segundo. Pero as forzas non retornan, e vánseme alonxando case todos. Sufro na subida. Na dura baixada, recupero forzas, achégome a un par deles pero, sabendo que non son da miña categoría, fico coma un señor e non fago ademán de disputarlles o sprint.

Fago meta en 30.30´´ o meu peor rexistro nesta proba. Mais non estou amolado. Hai un cambio de mentalidade na cabeza: adestrar menos e, xaque logo, ir empeorando nos tempos. Provisionalmente entrei na meta de 19 e de 1º na categoría de veteráns B. O trofeo segue a ser unha fermosa cerámica de Nacho Porto.

No apartado social da proba, contei cos ánimos da Rabudiña (mágoa da súa ausencia) e da presenza de Marisa e Juan. Moitas grazas, familia. 

Ademais, a organización tivo a ben facerlle unha pequena e sentida homenaxe ao tempo que un fermoso agasallo, a Angel Carrecedo por ter participado en practicamente todas as edicións celebradas.

Fotos: A.C. Canle

Xullo 2013: adestrando

Como foi xullo? 

Pois non comezara nada ben. Oito días sen poder facer deporte por mor dunhas molestias intensas na gorxa. O resto do mes: moitos quilómetros (233) con semanas de 61, 71 e 72 quilómetros pero sen boas sensacións. 

Asumo que os quilómetros realizados son dabondo. Non quero facer máis agás polas futuras tiradas longas dos domingos. Só fixen un día de series (6x1000: 4.21; 4.06; 4.04; 3.56; 3.54; 3.44´´) e outro con catro cambios de ritmo de mil metros entre 4.10 e 3.50´´. É aquí onde teño que mellorar. Buscar máis forzas para realizar as series que sei que son as que me dan as boas sensacións e o ritmo na carreira. Tamén en dúas ocasión xa fixen tiradas de 90 minutos.

Ademais so fun catro veces ao ximnasio (natación, GAP, pesas e abdominais) 

Todo o mes sen competición, agosto será outra cousa...

VI Baixada Popular san Pedro de Visma 2013

Tras a noite de san Xoán, decidín comezar a nova semana modificando os hábitos, é dicir, descansando os luns. Busquei unha parella de trote coa idea de facer unha tirada algo máis longa do normal nestas últimas semanas e a un ritmo moi cómodo. Elisa aceptou a proposta: resultado 19 km en 1.43´a un ritmo por quilómetro de 5.25. O percorrido foi desde Montrove ata A Barcala e logo polo paseo da beira do Mero. Tivemos a honra de cruzarnos co mestre Bernardo (que porte, que xeito de trotar, que ritmo) Grazas á compaña mantiven un ritmo cómodo e a cabeza ocupada.

O martes busquei un percorrido novo (12 km) e o mércores fixen outros 14 con 3x1000: 4.22; 4.03; 3.58´´. O Venres ampliei un pouco o percorrido do martes, chegando case ata Osedo (grande panadería, por certo)

Finalmente o domingo, con varias días durmindo menos do necesario con máis  cervexas das necesarias participei por vez primeira na VI Baixada do Monte san Pedro na Coruña facendo un total semanal de 68 km e sen pisar o ximnasio.

O domingo, tras un fin de semana moi activo socialmente, achegueime ata Visma para participar na súa proba. Os comentarios dos veteráns nesta carreira eran ben sinxelos: consiste en subir, subir e subir para logo logo baixar.

Despois de tomar un café e compartir unha boa charla con Jesús (había tempo que non coincidiramos), Roberto e Antonio, iniciamos o quecemento coa intención de coñecer parte da subida. Uns minutos antes da saída fixemos unha foto con case todos os do CAS presentes (esta Mónica sempre chegando xustiña)

O platexamento da carreira esta ben claro: ser moi prudente. E así o fixen. Saín moi amodiño sen preocuparme pola xente que me ía pasando na longa subida inicial (case oito minutos). Estabilizadas as posición e como me ía atopando mellor trato, inconscientemente, de acelerar o ritmo. Vexo xa ao lonxe a catro do CAS… renuncio a achegarme a algún deles. 

Con Toni detrás. No último quilómetro fun pendente del por se podíamos entrar xuntos...

Tras a primeira gran subida, un pequeno descenso e outra subida ben fermosa: semellaba un porto de alta montaña: curva e contracurva en subida e unha ringleira interminable de corredores por diante e por detrás. Fermosa estampa. Mágoa de foto.

Paso a algún atleta nas subidas e na parte máis plana manteño a posición. No inicio da gran baixada fágome o propósito de forzar e de que ninguén me adiante.

Resultados: 7.100 metros en 28.09´´ a 3.58´´ (non está mal para o perfil da proba) sendo o 35º na clasificación xeral (entraron en meta 320 atletas) e 4º na categoría. Inés e Jesús fixeron podium. Parabéns.

Fotos de Oscar Fresnedo e Victor Alvarez.

NOTA FINAL: Aínda que non estou nun pico de forma, estou contento porque semella que a pubalxia está superada. En marzo fixen 50 km, en abril 164, en maio 216 e en xuño 251.

I Carreira da Construción Naval. Ferrol 2013

Semana ben pobre: 47 km en catro saídas e só unha sesión de abdominais no ximnasio. Ningunha tirada con series. Escusas… moi variadas, que se chove, que se ir de tendas, que se non me apetece. 

Mais a pesar diso o domingo participei na I carreira da ruta da construción naval en Ferrol co aliciente de facer case todos os quilómetros (era un dez mil) por dentro do Arsenal Naval (conxunto neoclásico de primeirísima orde e dos que algún terei que poñer as miñas fotos en INICIARTE) e tamén pola Navantia de Ferrol. 

Participamos catros membros do CAS. Case un último instante colocámonos no caixón de saída. Estando nada concentrado deuse a saída. Cólleme moi distraído, tardei en poñer o cronómetro en marcha, tratando de non caer e de non tirar a ninguén. Con toda présa fago os primeiros cincocentos metros mais non deixo de apurar. Cando fago o primeiro quilómetro xa son consciente da rapidez da miña saída (parece mentira en erro de principiante co ben que o estaba a facer nesta probas de retorno á competición saíndo tranquiliño…) 

Por dentro do Arsenal, e para a miña sorpresa, no quilómetro dous pásame un bo grupo de atletas o que ben a confirmarme a rapidez da miña saída. Trato de recuperar a tranquilidade e de buscar o meu ritmo. Nos quilómetros catro e cinco (xa no segundo paso polo Arsenal) vou algo máis cómodo e voume achegando a atletas dos meus tempo. Vou detrás deles ata o oito e medio e case sen queres, nun curva, póñome diante deles. Intento apurar algo e de que se enganches. Así o fan pero na saída de Navantia, nunha pequena subida, vánseme (outra vez nunha subida). Trato de que non se me marchen demasiado pero será imposible. 

No último quilómetro outros tres atletas adiántame. Nos cincocentos metros últimos manteño a posición facendo un esprint tendido. Na chegada a meta está Pepe tratando de tirarme unha foto (que malo é iso de non levar as gafas…) 

Resultados: entro en meta en 38.55 a 3.54´´ o quilometro. Peor ca hai unha semana (se non se adestra non se corre). Nesta ocasión Roberto e Félix sacáronme 40 segundos (38.12´´ e 38.14´´), mentres que Alberto fixo a súa MMP con 39.43 e Javier rematou en 40.25´´. Entrei no posto 44 dun total de 466 atletas e 10º na categoría de maiores de 45.

As fotos (os berros de ánimo non se aprecian pero si se agradecen) son de BEA.

III Carreira Popular 10 km Concello de Carballo: que empanada!!!

Outra semana e outra competición. 

A semana foi coma as anteriores, un total de 59 km en cinco días (deberei pensar en só saír catro por aquilo da prudencia) a unha media de 12 km diarios. Xa van case tres semanas sen facer unha tirada longa. So un día fixen tres series de mil entre 4.07 e 3.53´´. A destacar que o martes acompañei a Elisa (ata onde se deixou) e a Inés (perdón polo forte ritmo). Fixen un só día de ximnasio con abdominais e pesas. 

Coma estaba previsto (xa que o sábado non puiden acomparñar a Raul á noctuna de Valencia), o domingo participei na III Carreira Popular 10 km Concello de Carballo. Ao igual que na de Ordes da semana pasada, tamén a fixera hai un ano mentres estaba saíndo da lesión padecida no nocello esquerdo. Tamén hoxe a idea era non sufrir na proba e ir na procura de boas sensación e se melloraba o tempo de hai doce meses (39.11´´) mellor ca mellor. 

Na praza de Galicia xuntámonos medio Club de Atletismo de Sada (a outra metade está xa en repouso ou estaba na competición de Riveira) Na hora sinalada iniciamos a proba. Saio con Roberto e aos douscentos metros xa se me vai separando. Non me importa, non teño présa. Os dous primeiros quilómetros son de buscar a posición natural da proba entre os case setecentos participantes. Unha vez estabilizadas as posicións comprobo que o meu ritmo é bo (tal vez a 3.49´´ o quilómetro. Trato de non forzar e reservar algo de forzas. 

Nos catro primeiros quilómetros Roberto sácame uns cen metros, mais chegando ao remate da primeira volta noto como me vou achegando ata telo case a uns vinte. No inicio da segunda volta, na subida, curta, que me fixera sufrir tanto o ano pasado, vexo como o grupo de Roberto váiseme e especialmente el (logo confirmaríame isto). Para a miña sorpresa teño preto a J.M. Rguez Tajes, un fenomenal atleta da miña categoría. Oa chegar ao oito xa vou detrás del e ao pasar o nove e medio adiántoo dicíndolle que non se preocupe que eu non teño esprín. Efectivamente a douscentos metros da meta hai unha subida e váiseme de novo (tres segundo na meta) e a pesares dos berros da miña rabudiña ("corre, corre") outro atleta pásame na liña de meta. 

Resultados: entro na meta en 38.50´´ (mellor ca hai un ano) na posición 44 sobre un total de 620 e de 7º na categoría. Como na edición anterior, os atletas confirman que a distancia é case uns trescentos metros maior ca sinalada polo que o meu ritmo por quilómetro sería: 3.47´´ o que significa que vou mellorando. 

Outros membros do CAS entraron cos seguintes tempos: José A.: 36.10; Roberto: 38.39; Alberto 40.20; Manuel: 44.06; Juan 44.15; Raul 45.23; Karina 45.49; Inés 46.27; Montse 47.17; Bea 50.54; Juan Carlos 51.16; Carmen 53.00; Begoña 54.44; Lina 54.57 e Bea 1.06.20. Parabén a todos e todas. 

Ao rematar a proba e ao verse tanta concentración do noso club o programa da TVG e da Federación Galega, Citius, altius, fortius, entrevistaron ás nosas rapazas e tiraron algunhas fotos. 

Mais agora debo facer un parágrafo especial. Veredes. Todos temos amigos e amigas. Mais eu teño a fortuna de coñecer a unha Rabudiña, a dona Mademoiselle Sandrillana que tivo a ben acelerar o seu regreso a Carballo para saudarme e tirarme as fotos que vedes a continuación; darme ánimos durante a proba e acompañarme na meta. E non só iso… agasallarme cunha extraordinaria empanada de bacallau con pasas, a miña preferida. Non sei que fixen para que me trate tan ben.

Entrada na meta no minuto 9.30´´

XVIII Carreira Popular do Concello de Ordes 2013

Outra semana na que as pernas nótanse cansas, a cabeza no traballa ben nas subidas, poucos quilómetros feitos (só 51) mais fixen un día de seis series de 1.000 entre 4.08 e 3.52´´. Son poucas e non rápidas. Sei que debo continuar coas series pero a cabeciña non é quen darlle ordes de esforzo ás pernas. Que lle imos facer.

Por fin regresei á competición. Participei na XVIII Carreira Popular do Concello de Ordes 2013. Estábamos alí só medio CAS porque o outro medio estivo metido noutras probas.

Con pouco quecemento, saín ao carón de Roberto e aguantei con el uns 1500 metros, notábame cómodo mais en canto chegou a primeira e curta subidiña xa se me foi e adiantáronme varios atletas. Como lembraredes a proba de Ordes caracterízase polas constantes subidas e eu aínda non teño nin as pernas nin a cabeza para elas, así que en canto apareceu a subida máis longa (case un quilómetro) decidín cambiar o “chip”, non sufrir e dedicarme a gozar da proba. Así se os dous primeiros quilómetros foron moi por baixo do catro minutos por cada un deles, os seguinte fun máis a modo.

Ao chegar ao quilómetro seis ía en case os 24 minutos. No remate dunha das últimas subidas pasoume ao velocidade impresionante un rapaz coa camiseta da Marató de Barcelona. Deume ata medo velo.

Os tres últimos quilómetros paso a catro compañeiros, na penúltima e curta subida manteño a posición mais na penúltima e breve recta fun adiantado. Son quilómetros sen sufrimento.

Entro en meta moi contento polo xeito de facer a proba. Resultados: fixen en 36.39´´ para os 9.500 metros é dicir a 3.52´´ o quilómetro. Vendo os resultados do ano pasado (36.30´´) continuo contento porque non sufrín na proba.

Todos os amigos do CAS melloraron as súas marcas nesta fermosa proba. Parabéns.
 

Vídeo da proba a mña entrada, facendo o macarra, está no minuto 10.40´´:

Galicia non é unha mina

A idea da semana era ir preparando a proba da Ría do Burgo, lugar onde fago a metade dos meus quilómetros anuais. Eran case 14 km, dando dúas voltas ao percorrido. Pero non puido ser. Despois de liar a Raul para que se inscribira, a última hora decidiuse ir á manifestación en Santiago contra as novas concesións mineiras que fixo a Xunta de Galicia, e, en especial, contra a mina de Corcoesto. 

Foto da axencia EFE

 

Fixen 69 km na semana, dúas sesión de abdominais no ximnasio e outra de pesas (fitpower) ademais de mil metros na piscina. Auténtica variedade deportiva. Mais a sensacións non foron boas. As pernas están descansadas pero resulta que tamén moi pesadas, cústanlles facer quilómetros, nas series non teñen velocidade, os tempos das tiradas son peores cos das semanas pasadas, e, para colmo, remato moi canso… parece que en vez de ir collendo a forma imos retrocedendo. A parte positiva foi que superei os 200 quilómetros mensuais, cousa que non acontecida desde o outubro pasado...

 Como o domingo había que ir á manifestación de Santiago fixen moi cedo una tirada de 15 e polo serán outra de 11 pola beira do río Mero, nesta ocasión moi ben acompañado por Elisa. Ademais tivemos a oportunidade de saudar a Paloma e Antonio. Había anos que facía unha tirada dobre.

"III Carrera contra el cáncer" na Coruña

Unha semana ben pobre, case sen quilómetros, vamos o que un friqui diría unha semana de asimilación do traballo realizado:

Foron 34 quilómetros, dúas sesións de abdominais no ximnasio e 90 minutos de pesas (fitpower). Mais houbo unha fermosa novidade: o regreso de Pili ao ximnasio.

O sábado estaba inscrito nunha proba en Carral… mais non puido ser. Neses poucos quilómetros están incluídos os da participación na III Carreira contra o cáncer da Coruña sobre un percorrido de 5.000 metros (máis ben serían uns 4.800).

A verdade que foi toda unha sorpresa ver tanta xente na zona coruñesa de Riazor. Entre unhas probas e outras superaríanse, con moito, as mil persoas. Todo sexa por unha boa causa.

Desde Montrove baixamos á capital todo un equipazo e en Riazor agardaba por nós unha parella imprescindible. Por fin volvemos moitos a participar xuntos: o Mestre Juan quixo deleitarnos coa súa emblemática presenza (grazas… contigo nada é igual) Tamén Pili fixo o esforzo de tratar de trotar con nós (xa falta menos para o teu regreso…)

Houbo oportunidade de saudar á xente do Club de Atletismo Sada, xa un grupo máis que consolidado en calquera proba atlética que se celebre en Galicia, así como a outros amigos e amigas.

O quecemento foi escaso o que non é nada estraño neste grupo de Montrove.

No quecemento bailando mentres outros trotan

Con só dez minutos de retraso deuse a saída. Coloqueime diante tendo coma referencia a Roberto García pero sen présa por coller o ritmo de carreira. Os primeiros mil metros son de adiantar xente (por que non se colocarán segundo o seu ritmo e deixarán de empeñarse un facer un sprint na saída…?) sempre polo lado máis longo das curvas. Ao chegar á rotonda do Milenio vexo que xa vou bastante adiante, aínda así trato de coller un ritmo algo máis alto e continuar pasando xente ata o Pazo dos Deportes. Na segunda volta só manteño o ritmo e a posición. Despois do segundo paso polo Milenio pásame Félix e case na liña de meta outros dous atletas.

Entro con pulsacións moi altas… pero recupero axiña e felicito a Roberto, Félix e Alberto. Fixeron uns tempazos. Entrei de 34 (sobre un total de 915) en 17.38 a 3.32´´ o quilómetro segundo os resultados oficiais da Federación mais sei que o ritmo no era tan bo porque a distancia sería algo menos. Comprobando as idades dos participantes na meta vexo, con certa satisfacción, que non entrou ninguén de máis idade ca min por diante…

Contento porque non apareceron as molestias… Semella que tras oito meses, a pubalxia e as dores complementarias van ficando atrás.

Despois da carreira houbo un reagrupamento do grupo e as cañas no lugar seccionado por Raúl: O 21 onde nunha mesa hai unha foto de dous rapaces xogadores de hoquei a patíns…

Facendo quilómetros

Quince días sen competir… mais fixen serios intentos de participar no Trail de Dexo e nunha proba da Serra de Outes. A proba da Serra de Outes foi trocado por unha viaxe artística-gastronómica polas terras de Quiroga.

San Estevo de Ribas de Miño

Estas dúas semanas foron de facer quilómetros, a primeira (do 6 ao 12 de maio) foron catro saídas cun total de 52 km. Como novidade fixen as miñas primeiras series da temporada: 5x1000 entre 4.15 e 3.45´´. Poucas e lentas mais idea é ir progresando moi lentamente. Tamén fixen unha sesión de ximnasio con abdominais e pesas (fitpower)

Na segunda semana ( do 13 ao 19 de maio) aumentei os días de saída, agora xa foron cinco para un total de 64 km, tamén un deses días foi das mesmas series e cos mesmos tempo. Igualmente repetín a sesión de ximnasio acompañado por Raúl.

III Media Maratón de Xixón

Cun adestramento o luns de 6 km e outro o xoves de 15, sorpresivamente marchei facer a III Media Maratón de Xixón o sábado. No total semanal foron 42 km.

Pois efectivamente, despois dunha chamada telefónica para desexarlle sorte a Raúl na media de Xixón, sorpréndeme ao dicir que vai so. Que ninguén o acompaña, nin tan sequera Chema que fixera a inscrición. Tras contarllo á xefa da casa, recibín a orde, que cumprín con moito gusto, de acompañar a Raúl ata Xixón, non fora ser que fixera algunha loucura.

Da viaxe mellor non contar moito, fica no segredo do sumario. Xa sabedes como é Raúl, pura improvisación…

Despois de recoller os dorsais e pasearnos pola feira do corredor, desprazámonos ata o centro para xantar nun italiano. Aproveitamos a ocasión para encher o coche de sidra e outros produtos tipicamente asturianos. Rexeitou a miña idea de xantar unha estupenda fabada.

Fixemos a sobremesa no estadio de Las Mestas, nas bancadas, tomando o sol. Como non había posibilidade de chegar tarde, fixemos o quecemento dun xeito moi rigoroso o profesional. Momento no que lle digo á miña parella que dáme unha preguiza tremenda poñerme a participar nunha proba ás seis tarde dun espléndido sábado, que aínda non teño a cabeza para esa distancia.

Colocámonos no caixón de saída de 1.45´ xa que este era o tempo que tiña previsto facer Raúl. Tiven que soportar as súas queixas pois quería que me fora para máis diante. Despois do minuto de silencio polas vítimas de Boston, iniciamos outra media máis.

Creo que nunca saíra tan atrás nunha media. Despois dos primeiros trescentos metros acompañando ao Mariscal, iniciei a miña andaina con obxectivo ben claro: ir de menos a máis e sen agotar nunca as reservas. Desde a Behobia de novembro non voltara ao asfalto na distancia e os adestramentos realizados en abril son de iniciación de temporada tras varios meses lesionado.

Fago o primeiro quilómetro en case seis minutos (debe ser o meu quilómetro en competición máis lento). No quilómetro un, collo ao globo de 1.45', no dous e medio ao de 1.40' e no cinco ao de 1.35'.  Vou contento coa progresión.Vou comodamente adiantando xente por onde podo (mediana, beirarrúa…) Imos protexidos do forte vento do Cantábrico e baixo un sol de importancia. Ao chegar á praia de san Lourenzo collo ao grupo de 1.30. O nordés sopra cunha forza do carallo. Sen présa pero sen pausa continúo adiantando corredores. Creo que paso o quilómetro 10 en 42.30´´. Sorpréndome pola miña exactitude xa que era ise tempo o que quería facer. Tocaba agora comprobar se había forzas para manter o ritmo ata meta.

Ao seren unha proba netamente urbana, había moitísimo público e como ademais é absolutamente plana, fai que sexa unha carreira moi fermosa e recomendable.

Continúo pasando corredores pero cada vez son menos. Fago o macarra todo o que quero: saúdo ao público, toco as palmas con canto cativo hai…

A partir do 17 pasaranme catro corredores. Penso, só catro, que ben!. A meta é no estadio de Las Mestas. Non teño forzas para aumentar o ritmo pero si para defender a posición e pasar aínda a máis corredores. Fermosa meta.

Venceu Chema Martínez con 1.06.06´´.

Fago 1.29.36´´ de tempo neto, regreso a tempos do 2004 na Vig-Bay, já, já... Entro de 380 sobre os 1.800 chegados e de 19 na categoría.

Recollo a bolsa do corredor de Chema e facendo os alongamentos agardo por Raúl. Non conseguiu a marca desexada.

Tras a ducha e as chamadas telefónicas ás familias iniciamos o regreso cunha parada técnica en Mondoñedo para cear. O xefe deixome tomar dúas cañas.

Fermosa experiencia de regreso á media, moito antes do previsto.

IX Carreira de A Silva (Cerceda): regresando ao pódium

Tras unha semana moi pobre en adestramentos (unha sesión de natación e dúas de trote) e coa presenza da alexia primaveral, fun ata A Silva en Cerceda para darlle gustiño ao corpo no seu dez mil e tratar de aumentar o ritmo en carreira. Lembrade que o domingo pasado fixera a 4.24´´ o km con Inés.

Pois nunha mañá fría e con vento, no campo da feira das Nenas de A Silva e despois dunha boa cantidade de probas dos cativos e cativas, tocábanos ao adultos. Compartín liña de saída con Inés e con Mónica que xa fixera o sábado a de Oroso e o unas minutos antes a proba de Implicadas en Oleiros (esta rapaza non para)

Saín uns metros con Inés con desexos de aguantar con ela uns centos de metros pero… foime imposible. Na primeira e suave costa xa fun aumentando o ritmo. Trato de contar visualmente en que posición vou e calculo que na 25. Cando vexo o rótulo do primeiro quilómetro leveime unha boa sorpresa: ía por baixo de catro minutos. Vou pasado xente a o quilómetro 3 onde fico na posición 20.

O percorrido, como veredes na imaxe, é un autentico quebra-pernas. Como ata o quilómetro cinco pica máis para abaixo, o ritmo é bo, e paso por baixo do 20 minutos, mais xa me adiantaron un par de corredores. Coas posición moi estabilizadas chega a subida no quilómetro  sete e medio…cajo na cona, que subida!!!, parece a nosa de Liáns e pero aínda máis longa. Semella que vou coller a alguén… mais nada. De aí ata a meta gardo a posición. 

Entro en 41.30´´ a 4.09´´ o quilómetro (a Federación publica que a 4.22´´ nos resultados). Contento porque a proba é moi dura e aínda non estou para sufrir na subidas.

Axiña chegou Inés, e logo Mónica.

O ambiente foi estupendo e na meta tíñannos preparado chocolate, biscoito froita e bebida. Unha organización boa e feita con moito agarimo.

Tivemos que agardar polos trofeos xa que Inés quedou de 3ª na absoluta e eu de 18 e de 3º na categoría.

As pernas están cansas e a pubalxia case desaparecida. Isto comeza a ter boa pinta.

A Coruña 10 e A Coruña 42: grazas compañeiros/as do CAS

Hoxe vén de celebrarse a segunda edición do Coruña 42, maratón Atlántico, acompañado dun dez mil.

Hoxe regresei ao asfalto da competición e fíxeno rodeado do cariño e apoio de todo o Club de Atletismo de Sada. Que sorte e que pracer. Moitas grazas por compartir o voso cariño.

Vaiamos por partes.

A semana foi moi pobre en adestramentos por unas molestias nas costas que me impediron descansar polas noites. Unha sesión de ximnasio e 26 km ata hoxe domingo, onde fixen outros 21…. En total 47 km na semana.

O venres anterior achegámonos ata a Jamonería La Leonesa para compartir uns intres co mestre Bernardo. Ten por obxectivo as tres horas na maratón. Coma todas as persoas grandes é pura humildade. Todo un mestre.

A familia maratoniana do CAS... con algún engadido

Despraceime, ben cedo, á liña de saída do maratón para facer a foto cos maratonianos do CAS. Así tiven a oportunidade de saudar a xente coñecida que ven doutras partes, maioritariamente galegos mais tamén algunha amiga de Madrid coa que coincido nos veráns. Deséxolle sorte a todos pero especialmente a Montse, abandonada por Fernando, quen irá facer o MAPOMA a vindeira semana, e a Jesús. 

Algúns dos que fixemos o dez mil

Tras as fotos regreso ao coche para deixar todo o innecesario e colócome na saída do dez mil sen atopar a Inés. A idea era saber como me atopaba e cría que sería unha boa opción tratar de ir con Inés (hai alguén que a denomina “A gacela da Barcala”). Despois do minuto de silencio en homenaxe ás vítimas do atentado de Boston, comeza a proba. Non sei onde vai Inés. Tardo uns trescentos metros en atopala.

Fago a carreira cómodo, sorprendentemente cómodo ao carón de Inés. Ela vai mirando os tempos de paso. O seu obxectivo era facer 45 minutos. A facemos o primeiro cinco mil en 22.30 aproximadamente (outra vez esquecín poñer o cronómetro en marcha na saída) Parece que a compañía váiseme cansando. Trato de falarlle e que non pense moito. No quilómetro seis vemos a Karina, outra nova fichaxe do club, moi preto. Dándolle ánimos Inés, e saudando a Blas, máis ou menos no quilómetro oito poñémonos á par de Karina. 

Trato de animar ás dúas pero Karina váisenos quedando. Quédome uns metros con ela para animala. Decido volver con Inés, e con algo de irresponsabilidade, máis gozando das sensacións, márcome un cambio de ritmo para collela. De aí a meta non paro de animala.

Na meta entramos en 43.58'', a súa mellor marca na distancia. Está moi contenta, eu tamén tanto por participar da súa marca como polas boas sensacións persoais.

Alongamentos, bebemos e comemos un pouquiño e… a seguir correndo na busca dos maratonianos.

Montse recibindo auga de alguén moi especial...

Funme cara a Oza para ir animando á nosa xente. Troto con Montse os tres quilómetros da súa segunda volta maratoniana por Oza. O seu obxectivo son as catro horas. Vai sola. Fálolle todo o que  podo. Paréceme que vai baixando algo o ritmo. Fernando dime que non, que vai moi ben, controlando os tempos. No seu quilómetro 28 deséxolle moita sorte. Finalmente entrou na meta en 3.59.54´´. Impresionante. Agardo por Jesús.

Aí ven o meu heroe. No paso anterior ía a ritmo de 2.50. Impresionante. Cólloo no 36. Trato de que non me fale moito. Vai canso e sufrindo. Anímoo todo o que sei e podo. Chega á meta na súa mellor marca: 2.51.31´´. Que tío. Coma son os vascos do CAS.

Persoalmente estou contento, moi canso pero contento. Canso porque no día faría uns 21 quilómetros (a miña tirada mási longa desde novembro) e contento porque as molestías da pubalxia son mínimas.

Saíndo do túnel

Pois si, semella que desta oportunidade vai...

Tras unha infiltración con bos resultados, o traumatólogo decidiu non poñer unha segunda (“sempre estamos a tempo”) Xa que logo tocaba continuar trotando e fortalecendo toda a zona pélvica. Un día ximnasio (abdominais, GAP ou traballo con pesas) e outro día trote. Así neste primeira quincena do mes xa levo uns 78 quilómetros.  Hai xa cinco meses que non facía tantos. As tiradas andaron entre os 7 km e os 15 km. A primeira ocasión en que superei os 10 km resentinme nos abdutores pero cun día de descanso foi suficiente para que desaparecerán as molestias.

Trotei sempre moi lento máis xa me vou atopando con forzas para, nalgún momento, baixar dos cinco minutos por quilómetro (meu ritmo de recuperación)

Para culminar a recuperación, tiven a sorte de que dúas boas amigas (Elisa e Inés) me permitirán que as acompañara polo paseo do río Mero… Ficoume demostrada a constancia e gañas de Elisa e a boa forma de Inés. Toda unha honra e un pracer.