XXXVI Carreira Pedestre de Santiago

Cos adestramentos practicamente rematados para a maratón de Porto, esta semana non fixen nin tirada longa nin series porque o corpo xa non me aguanta. Nin a fisio nin a osteópata son quen de quitarme as molestias que me impiden facer e gozar das tiradas longas. O total semanal de quilómetros foi de 69 e así non hai que teñas garantías para Porto. 

XXXVI Pedestre de Santiago

Despois de moitos anos volvín a Compostela co seu percorrido máis clásico (só houbo pequenas modificacións) Tras recoller a un fato de heroes en Montrove, chegamos a Compostela para atoparnos con Juan e familia (¿) e para tirar unhas fotos co Club de Atletismo Sada.

 Fago pouco quecemento e colócome axiña no caixón de saída para estar situado ben adiante. Paso eses minutos de espera con Edu, dos Taninos de Ponteares e colega das maratóns de Madrid e Barcelona. A saída foi coma sempre: multitudinaria. Fago a subida sen présa na busca nun carril sen xente. Tardo case un quilómetro en coller un ritmo e sen molestar nin ser en molestado. Na primeira cambio de percorrido (creo que xa paramos por esta rúa hai uns dez anos) e en subida paso xente. Baixada ata Porta da Mámoa e tirada ata a Praza de Galicia onde son pasado por Roberto quen viña desde atrás posto que saía moi mal colocado. Foi toda una ledicia volver velo no asfalto galego tras o seu curto exilio salmantino. 

Na baixada polo Ensanche son adiantado pero na subida por Santiago de Chile vou recuperando posición ao igual que en todo o percorrido polo campus pero na seguinte baixada polo Pombal perdo algún posto. Por fin vemos que melloraron a posición do avituallamento (Galeras), lugar onde compartimos auga. Continuo pasado xente pero posicionándonos para a subida de Vite. Nos primeiros centos de metros da mítica subida non hai cambios nas posicións pero nos derradeiros cen metros paso a un grupo importante de corredores (algún deles volveríame pasar na baixada) En cada subido achégome a Roberto pero en canto hai baixada… 

Tras coller algo de folgos, tiro o que podo ata a meta. Na Algalia vou desatando a bandeira republicana. Trato de subir o ritmo. Case ninguén me colle por detrás ata que no Obradoiro aparece Javier. 

Resultados Fago meta en 46.25´´, creo que o mellor rexistro nesta proba. Entro de 208 sobre un total de 3.595 e de 10º na categoría. O ritmo por quilómetro saíu a 3.52´´. Despois de cruzar a meta e compartir minutos cos amigos do CAS, céntrome na busca de Juan e Chema. Entraron na meta coma heroes, con emoción. Que grandes. Que inmenso pracer velos de novo correndo. Despois da proba, o típico ducha, xantar en Arzúa. Os incidentes do día non se comentan aquí.

II Carreira Popular "Os Rosais"

Outra semana estraña. Despois do dez mil de Sada, o luns fixen 15 km a un ritmo decente. O martes non tiven gañas de facer as series que tocaban e o mércores non puiden saír. O xoves volvín facer a tirada longa: 26 km con mellores sensacións que nas semanas precedentes pero desde o km 20 as molestias nos ísqueos e no pube impídenme manter o ritmo. Chego a casa realmente preocupado e con malas ideas respecto da maratona de Porto. Sorpresivamente déixanme ir á quiropráctica (pensaba ir na vindeira semana) polo que non teño case tempo de facer os alongamento. Chégolle a Paloma bastante pesimista polas abondosas molestias. Despois de pasar polas súas fortes e positivas mans saio con outro outro ánimo. Dinme que só son sobrecargas que non hai ningunha inflamación. Repouso o venres (fixen GAP no ximnasio e alongamentos) e o sábado fixen as series que tocaban o martes: 15x400 entre 1.36´´ e 1.24´´. As seis primeiras foron por riba de 1.30´´ e as restantes por baixo. As dúas últimas en 1.24´´. Contento pero con poucas forzas

 para o regreso, onde saúdo a Pili e Julio. Remato a semana con 68 incluíndo os 12 km do domingo.

O Domingo participei na II Carreira Popular dos Rosais dentro do Circuíto Coruña Corre.

Quixen achegarme cedo para facer un longo quecemento e compensar que a proba era só de 6.450 metros. Decátome que o percorrido é un continuo quebra-pernas. Primeiro sube , logo longa baixada ata chegar ao Paseo Marítimo onde principia unha dura subida. Despois bordease o Monte de san Pedro onde sopra un forte vento en contra durante un quilómetro e ademais é de adoquín. Ao chegar ao Portiño inicio a longa subida, primeiro moi dura, logo vai suavizando a cando está a piques de rematar volve endurecerse para afrontar unha longa e pronunciada baixada. Fago o quecemento a trote suave.

Uns minutos antes da saída teño tempo de saudar a amigos e facer os últimos trotes con Jesús. Dáme a explicación de porque hai tan pouca xente do CAS: andan repartidos por toda Galicia competindo.

Poñémonos xuntos na liña de saída e segundo iniciamos a proba, Jesús vaime collendo uns metros. Na primeira subida (300 metros) hai xente que me pasa e tamén no inicio da longa baixada (uns 1000 metros) mais ao chegar ao Paseo Marítimo comezo a gañar posición sempre con Jesús a uns segundos. Fago detrás del dous quilómetros e ao chegar ao Portiño póñome ao seu carón: dígolle que se me enganche na longa subida que nos agarda e que logo tire na baixada. Na metade da subida vexo que se me queda e eu sigo tirando (paso a cinco persoas) e ao iniciar a baixada creo que eses cinco compañeiros pasaranme na baixada pero… non acontece así. Só ao chegar ao remate da baixada pónseme en paralelo un atleta pero na curva da entrada á zona urbana, outra vez en subida, continuo tirando a os douscentos metros, na derradeira rotonda miro para atrás e vexo que lle saco moitos metros aos que veñen detrás. Non o podo crer, ninguén me colleu na baixa e ninguén vaime esprintar.

Resultados: fago meta en 24.40´´ para unha distancia de 6.450 metros polo que o ritmo ao quilómetro foi de 3.49´´. A sorpresa chegou ao ver as clasificacións: de 20 na xeral, sobre 821 atletas, e de 1º na de veteráns 3.

III Carreira da Auga de Sada

Semana cutre en quilómetros e en sensacións.

Tras rematar contento o Coruña-10 iniciei a semana con 5 km a trote para quentar, algo de T.C. e xa no ximnasio unha hora de GAP e  Fitball. O martes recuperei tempos nun adestramento de 15 km mais as molestias no pube e nos isquios fixéronse moi presentes. O mércores xa tiña a gorxa mal e non me atrevín a pisar o asfalto. O xoves fixen a tirada longa semanal con 27 km e pouco máis de dúas horas. Pero a última media hora foi penosa. Sen forzas, sen pernas. Realmente preocupante. O venres e o sábado, como a gorxa e o malestar xeral foron moi claros non saír trotar, gardando forzas para a competición do Domingo. O total semanal foron só 58 quilómetros.

III Carreira da Auga en Sada

Esta é unha das probas que organiza o CAS. Canto traballo, canta dedicación, cantas horas e canto agarimo posto… IMPRESIONANTE.

Cando cheguei a Sada, case de noite, xa había moitísima xente traballando na organización do evento. Botei unha man onde me mandaron e ata que me mandaron. Logo, compartín un café con Jesús.

Cando iniciaba o quecemento chegou Raúl S., único representante do Panadería d´Osedo na proba (menos mal que a proba é en Sada…). Trotamos un pouco xuntos e nos fomos ata os caixóns de saída. O quecemento foi demasiado breve e non coma na Coruña-10 que teño que cualificar de perfecto.

Saio ben, diante. Polo paseo marítimo o grupo vaise estirando. Vexo o paso polo quilómetro dous en 7.10 polo que penso que Jesús non mediu moi ben as distancias. Durante a saída de Sada aínda me pasa algún corredor e eu tamén vou pasando a algún. Na longa subida (do km 3 ao 6) gaño algunha que outra posición e voume achegando a Javier e a Luis (do club de Bernardo). 

Paso o quilómetro 5 en 18.00´´ e sigo crendo que está mal sinalizado. Cada vez que hai unha baixadiña, vánseme algo e pásame alguén pero nas subidas recupero.  Nos últimos metros da subida miro para atrás e xa non vexo a ninguén. Fago con Javier e Luis o último quilómetro da subida e en canto principia a baixada, voume quedando. Non é que aminore o ritmo, trato de facer o contrario, pero é que os de diante, deixándose caer, vanme sacando 5, 10, 20, 40 metros. 

Cando está a rematar a baixada (km 8) noto a presenza dun corredor detrás de min. O obxectivo será que non me pase. No derradeiro quilómetro e medio vou achegando, de novo, aos dous amigos de diante. Pero cando eles fan o seu sprint, xa sei non teño nada que facer, tan só agardar que o ven por detrás non sexa máis rápido ca min.

Resultados: fago meta en 38.10´´ (dezaseis segundos por detrás de Javier) e con vintetrés segundos máis ca o ano pasado (como notei a ausencia de Jesús e de Bernardo) A media foi de 3.49´´ ao quilómetro. A posición foi 27 sobre 526 e de 3º na categoría de máis de 45 anos. Tamén, o primeiro grupiño do CAS  quedamos primeiros na clasificación por equipos.

Axiña vou ao coche para coller a cámara e poder tirarlle algunhas fotos a Raúl entrando en meta.

Estou contento pola magnífica organización do meu club e polo constante ritmo que mantiven na proba. Ao pouco tempo marcho para a casa sen poder quedarme á entrega de trofeos.

Foron entregados a UNICEF, 4.250 euros. Grazas a todos e todas.

II Circuito Corre Coruña

No video de presentación da segunda edición do circuito Corre Coruña, O Club de Atletismo Sada... gran protagonista.

A Coruña-10: copiando resultado

A semana foi distinta debido a que o domingo desexaba voltar á competición na Coruña-10, polo que houbo que modificar o plan de adestramentos. O luns  so ximnasio, sen Juan nin Pili, facendo abdominais e GAP. O martes regresei ao osteópata (nesta oportunidade con Raquel) para tratar de aliviar as molestias nos abdominais inferiores. Non quero que de novo a pubalxia me volva impedir gozar da maratona de Porto. Polo serán tocou facer dúas series de 5000, sendo o planificado en 22.00 e 20.40; os resultados foron en 21.50 (freándome os últimos metros) e 20.25´´ (sen forzar  ao final). É dicir que os tempos saíron mais coma vén sendo frecuente, regresei moi lento a casa. O mércores trote e o xoves fixen a tirada longa: 24 km en 108 minutos. Nunca a fixeran tan lenta…. O venres só 9 km para estirar as pernas e algo de técnica de carreira. O sábado repouso.

Despois de tres semanas volvín competir na Coruña-10… e xan unhas cantas veces no asfalto coruñés… O total semanal foi de 77 kms.

Un pracer ver todo o despregue do Club de Atletismo Sada nos cantóns… cantos nenos e nenas e canto adulto…IMPRESIONANTE. É unha ledicia compartir os intres previos á carreira cos amigos e coñecidos: Blas, Carlos, Braulio, saudar ao mestre Bernardo, a xente do CAS.

Club de Atletismo Sada en A Coruña-10

Tras facer un bo quecemento, coloqueime moi atrás no meu caixón de saída. Non está Roberto G. Pazos e… fáiseme raro. Vexo diante a uns  cantos amigos e a moitos rivais de categoría. Saio moi cómodo porque é imposible apurar máis pola xente que hai. Penso que así é mellor porque irei de menos a máis. Non miro o cronómetro. Decido correr sen miralo e agardar resultados. 

Foto de César Quian

Despois do primeiro quilómetro, teño a unhas ducias de metros a Bernardo cos seus colegas (que trío!), a Javier e a algúns atletas da miña categoría. Trato de pensar que non teño présa por ir onda eles. Continúo collendo ritmo e ao chegaren ao alto de Adormideiras (km3) póñome ao carón de Bernardo. Cruzamos algunhas verbas e continúo para diante (sei que volverei ver ao mestre…) 

Canta xente vén por detrás...

 
Á altura de Riazor (km6) falo cun atleta e comentamos a posibilidade de tirar xuntos e marcámonos un quilómetro rapidísimo mais ao chegaren á rotonda do Pazo de Deportes déixoo ir uns metros. Tamén pola praia chego á altura de Sole Castro a quen paso na Casa da Auga, e de Javier cos seus problemas de flato.

Ao chegaren aos Cantóns, desprego a bandeira republicana e Almudena tírame algunhas fotos (grazas)

Nos derradeiros tres quilómetros non me sinto con moita forzas mais volvo ir co compañeiro ata o quilómetro final, facemos xuntos a rotonda de Porta Real e comezan a pasarme corredores. Trato de manter a posición. Cando faltan cen metros escoito berros de ánimo para Bernardo quen entra diante de min. É todo un fenómeno.

Na meta aproveito para facer comentarios e saudar aos compañeiros dos derradeiros quilómetros, especialmente con Baltasar (increíble progresión) tamén a Barca e Paula e, finalmente, cos amigos e amigas do CAS. Todos temos moito que contar, son 10.000 metros (hai que dí que en realidade superaban os 10.100) de vivencias, sensacións e experiencias.

Resultados: Fago 37.38´´ (tempo bruto 37.47´´), a 3.46´´ o quilómetro. Entro de 146, sobre 2.400, e de 9 na categoría. Curiosamente é o mesmo tempo ca hai un ano pero con peores posicións (antes foran 94 e 4º) o que indica que a xente que vén por detrás corre moito. Estou ledo polo xeito de correr, sen sufrir. Asumo que non teño sprint (esta semana non traballei velocidade) pero parece que os ritmos están a saír. Ademais, despois de tantos meses parado, dos menos quilómetros que estou a facer... fantástico.

Xa dixen que votei en falla a Roberto e, como non, á miña Rabudiña (tiña permiso). Sei que eles tamén estaba na Coruña...

Chegarei a bo porto?

O luns fixen descanso de asfalto pero non de ximnasio: abdominais e GAP, unha sesión con Juan e outra con Pili.

O martes foron 14 km con 13 series de de 500 metros planificadas entre 2.05 e 1.47´´. A primeira saíu a 2.15 e as restantes por baixo dos dous minuto, sendo as tres últimas en menos de 1.50´´. Confeso que non fixen as 14 senón, sendo os culpables Raúl e Álvaro cos que corrín dous minutos rápidos. O mércores houbo que cumprir con tristes compromisos sociais. O xoves foron outros 17 km con 3x4000 pero se o planificado eran a 17.20´´; 17.00 e 16.30´´, a primeira foi en 17.15´´ pero na segundo trabuqueime de ritmo e fixen a terceira (16.15´´) e mantiven o ritmo na última (16.15´´). O venres Pili deixoume só, pola chuvia e tirei uns 12 km mentres pensaba na entrega de premios do circuíto da Coruña, onde o CAS arrasou. Parabéns compañeiras e compañeiros.

O sábado, antes da enchenta de entrantes, callos e sobremesas na casa de Eva e Pepe…, fixen 8 km máis a un ritmo tan cómodo que tentado estiven a aumentar a tirada, pero a cabeciña ordenou parar e gardar forzas para a prevista sesión longa do domingo.

A tirada longa? Outro desastre. Nunca fixen unha tan lenta: 27 km en 2.07´ a 4.42´´/km. E aínda por riba os últimos quilómetros foron os máis lentos. 

Remato a semana con 78 kms e mes en 319. Creo que con estas sensancións non chegarei a un bo porto (colledes o chiste, non? porto-Porto)

Sen competir e adestrando con malas sensacións

Tras mes e medio competindo en tódalas fins de semana... por fin tocou descanso.

Despois da caída na Nocturna de Ferrol pasei toda esta semana cun moratón ben fermoso na cadeira dereita e cunha postilla interesante no xeonllo do mesmo lado. O luns so fixen a sesión de abdominais no ximnasio. O martes probei como estaba o corpo e puiden facer 15 km a trote polo paseo do Burgo. Quedei abraiado pola gran cantidade de mulleres correndo. Había máis ca homes. A causa? A carreira da muller da Coruña do domingo 22. Cando cheguei a casa comprobei que non podía estirar porque o xeonllo non permitía ser dobrado. 

O mércores quixeren respectar o plan de adestramento e fixen dez series de 500 metros. O planificado era entre 4.07´´ a primeira e 3.50´´ a última. Pois ben a primeira, e única por riba dos catro minutos, foi a 4.04´´ e a última a 3.44´´. Cando as rematei tamén rematei coas forzas. Regresei a casa arrastrándome polo asfalto.

O xoves só 12 km. E o venres, gran ledicia, compartín asfalto con Pili e Julio. Había meses que non o facíamos. Parecíamos a banda dos lisiados contándonos as nosas desgrazas … en realidade foi ao revés, contándonos como íamos progresando, é dicir, saíndo das nosas lesións… Que malo é cumprir anos.

O sábado tocaba facer cinco series de 2000 metros entre 8.50 e 8.00. A primeira saíu en 8.37´´, outra en 8.04 e as demais por baixo de catro minutos ao quilometro. A última foi en 7.37´´. De novo o regreso a casa foi arrastrándome polo asfalto. Comento con Julio que probablemente deba cinguirme aos tempos planificados e non forzar tanto nas series.

O domingo tocou tirada longa, en 105 minutos. Fixen saída lenta, modifiquei o percorrido. Ida en 55 minutos. Aos minutos do regreso atopeime con Noé e trotamos xuntos uns minutos. Lembrade que Noé foi o primeiro español en entrar na meta na pasada edición da Maratón de Boston. Logo retomei o meu camiño e pouco a pouco fóronse acabando as forzas polo que decidín acurtar a tirada. O regreso foi de 37 minuto e a tirada de 20 tristes quilómetros.

O total semanal chegou ata os 90 (non está mal) pero as sensacións continúan a ser negativas. Nesta ocasión polo golpe de Ferrol que me impediu estirar ben. A parte positiva foi a social xa que o mércores trotei un pouquiño con Marta que andaba a preparar a carreira da muller, o venres con Pili e Julio e o domingo saudei a Noé.

II Carreira nocturna corre por Ferrol

Principiei a semana descansando do asfalto e facendo unha sesión de abdominais no ximnasio (a nova monitora agótame en tan so trinta minutos). O martes fixen 16 km e o mércores modifiquei os hábitos ao pasar a este día a tirada longa. Fixen 20 km pola beira do río Mero, desde A Barcala ata pasado algo o encoro de Cecebre e regreso. Foi unha delicia compartir algún quilómetro con Dani quen anda preparando o ironman de Huelva. Está coma un touro. Sorte.

O xoves foi outro día de repouso pois tocaba ir á quiropráctica. Había dous meses que as pernas non pasaban polas mans de Paloma e… canta falta lle facían. Tiña todo o lado dereito do corpo moi sobrecargado, desde a pranta do pé, o nocello, o xeonllo, o vasto interno, adutores, isquiotibiais, o piramidal, ata a cadeira. A malleira foi completa. Tan completa foi que o venres case non puiden trotar. Tiña pensado facer unhas series pero foi imposible. Só houbo 12 km máis, a trote, para o peto.

O sábado volvín á II edición da carreira nocturna de Ferrol. O domingo non fixen nada polo acontecido o sábado… Os quilómetros semanais só foron 58.

  

II Carreira Nocturna corre por Ferrol. Memorial Lolete.

Debido ás obras na Praza de España (outra vez?) a saída e chegada trasladouse á Praza de Armas. Alí foi o punto de encontro do Clube de Atletismo Sada. Cando estamos a facer o quecemento comezou a orballar e non pararía ata mediada a proba. Repaso con Jose as subidas da proba mentres quentamos. O ano pasado correra a 3.44´´ o quilómetro. Creo que me será difícil acadar ese ritmo. O obxectivo non é o tempo senón controlar a clasificación de veteráns B (máis de 45 anos)

A saída é un pouco caótica: cara a onde partimos… colocación da liña de meta… Total que cando iniciamos a proba non podo poñer o cronómetro en marcha. Saio rápido na subida cara a Praza de España. O grupiño dianteiro vaime collendo metros e na baixada da Praza de Armas, tomo unha curva moi pechada e cáiome. O trompazo foi de película. Fágome dano no xeonllo dereito e no oso da cadeira. Sempre no lado dereito…Levántome axiña, case sen pensalo. Durante a proba noto un corte con sangue no xeonllo. O golpe da cadeira foi contundente pero non me impide correr.  Vexo que só me adiantaron tres corredores e penso que son moi poucos posto que levamos uns 800 metros. Trato de coller de novo o ritmo pero o grupiño que estaba a controlar cólleme demasiado metros.

Cando estamos a chegar ao primeiro xiro, fago a curva demasiado aberta, xa que a anterior a tomara demasiado pechada… e non piso a alfombra de control de chips: estaba mal sinalizada e a escuras. Outro contratempo.

Xa non me pasa ningún corredor. Creo que vou na posición 34. Vou con forza, algo cabreado pola caída e pasando, de cando en vez, algún atleta. Tamén me adianta José Angel Pita (1º en veteráns C, máis de 55 anos). Este home é todo un fenómeno.

No primeiro paso por meta non me fixo no tempo pero creo que levo un bo ritmo. Sigo pasando algún compañeiro máis. Rematado o quilómetro cinco, xa non chove, achégome a Javier e dígolle que teño interese en coller ao grupo que nos leva uns cen metros. Facemos un quilómetro fantástico e achegámonos algo pero nos seguintes metros asumimos que non os pillaremos.

Tras pasar o quilómetro sete e no inicio da subida, Javier cambia de ritmo e váiseme. Trato de manter a posición na subida. Vexo que non vou coller a ninguén e que ninguén vaime adiantar. Diante só teño a Javier. Na recta de meta véxome molestado por unha ambulancia mesmo teño que frearme detrás dela.

Resultado: fago meta en 29.47´´ (tempo bruto) a 3.43´´ o quilómetro, é dicir, dous segundos menos ca o ano pasado. Entro de 29 na clasificación xeral sobre 485 atletas e de 7º na categoría (de onde diaños saíu tanta xente?), mais ledo porque estou satisfeito polo xeito de correr e polo ritmo acadado. Tras seis semanas consecutivas competindo, por fin non subo ao pódio. Regresamos á normalidade.

Tras a ducha comprobamos as clasificacións e o CAS, en féminas, volve arrasar. De cinco participantes, tres pódiums: dous primeiros (Inés e Bea) e un terceiro (Montse) Parabéns.

O concello agasállanos con cervexa e empanada.

Durmo mal por mor do golpe da cadeira, a agardo que o moratón, sexa, cando menos, espectacular.

XXXII Maratón Popular san Xoán de Piñeiro (Mugardos)

SEMANA PREOCUPANTE

 O luns  foron 16 km con abdominais no ximnasio acompañado polo mestre Juan. Logo houbo saídas o martes, mércores e venres (con 6x.1000 entre 4.14´´ e 3.40´´). O sábado fun ata Mugardos e o domingo tocaba tirada longa pero non tiña o corpo (moi canso e con varias molestias) para a mesma e só fixen 11 km con moitos alongamentos posteriores. A semana foi preocupante porque reaparecen unhas leves molestias, como as da fin da primavera e mesmo o nocello dereito estálame cunha certa frecuencia e prodúceme molestias durante os primeiro minutos dos adestramentos. O piramidal dereito comeza a cargarse con demasiada facilidade. En total foron uns 67 quilómetros na semana (non son moitos pero…)

XXXII MARATON POPULAR SAN XOAN DE PIÑEIRO

Pois efectivamente o sábado volvín participar nesta proba autenticamente popular: o cariño que pon no asfalto a SCRD san Xoán de Piñeiro é realmente espectacular. Parabéns.

Nesta ocasión houbo unha nutrida participación do Club de Atletismo Sada, especialmente na proba de adultos.

Despois de compartir o quecemento e de poñernos ao día dos estados de forma de cada un/unha, iniciouse a proba. Non saín moi rápido e ademais o grupo de diante tampouco o fixo polo que estiven preto deles os primeiros cincocentos metros. Pouco a pouco o pelotón foise estirando (no meu caso perdendo de vista a José A. e a Roberto). Durante o primeiro quilómetro pásame algún atleta e tamén no segundo (Javier entre eles). O nocello dereito estaloume en catro ocasións polo que fiquei realmente preocupado. Unha vez ben quente non volveu protestar.

Coas posicións moi estabilizadas, rematamos as subidas da primeira parte da proba. Vexo que o ritmo é por baixo dos catro minutos ao quilómetro.

Iniciando a segunda parte, unha longa, longa, longa baixada, os catro que levo diante parece que se van indo, mais cando a estamos a rematar collo a Javier que baixara algo o ritmo por mor do seu flato. Falamos algo.

Iniciamos a longa, longa, longa subida xuntos pero no primeiro repeito duro, Juan frénase. Anímoo e reemprende a marcha, mesmo con forza. Ante do primeiro “descansillo” collemos a un corredor que ao pouco se nos queda. Noto como o piramidal dereito vaise cargando (teño que darlle unha boa sesión de alongamentos) Chegamos ao quilómetro dez (con tres de subida) por baixo dos corenta minutos. Estamos contentos polo ritmo. Neste último quilómetro collemos a outros dous atletas e cando estamos a piques de rematar a subida, Javier vólvese parar.

Remato a subida sen moita forza e trato de facer rápido os derradeiros trescentos metros. Antes da liña de meta aparece Javier coma un lóstrego e adiántame.

Resultado: 10.400 metros en 41.33´´ (a 3.59´´) na posición 23 de 208 e de 3º na categoría.

O club histórico de fans (Isa, Eva e Pepe), coma sempre, non son quen de tirarme unha foto na liña de meta…

Os membros do CAS cos seus trofeos

IX Cross de Broña

O luns tocou repouso absoluto. Martes  foron 14 km e o mércores outros tantos pero con 2x3000 a 12.20´´ e 12.08´´. Xoves só 10 km con técnica de carreira e o venres 21 km. Modifiquei a tirada longa dos domingos porque ese día ía participar no fermoso e duro Cross de Broña. Sábado 1.200 metros de piscina e domingo … ata a praia de Broña. En total 69 km na semana.

O IX Cross de Broña (creo que xa é a cuarta ocasión na que participo) foi toda unha ledicia, tanto pola organización (erros sobradamente corrixidos polo esforzo e cariños postos) como pola xente coa compartín os sete quilómetros da proba:

-Nada máis chegar vin a Julio Vázquez e estiven con el uns minutos. Contoume que o día anterior fixera a de Noia e tamén xa levaba moitos quilómetros acumulados na semana.

-Logo vin a Karina e a José cos que fixen unha boa parte do quecemento. Percorremos algo da proba para lembrar como era o final da mesma.

-Despois con Javier, tamén do CAS, e José Suárez, quen para a miña esperanza competitiva, fixera o sábado a proba de Noia con duras condicións climatolóxicas.

-Tamén compartín o remate da proba uns minutos con Baltasar con quen ademais doutras historietas, comentámonos os nosos males deportivos.

-E, finalmente, a sorpresiña da Rabuda. Como me gusta vela de corto de novo. Tremenda ilusión vela e estar un bo anaco de tempo con ela, e, para ser malo, sen a súa parella.

Saín cómodo e rápido mais vexo que non vou diante. Mesmo ao rematar o primeiro quilómetro (3.45´´) aínda me pasa xente. Cando vou no segundo continúame pasando algún atleta. Nese segundo quilómetro (7.35´´), nunha das incontables subidas da proba, vexo que me vou achegado a José Suárez e a Javier, pero na baixada vánseme moito. Vou collendo un ritmo cómodo e vivo e no terceiro quilómetro para miña sorpresa adianto, por vez primeira neste verán, a José Suárez e a Javier.

Principiando as subidas de verdade, continuo mellorando posicións. Como outras probas… por atrás chégame Baltasar, falamos un ratiño e quedamos para cando remate a proba. Imos xuntos uns centos de metros pero na parte máis dura da durísima costa, váiseme. Lembro canto sufrín o ano pasado nesta subida e sen embargo, nesta ocasión ía tan mentalizado que case se me fixo curta (que barbaridade veño de escribir…) Na baixada non collo a ninguén e mesmo un rapaz que pasara na subida ponse ao meu carón ata os últimos metros nos que se me vai.

Entro na meta contento polas boas sensacións na proba. Creo que fago un tempo de 28.10´´, é dicir, algo peor que os outros anos pero sen tanto sufrimento. Remato, outra vez, de terceiro na categoría de máis de 45 anos. Creo, de novo, que ninguén de máis da miña idade entrou diante  de min. Aínda non temos as clasificacións oficiais...

Teño que facer un parágrafo especial á actuación do Club de Atletismo Sada. Fumos catro persoas e levamos catro premios. Karina por partida dobre (2ª na clasificación absoluta e tamén 2ª na da categoría), José A. (3º na categoría) e máis eu (3º na categoría). Javier non o puido facer mellor por diversos problemas estomacais padecidos na semana e que non é pertinente detallar.

XXII Carreira das Areas de Carnota

Inicio a semana descansando do asfalto pero facendo unha sesión de sesenta minutos de pesas (fitpower). O martes volvín facer series de 500 metros, nesta ocasión foron 10, sendo a primeira en 2.07´´ e a última 1.45´´. Coma na semana anterior só a primeira foi por riba dos dous minutos. A medida que ía regresando funme atopando sen forzas. Pasei todo o día con problemas estomacais e sen xantar nada. O mércores foi día de repouso obrigado. Xoves, venres, sábado é domingo xa foron outra cousa. A destacar a tirada longa do domingo (21 km) e a participación, o sábado, na Carreira das Areas de Carnota. Proba na que procuro participar desde hai moitos anos e na que este ano o concello trabucouse no cartel: é a edición XXII e non a XXI.

Chego a Carnota coa ilusión de atopar a Inés, unha das estrelas femininas do CAS. Fixen o quecemento, en ausencia de Angel Carrecedo (a quen a spiker adicaríalle unas sentidas verbas), con Dani, o fenómeno de Madrid-Louro, quen remataría en segunda posición na clasificación absoluta. Logo continueino con Inés, a quen había máis dun mes que non vía. Contoume os seus problemas e as súas expectativas nesta proba.

Pensando que na hora de inicio da proba á marea aínda lle faltaba unha por baixar e que á area está máis dura cando a empeza subir, fixen unha boa saída, xa que fun pouco a pouco pasando xente. Tras rematar o primeiro quilómetro no asfalto e xa na pasarela de madeira que nos levaba ata a area, adianto a tres colegas e un deles pónseme ao meu carón. Como parece que podemos levar o mes ritmo, fálolle para tratar de animalo a facer xuntos a maior distancia posible. Nalgún momento, cando parece vai descender o seu ritmo, anímoo e agardo un chisco. Deste xeito chegamos ata Maceiras (km 3 apro.) e ao dar a volva atopámonos unha desagradabilísima sorpresa, o forte vento do norte. Cando íamos en dirección sur non eramos conscientes de levalo ao noso favor. O vento era realmente forte e o meu compañeiro non é quen de seguirme. Tiro só. A nova positiva é que a area está realmente dura e so hai que pasar algún regato.

 Despois doutro quilómetro adianto a outro atleta que, logo, pegóuseme ás costas para protexerse do vento. Despois de telo un rato ben protexido, míroo e incítoo a que se poña diante. Faino só uns metros porque o seu ritmo ía a menos. Tiro, de novo, en solitario.

 Chegando a Boca do Río (última baliza) no km 7 aprox. Son adiantado por dous compañeiros Un deles Baltasar Figueiras, a quen adiantara no mesmo lugar o ano pasado e con quen fixen os últimos quilómetros na Carreira Solidaria de Muros, e cando estamos a piques de deixar a area pola primeira muller (Barca Toba) e o seu acompañante. Unha vez no derradeiro quilómetro e xa de volta no asfalto volvo collela e decido non esprintarlle.

O tempo final foi peor que outros anos (41.14´´ a 4.07´´) pero con forte vento e os oito quilómetros pola area, creo que non está mal. Remato contento porque volvín sentirme ben. E ademais 2º na categoría: agasallo dunha fermosa medalla do ceramista Nacho Porto.

Na meta falo cos amigos e mesmo cos compañeiros do podium especialmente con José Suárez quen xa me gañara a semana pasada en Muros e con quen xa teño compartido o caixón noutras oportunidades.

Inés díxome que tamén rematou contenta (2ª na categoría) a pesares do medo sobre unha perna.

II Carreira Solidaria de Muros

Semana con novidade. Xa non foi só trotar senón que fixen un día oito series de 500 metros, a primeira en 2.04´´ e as restantes por baixo dos dous minutos, estando a última a 1.44´´. Falta me facía ter un día de velocidade porque de trotar só non se pode vivir. Os quilómetros semanais foron  81.

Ademais o sábado participei por vez primeira nunha proba no concello de Muros, na II edición da Carreira Solidaria. A semana anterior fixera os seu percorrido en dúas ocasións porque coñecéndome coma me coñezo e sabendo as subidas que había…

Co club de fans ao completo, fixen unha saída cómoda pero non lenta. A medida que pasaban os metros funme notándome moi a gusto e tras facer o primeiro quilómetro en 3.35´´ prepareime para iniciar os quilómetros de subida na posición vinte. Pouco a pouco vou pasando a xente máis nova e nos tramos máis duros, porque habíaos, gaño algunha posición máis. Ao chegar á parte máis alta do percorrido (Miraflores) collo a un rapaz e anímoo. Imos xuntos un quilómetro e medio ao tempo que lle vou indicando o perfil do percorrido que falta. Nos últimos douscentos metros, nunha durísima baixada, anímoo a que suba o ritmo e váiseme dous metros.

Fago meta na posición 14 e de 2º na categoría (de onde saíu ese rapaz da Baña?) cun tempo de 20.02´´ a 3.42´´ o quilómetro. Estou contento polo ritmo e polas forzas. Agardo que, por fin, as pernas comecen a responder. Teño a sorte de recibir a medalla do segundo posto de Veteráns B das mans de Ezequiel Mosquera.

O ambiente foi magnífico posto que houbo máis de seiscentos inscritos en todas as categorías, sendo unha auténtica festa para os máis cativos. E para que non se diga que en Muros non saben facer ben as cousas, tamén houbo fisios:

As fotos son de Marisita á quen vou designar presidenta do meu, escaso, club de fans.

XX Carreira a Pé de Lira

Nos primeiros once días deste mes de agosto levo feitos  máis de cen quilómetros, exactamente: 116. Ademais diso, como se notan as vacacións…, dúas saídas en BTT, natación en piscina e no mar e varias millas en Kayak pola ría de Muros. Case todos os adestramentos foron entre 12 e 14 km e tan só os dous domingos fixen dúas tiradas longas de + - 90  minutos e de 21-20 km cada unha.

Ademais, participei, coma sempre que podo (xa van cinco ocasións), na tradicional Carreira a Pé de Lira e organizada a AsociaciónCultural Canle. É todo un pracer ver como a proba a asociación cultural van medrado co paso do tempo.

Cheguei co tempo xusto a Lira, despois de ter pasado o xantar na festa da navalla de Muros e dúas horiñas nunha das mellores praias que coñezo, a de Area Maior na parroquia de Louro. Neste intre ían trinta graos á sombra. Nun participara nunha proba tan quente...

Tras recoller o dorsal, fixen os rituais desta proba, os confesables son ir ata a subida que hai na parte final da proba e iniciar alí o quecemento para tratar de ter controlados eses centos de metros. Igualmente, aproveito para trotar e saudar aos amigos das probas do verán, especialmente ao club do Praia de Carnota Runners.

Cos ánimos na liña de saída de Marisita e de Juan, inicio a proba polo piñeiral ata baixar a Portocubelo, de alí pola costa por Ximprón e Susiños e logo regreso (vexo que a miña posición é a 19 e xa non a modificaría ata o remate) ao asfalto ata subir a Lira onde, despois dun bo e duro paseo polas súas rúas, inicio un pronunciado descenso ata a meta. 

Probablemte uns dos lugares máis fermoso polo que teño corrido dase nesta proba de Lira: un camiño á beira do mar co solpor vendo o cabo Fisterra. Impresionante.

Considero que non saín rápido, de feito axiña empezo adiantar corredores, mais cando volvín pisar o asfalto (aprox. Km 4) noto a falta de forzas e trato de manter a posición. Mentalmente doume folgos porque considero que cando chegue a subida poderei coller a ese grupiño de sete compañeiros que levo a uns 15 segundo. Pero as forzas non retornan, e vánseme alonxando case todos. Sufro na subida. Na dura baixada, recupero forzas, achégome a un par deles pero, sabendo que non son da miña categoría, fico coma un señor e non fago ademán de disputarlles o sprint.

Fago meta en 30.30´´ o meu peor rexistro nesta proba. Mais non estou amolado. Hai un cambio de mentalidade na cabeza: adestrar menos e, xaque logo, ir empeorando nos tempos. Provisionalmente entrei na meta de 19 e de 1º na categoría de veteráns B. O trofeo segue a ser unha fermosa cerámica de Nacho Porto.

No apartado social da proba, contei cos ánimos da Rabudiña (mágoa da súa ausencia) e da presenza de Marisa e Juan. Moitas grazas, familia. 

Ademais, a organización tivo a ben facerlle unha pequena e sentida homenaxe ao tempo que un fermoso agasallo, a Angel Carrecedo por ter participado en practicamente todas as edicións celebradas.

Fotos: A.C. Canle