Sen competir e adestrando con malas sensacións

Tras mes e medio competindo en tódalas fins de semana... por fin tocou descanso.

Despois da caída na Nocturna de Ferrol pasei toda esta semana cun moratón ben fermoso na cadeira dereita e cunha postilla interesante no xeonllo do mesmo lado. O luns so fixen a sesión de abdominais no ximnasio. O martes probei como estaba o corpo e puiden facer 15 km a trote polo paseo do Burgo. Quedei abraiado pola gran cantidade de mulleres correndo. Había máis ca homes. A causa? A carreira da muller da Coruña do domingo 22. Cando cheguei a casa comprobei que non podía estirar porque o xeonllo non permitía ser dobrado. 

O mércores quixeren respectar o plan de adestramento e fixen dez series de 500 metros. O planificado era entre 4.07´´ a primeira e 3.50´´ a última. Pois ben a primeira, e única por riba dos catro minutos, foi a 4.04´´ e a última a 3.44´´. Cando as rematei tamén rematei coas forzas. Regresei a casa arrastrándome polo asfalto.

O xoves só 12 km. E o venres, gran ledicia, compartín asfalto con Pili e Julio. Había meses que non o facíamos. Parecíamos a banda dos lisiados contándonos as nosas desgrazas … en realidade foi ao revés, contándonos como íamos progresando, é dicir, saíndo das nosas lesións… Que malo é cumprir anos.

O sábado tocaba facer cinco series de 2000 metros entre 8.50 e 8.00. A primeira saíu en 8.37´´, outra en 8.04 e as demais por baixo de catro minutos ao quilometro. A última foi en 7.37´´. De novo o regreso a casa foi arrastrándome polo asfalto. Comento con Julio que probablemente deba cinguirme aos tempos planificados e non forzar tanto nas series.

O domingo tocou tirada longa, en 105 minutos. Fixen saída lenta, modifiquei o percorrido. Ida en 55 minutos. Aos minutos do regreso atopeime con Noé e trotamos xuntos uns minutos. Lembrade que Noé foi o primeiro español en entrar na meta na pasada edición da Maratón de Boston. Logo retomei o meu camiño e pouco a pouco fóronse acabando as forzas polo que decidín acurtar a tirada. O regreso foi de 37 minuto e a tirada de 20 tristes quilómetros.

O total semanal chegou ata os 90 (non está mal) pero as sensacións continúan a ser negativas. Nesta ocasión polo golpe de Ferrol que me impediu estirar ben. A parte positiva foi a social xa que o mércores trotei un pouquiño con Marta que andaba a preparar a carreira da muller, o venres con Pili e Julio e o domingo saudei a Noé.

II Carreira nocturna corre por Ferrol

Principiei a semana descansando do asfalto e facendo unha sesión de abdominais no ximnasio (a nova monitora agótame en tan so trinta minutos). O martes fixen 16 km e o mércores modifiquei os hábitos ao pasar a este día a tirada longa. Fixen 20 km pola beira do río Mero, desde A Barcala ata pasado algo o encoro de Cecebre e regreso. Foi unha delicia compartir algún quilómetro con Dani quen anda preparando o ironman de Huelva. Está coma un touro. Sorte.

O xoves foi outro día de repouso pois tocaba ir á quiropráctica. Había dous meses que as pernas non pasaban polas mans de Paloma e… canta falta lle facían. Tiña todo o lado dereito do corpo moi sobrecargado, desde a pranta do pé, o nocello, o xeonllo, o vasto interno, adutores, isquiotibiais, o piramidal, ata a cadeira. A malleira foi completa. Tan completa foi que o venres case non puiden trotar. Tiña pensado facer unhas series pero foi imposible. Só houbo 12 km máis, a trote, para o peto.

O sábado volvín á II edición da carreira nocturna de Ferrol. O domingo non fixen nada polo acontecido o sábado… Os quilómetros semanais só foron 58.

  

II Carreira Nocturna corre por Ferrol. Memorial Lolete.

Debido ás obras na Praza de España (outra vez?) a saída e chegada trasladouse á Praza de Armas. Alí foi o punto de encontro do Clube de Atletismo Sada. Cando estamos a facer o quecemento comezou a orballar e non pararía ata mediada a proba. Repaso con Jose as subidas da proba mentres quentamos. O ano pasado correra a 3.44´´ o quilómetro. Creo que me será difícil acadar ese ritmo. O obxectivo non é o tempo senón controlar a clasificación de veteráns B (máis de 45 anos)

A saída é un pouco caótica: cara a onde partimos… colocación da liña de meta… Total que cando iniciamos a proba non podo poñer o cronómetro en marcha. Saio rápido na subida cara a Praza de España. O grupiño dianteiro vaime collendo metros e na baixada da Praza de Armas, tomo unha curva moi pechada e cáiome. O trompazo foi de película. Fágome dano no xeonllo dereito e no oso da cadeira. Sempre no lado dereito…Levántome axiña, case sen pensalo. Durante a proba noto un corte con sangue no xeonllo. O golpe da cadeira foi contundente pero non me impide correr.  Vexo que só me adiantaron tres corredores e penso que son moi poucos posto que levamos uns 800 metros. Trato de coller de novo o ritmo pero o grupiño que estaba a controlar cólleme demasiado metros.

Cando estamos a chegar ao primeiro xiro, fago a curva demasiado aberta, xa que a anterior a tomara demasiado pechada… e non piso a alfombra de control de chips: estaba mal sinalizada e a escuras. Outro contratempo.

Xa non me pasa ningún corredor. Creo que vou na posición 34. Vou con forza, algo cabreado pola caída e pasando, de cando en vez, algún atleta. Tamén me adianta José Angel Pita (1º en veteráns C, máis de 55 anos). Este home é todo un fenómeno.

No primeiro paso por meta non me fixo no tempo pero creo que levo un bo ritmo. Sigo pasando algún compañeiro máis. Rematado o quilómetro cinco, xa non chove, achégome a Javier e dígolle que teño interese en coller ao grupo que nos leva uns cen metros. Facemos un quilómetro fantástico e achegámonos algo pero nos seguintes metros asumimos que non os pillaremos.

Tras pasar o quilómetro sete e no inicio da subida, Javier cambia de ritmo e váiseme. Trato de manter a posición na subida. Vexo que non vou coller a ninguén e que ninguén vaime adiantar. Diante só teño a Javier. Na recta de meta véxome molestado por unha ambulancia mesmo teño que frearme detrás dela.

Resultado: fago meta en 29.47´´ (tempo bruto) a 3.43´´ o quilómetro, é dicir, dous segundos menos ca o ano pasado. Entro de 29 na clasificación xeral sobre 485 atletas e de 7º na categoría (de onde diaños saíu tanta xente?), mais ledo porque estou satisfeito polo xeito de correr e polo ritmo acadado. Tras seis semanas consecutivas competindo, por fin non subo ao pódio. Regresamos á normalidade.

Tras a ducha comprobamos as clasificacións e o CAS, en féminas, volve arrasar. De cinco participantes, tres pódiums: dous primeiros (Inés e Bea) e un terceiro (Montse) Parabéns.

O concello agasállanos con cervexa e empanada.

Durmo mal por mor do golpe da cadeira, a agardo que o moratón, sexa, cando menos, espectacular.

XXXII Maratón Popular san Xoán de Piñeiro (Mugardos)

SEMANA PREOCUPANTE

 O luns  foron 16 km con abdominais no ximnasio acompañado polo mestre Juan. Logo houbo saídas o martes, mércores e venres (con 6x.1000 entre 4.14´´ e 3.40´´). O sábado fun ata Mugardos e o domingo tocaba tirada longa pero non tiña o corpo (moi canso e con varias molestias) para a mesma e só fixen 11 km con moitos alongamentos posteriores. A semana foi preocupante porque reaparecen unhas leves molestias, como as da fin da primavera e mesmo o nocello dereito estálame cunha certa frecuencia e prodúceme molestias durante os primeiro minutos dos adestramentos. O piramidal dereito comeza a cargarse con demasiada facilidade. En total foron uns 67 quilómetros na semana (non son moitos pero…)

XXXII MARATON POPULAR SAN XOAN DE PIÑEIRO

Pois efectivamente o sábado volvín participar nesta proba autenticamente popular: o cariño que pon no asfalto a SCRD san Xoán de Piñeiro é realmente espectacular. Parabéns.

Nesta ocasión houbo unha nutrida participación do Club de Atletismo Sada, especialmente na proba de adultos.

Despois de compartir o quecemento e de poñernos ao día dos estados de forma de cada un/unha, iniciouse a proba. Non saín moi rápido e ademais o grupo de diante tampouco o fixo polo que estiven preto deles os primeiros cincocentos metros. Pouco a pouco o pelotón foise estirando (no meu caso perdendo de vista a José A. e a Roberto). Durante o primeiro quilómetro pásame algún atleta e tamén no segundo (Javier entre eles). O nocello dereito estaloume en catro ocasións polo que fiquei realmente preocupado. Unha vez ben quente non volveu protestar.

Coas posicións moi estabilizadas, rematamos as subidas da primeira parte da proba. Vexo que o ritmo é por baixo dos catro minutos ao quilómetro.

Iniciando a segunda parte, unha longa, longa, longa baixada, os catro que levo diante parece que se van indo, mais cando a estamos a rematar collo a Javier que baixara algo o ritmo por mor do seu flato. Falamos algo.

Iniciamos a longa, longa, longa subida xuntos pero no primeiro repeito duro, Juan frénase. Anímoo e reemprende a marcha, mesmo con forza. Ante do primeiro “descansillo” collemos a un corredor que ao pouco se nos queda. Noto como o piramidal dereito vaise cargando (teño que darlle unha boa sesión de alongamentos) Chegamos ao quilómetro dez (con tres de subida) por baixo dos corenta minutos. Estamos contentos polo ritmo. Neste último quilómetro collemos a outros dous atletas e cando estamos a piques de rematar a subida, Javier vólvese parar.

Remato a subida sen moita forza e trato de facer rápido os derradeiros trescentos metros. Antes da liña de meta aparece Javier coma un lóstrego e adiántame.

Resultado: 10.400 metros en 41.33´´ (a 3.59´´) na posición 23 de 208 e de 3º na categoría.

O club histórico de fans (Isa, Eva e Pepe), coma sempre, non son quen de tirarme unha foto na liña de meta…

Os membros do CAS cos seus trofeos

IX Cross de Broña

O luns tocou repouso absoluto. Martes  foron 14 km e o mércores outros tantos pero con 2x3000 a 12.20´´ e 12.08´´. Xoves só 10 km con técnica de carreira e o venres 21 km. Modifiquei a tirada longa dos domingos porque ese día ía participar no fermoso e duro Cross de Broña. Sábado 1.200 metros de piscina e domingo … ata a praia de Broña. En total 69 km na semana.

O IX Cross de Broña (creo que xa é a cuarta ocasión na que participo) foi toda unha ledicia, tanto pola organización (erros sobradamente corrixidos polo esforzo e cariños postos) como pola xente coa compartín os sete quilómetros da proba:

-Nada máis chegar vin a Julio Vázquez e estiven con el uns minutos. Contoume que o día anterior fixera a de Noia e tamén xa levaba moitos quilómetros acumulados na semana.

-Logo vin a Karina e a José cos que fixen unha boa parte do quecemento. Percorremos algo da proba para lembrar como era o final da mesma.

-Despois con Javier, tamén do CAS, e José Suárez, quen para a miña esperanza competitiva, fixera o sábado a proba de Noia con duras condicións climatolóxicas.

-Tamén compartín o remate da proba uns minutos con Baltasar con quen ademais doutras historietas, comentámonos os nosos males deportivos.

-E, finalmente, a sorpresiña da Rabuda. Como me gusta vela de corto de novo. Tremenda ilusión vela e estar un bo anaco de tempo con ela, e, para ser malo, sen a súa parella.

Saín cómodo e rápido mais vexo que non vou diante. Mesmo ao rematar o primeiro quilómetro (3.45´´) aínda me pasa xente. Cando vou no segundo continúame pasando algún atleta. Nese segundo quilómetro (7.35´´), nunha das incontables subidas da proba, vexo que me vou achegado a José Suárez e a Javier, pero na baixada vánseme moito. Vou collendo un ritmo cómodo e vivo e no terceiro quilómetro para miña sorpresa adianto, por vez primeira neste verán, a José Suárez e a Javier.

Principiando as subidas de verdade, continuo mellorando posicións. Como outras probas… por atrás chégame Baltasar, falamos un ratiño e quedamos para cando remate a proba. Imos xuntos uns centos de metros pero na parte máis dura da durísima costa, váiseme. Lembro canto sufrín o ano pasado nesta subida e sen embargo, nesta ocasión ía tan mentalizado que case se me fixo curta (que barbaridade veño de escribir…) Na baixada non collo a ninguén e mesmo un rapaz que pasara na subida ponse ao meu carón ata os últimos metros nos que se me vai.

Entro na meta contento polas boas sensacións na proba. Creo que fago un tempo de 28.10´´, é dicir, algo peor que os outros anos pero sen tanto sufrimento. Remato, outra vez, de terceiro na categoría de máis de 45 anos. Creo, de novo, que ninguén de máis da miña idade entrou diante  de min. Aínda non temos as clasificacións oficiais...

Teño que facer un parágrafo especial á actuación do Club de Atletismo Sada. Fumos catro persoas e levamos catro premios. Karina por partida dobre (2ª na clasificación absoluta e tamén 2ª na da categoría), José A. (3º na categoría) e máis eu (3º na categoría). Javier non o puido facer mellor por diversos problemas estomacais padecidos na semana e que non é pertinente detallar.

XXII Carreira das Areas de Carnota

Inicio a semana descansando do asfalto pero facendo unha sesión de sesenta minutos de pesas (fitpower). O martes volvín facer series de 500 metros, nesta ocasión foron 10, sendo a primeira en 2.07´´ e a última 1.45´´. Coma na semana anterior só a primeira foi por riba dos dous minutos. A medida que ía regresando funme atopando sen forzas. Pasei todo o día con problemas estomacais e sen xantar nada. O mércores foi día de repouso obrigado. Xoves, venres, sábado é domingo xa foron outra cousa. A destacar a tirada longa do domingo (21 km) e a participación, o sábado, na Carreira das Areas de Carnota. Proba na que procuro participar desde hai moitos anos e na que este ano o concello trabucouse no cartel: é a edición XXII e non a XXI.

Chego a Carnota coa ilusión de atopar a Inés, unha das estrelas femininas do CAS. Fixen o quecemento, en ausencia de Angel Carrecedo (a quen a spiker adicaríalle unas sentidas verbas), con Dani, o fenómeno de Madrid-Louro, quen remataría en segunda posición na clasificación absoluta. Logo continueino con Inés, a quen había máis dun mes que non vía. Contoume os seus problemas e as súas expectativas nesta proba.

Pensando que na hora de inicio da proba á marea aínda lle faltaba unha por baixar e que á area está máis dura cando a empeza subir, fixen unha boa saída, xa que fun pouco a pouco pasando xente. Tras rematar o primeiro quilómetro no asfalto e xa na pasarela de madeira que nos levaba ata a area, adianto a tres colegas e un deles pónseme ao meu carón. Como parece que podemos levar o mes ritmo, fálolle para tratar de animalo a facer xuntos a maior distancia posible. Nalgún momento, cando parece vai descender o seu ritmo, anímoo e agardo un chisco. Deste xeito chegamos ata Maceiras (km 3 apro.) e ao dar a volva atopámonos unha desagradabilísima sorpresa, o forte vento do norte. Cando íamos en dirección sur non eramos conscientes de levalo ao noso favor. O vento era realmente forte e o meu compañeiro non é quen de seguirme. Tiro só. A nova positiva é que a area está realmente dura e so hai que pasar algún regato.

 Despois doutro quilómetro adianto a outro atleta que, logo, pegóuseme ás costas para protexerse do vento. Despois de telo un rato ben protexido, míroo e incítoo a que se poña diante. Faino só uns metros porque o seu ritmo ía a menos. Tiro, de novo, en solitario.

 Chegando a Boca do Río (última baliza) no km 7 aprox. Son adiantado por dous compañeiros Un deles Baltasar Figueiras, a quen adiantara no mesmo lugar o ano pasado e con quen fixen os últimos quilómetros na Carreira Solidaria de Muros, e cando estamos a piques de deixar a area pola primeira muller (Barca Toba) e o seu acompañante. Unha vez no derradeiro quilómetro e xa de volta no asfalto volvo collela e decido non esprintarlle.

O tempo final foi peor que outros anos (41.14´´ a 4.07´´) pero con forte vento e os oito quilómetros pola area, creo que non está mal. Remato contento porque volvín sentirme ben. E ademais 2º na categoría: agasallo dunha fermosa medalla do ceramista Nacho Porto.

Na meta falo cos amigos e mesmo cos compañeiros do podium especialmente con José Suárez quen xa me gañara a semana pasada en Muros e con quen xa teño compartido o caixón noutras oportunidades.

Inés díxome que tamén rematou contenta (2ª na categoría) a pesares do medo sobre unha perna.

II Carreira Solidaria de Muros

Semana con novidade. Xa non foi só trotar senón que fixen un día oito series de 500 metros, a primeira en 2.04´´ e as restantes por baixo dos dous minutos, estando a última a 1.44´´. Falta me facía ter un día de velocidade porque de trotar só non se pode vivir. Os quilómetros semanais foron  81.

Ademais o sábado participei por vez primeira nunha proba no concello de Muros, na II edición da Carreira Solidaria. A semana anterior fixera os seu percorrido en dúas ocasións porque coñecéndome coma me coñezo e sabendo as subidas que había…

Co club de fans ao completo, fixen unha saída cómoda pero non lenta. A medida que pasaban os metros funme notándome moi a gusto e tras facer o primeiro quilómetro en 3.35´´ prepareime para iniciar os quilómetros de subida na posición vinte. Pouco a pouco vou pasando a xente máis nova e nos tramos máis duros, porque habíaos, gaño algunha posición máis. Ao chegar á parte máis alta do percorrido (Miraflores) collo a un rapaz e anímoo. Imos xuntos un quilómetro e medio ao tempo que lle vou indicando o perfil do percorrido que falta. Nos últimos douscentos metros, nunha durísima baixada, anímoo a que suba o ritmo e váiseme dous metros.

Fago meta na posición 14 e de 2º na categoría (de onde saíu ese rapaz da Baña?) cun tempo de 20.02´´ a 3.42´´ o quilómetro. Estou contento polo ritmo e polas forzas. Agardo que, por fin, as pernas comecen a responder. Teño a sorte de recibir a medalla do segundo posto de Veteráns B das mans de Ezequiel Mosquera.

O ambiente foi magnífico posto que houbo máis de seiscentos inscritos en todas as categorías, sendo unha auténtica festa para os máis cativos. E para que non se diga que en Muros non saben facer ben as cousas, tamén houbo fisios:

As fotos son de Marisita á quen vou designar presidenta do meu, escaso, club de fans.

XX Carreira a Pé de Lira

Nos primeiros once días deste mes de agosto levo feitos  máis de cen quilómetros, exactamente: 116. Ademais diso, como se notan as vacacións…, dúas saídas en BTT, natación en piscina e no mar e varias millas en Kayak pola ría de Muros. Case todos os adestramentos foron entre 12 e 14 km e tan só os dous domingos fixen dúas tiradas longas de + - 90  minutos e de 21-20 km cada unha.

Ademais, participei, coma sempre que podo (xa van cinco ocasións), na tradicional Carreira a Pé de Lira e organizada a AsociaciónCultural Canle. É todo un pracer ver como a proba a asociación cultural van medrado co paso do tempo.

Cheguei co tempo xusto a Lira, despois de ter pasado o xantar na festa da navalla de Muros e dúas horiñas nunha das mellores praias que coñezo, a de Area Maior na parroquia de Louro. Neste intre ían trinta graos á sombra. Nun participara nunha proba tan quente...

Tras recoller o dorsal, fixen os rituais desta proba, os confesables son ir ata a subida que hai na parte final da proba e iniciar alí o quecemento para tratar de ter controlados eses centos de metros. Igualmente, aproveito para trotar e saudar aos amigos das probas do verán, especialmente ao club do Praia de Carnota Runners.

Cos ánimos na liña de saída de Marisita e de Juan, inicio a proba polo piñeiral ata baixar a Portocubelo, de alí pola costa por Ximprón e Susiños e logo regreso (vexo que a miña posición é a 19 e xa non a modificaría ata o remate) ao asfalto ata subir a Lira onde, despois dun bo e duro paseo polas súas rúas, inicio un pronunciado descenso ata a meta. 

Probablemte uns dos lugares máis fermoso polo que teño corrido dase nesta proba de Lira: un camiño á beira do mar co solpor vendo o cabo Fisterra. Impresionante.

Considero que non saín rápido, de feito axiña empezo adiantar corredores, mais cando volvín pisar o asfalto (aprox. Km 4) noto a falta de forzas e trato de manter a posición. Mentalmente doume folgos porque considero que cando chegue a subida poderei coller a ese grupiño de sete compañeiros que levo a uns 15 segundo. Pero as forzas non retornan, e vánseme alonxando case todos. Sufro na subida. Na dura baixada, recupero forzas, achégome a un par deles pero, sabendo que non son da miña categoría, fico coma un señor e non fago ademán de disputarlles o sprint.

Fago meta en 30.30´´ o meu peor rexistro nesta proba. Mais non estou amolado. Hai un cambio de mentalidade na cabeza: adestrar menos e, xaque logo, ir empeorando nos tempos. Provisionalmente entrei na meta de 19 e de 1º na categoría de veteráns B. O trofeo segue a ser unha fermosa cerámica de Nacho Porto.

No apartado social da proba, contei cos ánimos da Rabudiña (mágoa da súa ausencia) e da presenza de Marisa e Juan. Moitas grazas, familia. 

Ademais, a organización tivo a ben facerlle unha pequena e sentida homenaxe ao tempo que un fermoso agasallo, a Angel Carrecedo por ter participado en practicamente todas as edicións celebradas.

Fotos: A.C. Canle

Xullo 2013: adestrando

Como foi xullo? 

Pois non comezara nada ben. Oito días sen poder facer deporte por mor dunhas molestias intensas na gorxa. O resto do mes: moitos quilómetros (233) con semanas de 61, 71 e 72 quilómetros pero sen boas sensacións. 

Asumo que os quilómetros realizados son dabondo. Non quero facer máis agás polas futuras tiradas longas dos domingos. Só fixen un día de series (6x1000: 4.21; 4.06; 4.04; 3.56; 3.54; 3.44´´) e outro con catro cambios de ritmo de mil metros entre 4.10 e 3.50´´. É aquí onde teño que mellorar. Buscar máis forzas para realizar as series que sei que son as que me dan as boas sensacións e o ritmo na carreira. Tamén en dúas ocasión xa fixen tiradas de 90 minutos.

Ademais so fun catro veces ao ximnasio (natación, GAP, pesas e abdominais) 

Todo o mes sen competición, agosto será outra cousa...

VI Baixada Popular san Pedro de Visma 2013

Tras a noite de san Xoán, decidín comezar a nova semana modificando os hábitos, é dicir, descansando os luns. Busquei unha parella de trote coa idea de facer unha tirada algo máis longa do normal nestas últimas semanas e a un ritmo moi cómodo. Elisa aceptou a proposta: resultado 19 km en 1.43´a un ritmo por quilómetro de 5.25. O percorrido foi desde Montrove ata A Barcala e logo polo paseo da beira do Mero. Tivemos a honra de cruzarnos co mestre Bernardo (que porte, que xeito de trotar, que ritmo) Grazas á compaña mantiven un ritmo cómodo e a cabeza ocupada.

O martes busquei un percorrido novo (12 km) e o mércores fixen outros 14 con 3x1000: 4.22; 4.03; 3.58´´. O Venres ampliei un pouco o percorrido do martes, chegando case ata Osedo (grande panadería, por certo)

Finalmente o domingo, con varias días durmindo menos do necesario con máis  cervexas das necesarias participei por vez primeira na VI Baixada do Monte san Pedro na Coruña facendo un total semanal de 68 km e sen pisar o ximnasio.

O domingo, tras un fin de semana moi activo socialmente, achegueime ata Visma para participar na súa proba. Os comentarios dos veteráns nesta carreira eran ben sinxelos: consiste en subir, subir e subir para logo logo baixar.

Despois de tomar un café e compartir unha boa charla con Jesús (había tempo que non coincidiramos), Roberto e Antonio, iniciamos o quecemento coa intención de coñecer parte da subida. Uns minutos antes da saída fixemos unha foto con case todos os do CAS presentes (esta Mónica sempre chegando xustiña)

O platexamento da carreira esta ben claro: ser moi prudente. E así o fixen. Saín moi amodiño sen preocuparme pola xente que me ía pasando na longa subida inicial (case oito minutos). Estabilizadas as posición e como me ía atopando mellor trato, inconscientemente, de acelerar o ritmo. Vexo xa ao lonxe a catro do CAS… renuncio a achegarme a algún deles. 

Con Toni detrás. No último quilómetro fun pendente del por se podíamos entrar xuntos...

Tras a primeira gran subida, un pequeno descenso e outra subida ben fermosa: semellaba un porto de alta montaña: curva e contracurva en subida e unha ringleira interminable de corredores por diante e por detrás. Fermosa estampa. Mágoa de foto.

Paso a algún atleta nas subidas e na parte máis plana manteño a posición. No inicio da gran baixada fágome o propósito de forzar e de que ninguén me adiante.

Resultados: 7.100 metros en 28.09´´ a 3.58´´ (non está mal para o perfil da proba) sendo o 35º na clasificación xeral (entraron en meta 320 atletas) e 4º na categoría. Inés e Jesús fixeron podium. Parabéns.

Fotos de Oscar Fresnedo e Victor Alvarez.

NOTA FINAL: Aínda que non estou nun pico de forma, estou contento porque semella que a pubalxia está superada. En marzo fixen 50 km, en abril 164, en maio 216 e en xuño 251.

I Carreira da Construción Naval. Ferrol 2013

Semana ben pobre: 47 km en catro saídas e só unha sesión de abdominais no ximnasio. Ningunha tirada con series. Escusas… moi variadas, que se chove, que se ir de tendas, que se non me apetece. 

Mais a pesar diso o domingo participei na I carreira da ruta da construción naval en Ferrol co aliciente de facer case todos os quilómetros (era un dez mil) por dentro do Arsenal Naval (conxunto neoclásico de primeirísima orde e dos que algún terei que poñer as miñas fotos en INICIARTE) e tamén pola Navantia de Ferrol. 

Participamos catros membros do CAS. Case un último instante colocámonos no caixón de saída. Estando nada concentrado deuse a saída. Cólleme moi distraído, tardei en poñer o cronómetro en marcha, tratando de non caer e de non tirar a ninguén. Con toda présa fago os primeiros cincocentos metros mais non deixo de apurar. Cando fago o primeiro quilómetro xa son consciente da rapidez da miña saída (parece mentira en erro de principiante co ben que o estaba a facer nesta probas de retorno á competición saíndo tranquiliño…) 

Por dentro do Arsenal, e para a miña sorpresa, no quilómetro dous pásame un bo grupo de atletas o que ben a confirmarme a rapidez da miña saída. Trato de recuperar a tranquilidade e de buscar o meu ritmo. Nos quilómetros catro e cinco (xa no segundo paso polo Arsenal) vou algo máis cómodo e voume achegando a atletas dos meus tempo. Vou detrás deles ata o oito e medio e case sen queres, nun curva, póñome diante deles. Intento apurar algo e de que se enganches. Así o fan pero na saída de Navantia, nunha pequena subida, vánseme (outra vez nunha subida). Trato de que non se me marchen demasiado pero será imposible. 

No último quilómetro outros tres atletas adiántame. Nos cincocentos metros últimos manteño a posición facendo un esprint tendido. Na chegada a meta está Pepe tratando de tirarme unha foto (que malo é iso de non levar as gafas…) 

Resultados: entro en meta en 38.55 a 3.54´´ o quilometro. Peor ca hai unha semana (se non se adestra non se corre). Nesta ocasión Roberto e Félix sacáronme 40 segundos (38.12´´ e 38.14´´), mentres que Alberto fixo a súa MMP con 39.43 e Javier rematou en 40.25´´. Entrei no posto 44 dun total de 466 atletas e 10º na categoría de maiores de 45.

As fotos (os berros de ánimo non se aprecian pero si se agradecen) son de BEA.

III Carreira Popular 10 km Concello de Carballo: que empanada!!!

Outra semana e outra competición. 

A semana foi coma as anteriores, un total de 59 km en cinco días (deberei pensar en só saír catro por aquilo da prudencia) a unha media de 12 km diarios. Xa van case tres semanas sen facer unha tirada longa. So un día fixen tres series de mil entre 4.07 e 3.53´´. A destacar que o martes acompañei a Elisa (ata onde se deixou) e a Inés (perdón polo forte ritmo). Fixen un só día de ximnasio con abdominais e pesas. 

Coma estaba previsto (xa que o sábado non puiden acomparñar a Raul á noctuna de Valencia), o domingo participei na III Carreira Popular 10 km Concello de Carballo. Ao igual que na de Ordes da semana pasada, tamén a fixera hai un ano mentres estaba saíndo da lesión padecida no nocello esquerdo. Tamén hoxe a idea era non sufrir na proba e ir na procura de boas sensación e se melloraba o tempo de hai doce meses (39.11´´) mellor ca mellor. 

Na praza de Galicia xuntámonos medio Club de Atletismo de Sada (a outra metade está xa en repouso ou estaba na competición de Riveira) Na hora sinalada iniciamos a proba. Saio con Roberto e aos douscentos metros xa se me vai separando. Non me importa, non teño présa. Os dous primeiros quilómetros son de buscar a posición natural da proba entre os case setecentos participantes. Unha vez estabilizadas as posicións comprobo que o meu ritmo é bo (tal vez a 3.49´´ o quilómetro. Trato de non forzar e reservar algo de forzas. 

Nos catro primeiros quilómetros Roberto sácame uns cen metros, mais chegando ao remate da primeira volta noto como me vou achegando ata telo case a uns vinte. No inicio da segunda volta, na subida, curta, que me fixera sufrir tanto o ano pasado, vexo como o grupo de Roberto váiseme e especialmente el (logo confirmaríame isto). Para a miña sorpresa teño preto a J.M. Rguez Tajes, un fenomenal atleta da miña categoría. Oa chegar ao oito xa vou detrás del e ao pasar o nove e medio adiántoo dicíndolle que non se preocupe que eu non teño esprín. Efectivamente a douscentos metros da meta hai unha subida e váiseme de novo (tres segundo na meta) e a pesares dos berros da miña rabudiña ("corre, corre") outro atleta pásame na liña de meta. 

Resultados: entro na meta en 38.50´´ (mellor ca hai un ano) na posición 44 sobre un total de 620 e de 7º na categoría. Como na edición anterior, os atletas confirman que a distancia é case uns trescentos metros maior ca sinalada polo que o meu ritmo por quilómetro sería: 3.47´´ o que significa que vou mellorando. 

Outros membros do CAS entraron cos seguintes tempos: José A.: 36.10; Roberto: 38.39; Alberto 40.20; Manuel: 44.06; Juan 44.15; Raul 45.23; Karina 45.49; Inés 46.27; Montse 47.17; Bea 50.54; Juan Carlos 51.16; Carmen 53.00; Begoña 54.44; Lina 54.57 e Bea 1.06.20. Parabén a todos e todas. 

Ao rematar a proba e ao verse tanta concentración do noso club o programa da TVG e da Federación Galega, Citius, altius, fortius, entrevistaron ás nosas rapazas e tiraron algunhas fotos. 

Mais agora debo facer un parágrafo especial. Veredes. Todos temos amigos e amigas. Mais eu teño a fortuna de coñecer a unha Rabudiña, a dona Mademoiselle Sandrillana que tivo a ben acelerar o seu regreso a Carballo para saudarme e tirarme as fotos que vedes a continuación; darme ánimos durante a proba e acompañarme na meta. E non só iso… agasallarme cunha extraordinaria empanada de bacallau con pasas, a miña preferida. Non sei que fixen para que me trate tan ben.

Entrada na meta no minuto 9.30´´

XVIII Carreira Popular do Concello de Ordes 2013

Outra semana na que as pernas nótanse cansas, a cabeza no traballa ben nas subidas, poucos quilómetros feitos (só 51) mais fixen un día de seis series de 1.000 entre 4.08 e 3.52´´. Son poucas e non rápidas. Sei que debo continuar coas series pero a cabeciña non é quen darlle ordes de esforzo ás pernas. Que lle imos facer.

Por fin regresei á competición. Participei na XVIII Carreira Popular do Concello de Ordes 2013. Estábamos alí só medio CAS porque o outro medio estivo metido noutras probas.

Con pouco quecemento, saín ao carón de Roberto e aguantei con el uns 1500 metros, notábame cómodo mais en canto chegou a primeira e curta subidiña xa se me foi e adiantáronme varios atletas. Como lembraredes a proba de Ordes caracterízase polas constantes subidas e eu aínda non teño nin as pernas nin a cabeza para elas, así que en canto apareceu a subida máis longa (case un quilómetro) decidín cambiar o “chip”, non sufrir e dedicarme a gozar da proba. Así se os dous primeiros quilómetros foron moi por baixo do catro minutos por cada un deles, os seguinte fun máis a modo.

Ao chegar ao quilómetro seis ía en case os 24 minutos. No remate dunha das últimas subidas pasoume ao velocidade impresionante un rapaz coa camiseta da Marató de Barcelona. Deume ata medo velo.

Os tres últimos quilómetros paso a catro compañeiros, na penúltima e curta subida manteño a posición mais na penúltima e breve recta fun adiantado. Son quilómetros sen sufrimento.

Entro en meta moi contento polo xeito de facer a proba. Resultados: fixen en 36.39´´ para os 9.500 metros é dicir a 3.52´´ o quilómetro. Vendo os resultados do ano pasado (36.30´´) continuo contento porque non sufrín na proba.

Todos os amigos do CAS melloraron as súas marcas nesta fermosa proba. Parabéns.
 

Vídeo da proba a mña entrada, facendo o macarra, está no minuto 10.40´´:

Galicia non é unha mina

A idea da semana era ir preparando a proba da Ría do Burgo, lugar onde fago a metade dos meus quilómetros anuais. Eran case 14 km, dando dúas voltas ao percorrido. Pero non puido ser. Despois de liar a Raul para que se inscribira, a última hora decidiuse ir á manifestación en Santiago contra as novas concesións mineiras que fixo a Xunta de Galicia, e, en especial, contra a mina de Corcoesto. 

Foto da axencia EFE

 

Fixen 69 km na semana, dúas sesión de abdominais no ximnasio e outra de pesas (fitpower) ademais de mil metros na piscina. Auténtica variedade deportiva. Mais a sensacións non foron boas. As pernas están descansadas pero resulta que tamén moi pesadas, cústanlles facer quilómetros, nas series non teñen velocidade, os tempos das tiradas son peores cos das semanas pasadas, e, para colmo, remato moi canso… parece que en vez de ir collendo a forma imos retrocedendo. A parte positiva foi que superei os 200 quilómetros mensuais, cousa que non acontecida desde o outubro pasado...

 Como o domingo había que ir á manifestación de Santiago fixen moi cedo una tirada de 15 e polo serán outra de 11 pola beira do río Mero, nesta ocasión moi ben acompañado por Elisa. Ademais tivemos a oportunidade de saudar a Paloma e Antonio. Había anos que facía unha tirada dobre.